Mieliśmy wielką nadzieję, iż moja mama przejdzie na emeryturę, wyprowadzi się na wieś i zostawi nam z mężem swoje przestronne mieszkanie w bloku!
Chcę wam opowiedzieć o mojej sąsiadce, Lucynie. Dziś ma już 68 lat. Mieszkała sama w swoim trzypokojowym mieszkaniu, aż pewnego dnia postanowiła je wynająć i wyruszyć w podróż.
Jej córka, Alicja, przyszła do mnie z płaczem:
Co też moja matka wyprawia? Zawiodła nas straszliwie! Teraz moja teściowa krzyczy, iż i ja na starość oszaleję. Powtarza, iż niedaleko pada jabłko od jabłoni. A my z mężem ledwo co wzięliśmy kredyt na nowe auto! Już dwa miesiące nie możemy go spłacić. Tak liczyliśmy, iż mama nam pomoże! A ona wynajęła mieszkanie i pojechała sobie w świat!
Spojrzałam na nią zdumiona. Dlaczego to jej matka ma spłacać ich długi? Alicja nie przestawała narzekać:
Teściowa wścieka się, iż wciąż mieszkamy u niej, podczas gdy mama oddała swoje mieszkanie obcym ludziom!
Widziałam, iż oczekuje ode mnie współczucia. Ale ja uważam, iż Lucyna postąpiła jak należy. Ma prawo żyć po swojemu. Dlaczego wszyscy myślą, iż emerytura to czas, gdy kobieta ma się całkowicie oddać dzieciom i wnukom? Toż to niesprawiedliwe! Zapytałam więc:
Dlaczego nie liczysz na siebie i męża? Na własne siły? Dlaczego przez te 15 lat małżeństwa nie odłożyliście choć trochę, by kupić własne cztery kąty? Wtedy teściowa nie miałaby do was pretensji.
Alicja westchnęła ciężko:
Mieliśmy taką nadzieję, iż mama się wyprowadzi na wieś, a my przejmiemy jej mieszkanie!
Postanowiłam ją trochę podrażnić i dodałam z uśmiechem:
A co, jeżeli Lucyna jeszcze wyjdzie za mąż? Miała przyjaciółkę, która wyjechała na wakacje do Egiptu, poznała tam mężczyznę i została. Teraz żyje szczęśliwie. Może twoja mama też tak zrobi?
Alicja spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami. Niedawno widziałam w sieci zdjęcia Lucyny pisała, iż świetnie się bawi i cieszy każdą chwilą. Cieszyłam się razem z nią. Sądzę, iż postąpiła mądrze. Wiek nie powinien być przeszkodą w szczęściu ani w zdobywaniu nowych, pięknych przeżyć
