Uprzedzając wyrazy oburzenia: nie chodzi o to, iż jedynym słusznym wyznacznikiem szczęścia w związku jest ciągłe trzymanie się za ręce. Relacja to nie konkurs na to, kto potrafi lepiej odegrać romantyczną scenę z filmu. Co jednak, jeżeli podczas każdego niedzielnego spaceru, wspólnego wypadu na zakupy czy drogi do znajomych partner konsekwentnie idzie kilka metrów przed nami? Czy to rzeczywiście nic nieznaczący nawyk, czy może drobny gest, który warto odczytać w szerszym kontekście?
