No przecież wiesz, iż tata ma kręgosłup! Na tej rozkładanej kanapie sobie nie poradzi, sztywnieje potem jak deska. Mama znowu całą noc się rzuca, potrzebuje ciszy i ciemności, a w salonie latarnia daje prosto w okno. No wytrzymamy ten tydzień, co nam się stanie? Delikatesy z nas czy co?
Kasia znieruchomiała z chochlą w ręce. Zapomniała, iż nalewa zupę cienki strumień wracał sobie z powrotem do garnka. Dopiero po chwili sens słów męża powoli zaczął do niej docierać, jakby ktoś wlewał jej kisiel do głowy. Odwróciła się powoli do Andrzeja, który nad kuchennym stołem udawał fascynację wzorem na ceracie.
Poczekaj, Andrzej. Chcę mieć jasność. Twoi rodzice przyjadą do nas na całe święta, od trzydziestego do ósmego stycznia, to już ustalone. Ale teraz proponujesz, żebyśmy oddali im naszą sypialnię, naszą łóżko z tym materacem, co dwa miesiące wybieraliśmy i wydaliśmy na niego dwa tysiące złotych, a sami przespali się na podłodze w salonie?
No tak Andrzej wreszcie spojrzał, w oczach miał winę i upór. I co w tym złego? Rodzicom trzeba ustąpić. Gościnność, szacunek do starszych. Nie będę ojca kładł na tej kanapie, tam sprężyna wystaje.
Spać się tam nie da przytaknęła Kasia. My tam nie śpimy z tego powodu. No, ale chyba zapominasz o jednym. Ja też mam plecy. I mam przepuklinę po wypadku, jeżeli nie pamiętasz. I za tydzień muszę wrócić do pracy, zamknąć rok i rozliczać bilanse.
Proszę cię Kasia… Andrzej skrzywił się jakby go ząb bolał. Już mam pomysł. Kanapy nie rozkładamy. Od Maćka pożyczyłem dmuchany materac, dwuosobowy. Prawie jak łóżko, położymy na podłodze, będzie romantycznie jakbyśmy znowu byli na biwaku.
Romantycznie? Na podłodze? W wieku trzydziestu ośmiu lat? Kasia odłożyła łyżkę i poczuła, jak w środku narasta w niej cichy gniew. To nie jest biwak. To mój dom. Sypialnia to jedyne miejsce, gdzie mogę naprawdę odpocząć. Twoja mama wstaje o szóstej i od razu grzechocze talerzami. A salon połączony z kuchnią… będziemy budzić się razem z nią.
Poproszę, żeby była cicho obiecał niepewnie Andrzej. Kaju, zrozum… Oni już kupili bilety. Jadą na wnuki popatrzeć. Powiedziałem: „Mamo, wszystko przemyślane, śpicie jak królowie”.
Aha, czyli już obiecałeś powiedziała Kasia cicho. Czyli moje zdanie cię nie interesowało? Rozporządziłeś naszą sypialnią i moim komfortem bez pytania mnie o zgodę?
Chciałem dobrze! warknął Andrzej. Nie rób ze mnie tyrana. Chcę, żeby rodzicom było wygodnie. To starsi ludzie!
Skończyło się kłótnią. Kasia poszła do łazienki, puściła wodę i długo siedziała, patrząc w swoje odbicie. Kochala Andrzeja, lubiła ich przytulne, choćby jeżeli na kredyt, mieszkanie. Ale wizyty teściowej zawsze były koszmarem. Jadwiga była głośna, energiczna i nigdy się nie liczyła z czyimś zdaniem. Teść, Stanisław, odwrotnie cichy, ale przewrażliwiony i wymagający.
Kasia wiedziała, iż tej walki już nie wygra. jeżeli się zbuntuje, zostanie wrogiem numer jeden i dla teściowej, i dla męża, który będzie chodził obrażony jak pies bez domu.
Przygotowania do przyjazdu gości przypominały ewakuację. Kasia opróżniała szafę w sypialni, przenosiła sukienki na korytarzowy wieszak. Z toaletki zabierała kosmetyki, ukrywała kremy głęboko w szufladach w łazience Jadwiga uwielbiała pożyczać, a potem marudzić, iż coś śmierdzi lub ma złą konsystencję.
Widzisz, wszystko się zmieściło oznajmiał wesoło Andrzej, pompując granatowy materac w salonie. Urządzenie buczało jak samolot przed startem. Super, zobacz! Leżałem już, jak niebo!
Kasia spojrzała z powątpiewaniem na tę gumową bestię, która blokowała pół pokoju i przejście na balkon. Intensywnie pachniało gumą.
Jako niebo… prychnęła. Pościel zaraz będzie się zsuwać, a od podłogi ciągnie zimnem.
Podłożymy grube, wełniane kocie! rzucił Andrzej.
Trzydziestego grudnia o siódmej rano ktoś zadzwonił do drzwi. Teściowie przyjechali. Jadwiga, w wielkiej futrzanej czapie, natychmiast zagarnęła cały przedpokój.
O la Boga, nareszcie! Pociąg to horror, konduktorka chamska, herbaty nie łaska podać! trajkotała, rozpinając płaszcz. Kasiu, czemuś taka blada? Zmęczona jesteś? Albo chora? Staś, z tym bagażem delikatnie tam dżemy!
Stanisław bez słowa wciągnął dwie torby i od razu zaczął rozglądać się za kapciami.
Proszę, zdejmijcie płaszcze, śniadanie już gotowe starała się uśmiechać Kasia, chociaż zarywała nockę przez raport z pracy.
Jadwiga najpierw zrobiła inspekcję w sypialni.
No, posprzątane stwierdziła, przesuwając palcem po łóżku. Zasłony bym dała ładniejsze. Materac… Andrzej mówił, ortopedyczny? Wygląda sztywno. Staś, połóż się, sprawdź.
Teść posłusznie położył się na małżeńskim łóżku. Kasia zgrzytnęła zębami milczała.
Dobre mruknął. Może być. Ale te poduszki wasze jakieś wymyślne, wałki… Nie macie zwykłych, z pierza?
Nie, Stanisławie. Tylko profilowane odpowiedziała chłodno Kasia. Dobre dla szyi.
Dobre, dobre… całe życie na pierzu się spało i żyję! machnęła ręką teściowa. No nic, dasz radę. Andrzej, a wy gdzie śpicie? W salonie?
Tak, mamo. Taki super materac! Ekstra! pochwalił się Andrzej.
Dzień upłynął w chaosie. Gotowanie, krojenie sałatek, nieustanne gadanie teściowej o zdrowiu, o sąsiadkach, o wolnych miejscach parkingowych. Kasia czuła się jak służąca we własnym mieszkaniu. Gdy chciała siąść z kawą, już słyszała: Kasiu, zmień ręcznik na kuchni!, Kasiu, kupiłaś chleb razowy? Staś białego nie jada.
Noc była gehenną.
Granatowy król wygody, jak nazywał go Andrzej, okazał się narzędziem tortur. Wystarczyło, iż jedno się ruszyło, a drugie podskakiwało jak na trampolinie. Guma skrzypiała przy każdym poruszeniu. Prześcieradło, jak przewidziała Kasia, zsunęło się po godzinie. Od podłogi ciągnęło zimnem mimo podłożonego koca.
Kasia leżała patrząc w sufit, gdzie mrugały światła świątecznych lampek za oknem. Plecy ją bolały. Materac nie dawał żadnego wsparcia, wszystko się zapadało.
Około trzeciej w nocy do łazienki szedł, człapiąc w kapciach, teść. Po pół godzinie teściowa po szklankę wody. Kuchnia i salon oddzielone tylko łukiem, więc każdy ich spacer oznaczał światło prosto w oczy dla leżących na podłodze gospodarzy.
Rano, trzydziestego pierwszego grudnia, Kasia wstała obolała jak po bijatyce. Szyja sztywna, w plecach strzykało.
Dzień dobry! wykrzyknęła teściowa, wychodząc z sypialni w jedwabnym szlafroku, który Kasia kiedyś jej podarowała. Rety, jak wyspałam się świetnie! Cisza, spokój. Materac trochę twardy, Staś rano narzekał, iż bok go strzyka. Mogliście wybrać coś miększego!
Kasia bez słowa nastawiła kawę. Chciało jej się płakać.
Co wy tacy zmaltretowani? zdziwiła się jadwiga. Andrzej, masz wory pod oczami. Na podłodze ci źle?
Tak średnio, mamo, przyzwyczajam się dopiero ziewnął Andrzej, rozcierając rękę.
Młodzi mogą wszędzie spać, choćby na gwoździach! zaśmiała się teściowa. Kasiu, dajesz do sałatki ogórki kiszone? Ja zawsze daję świeże delikatniejsza wtedy. No i jaki tłusty ten twój majonez…
Kasia obróciła się powoli do teściowej, w jej ręku drżała łyżka.
Pani Jadwigo powiedziała cicho ja robię sałatkę tak, jak lubi moja rodzina. jeżeli chce pani ze świeżymi ogórkami, może pani sobie pokroić osobno. Ogórki są w lodówce.
Zapadła cisza. Teściowa zacisnęła usta, Andrzej spoglądał na żonę z niepokojem.
No przecież nic złego nie mówię żachnęła się Jadwiga. Doradzam, jako gospodyni… Staś, słyszysz? Tu już się odezwać nie można!
Kasia, no… zaczął Andrzej.
Idę się wykąpać przerwała żona i wyszła.
W łazience odkryła, iż jej ulubiony szampon trafił na ostatnią półkę, a na jego miejscu stoją słoiczki teściowej. Na gąbce, jeszcze czyjś włos. Ale najgorsze czekało ją, gdy otworzyła szafkę. Krem przeciwzmarszczkowy, jej drogi, oszczędzany w każdej kropelce, stał szeroko otwarty, z wielką dziurą w środku ktoś nabrał go palcami bardzo szczodrze.
Kasia zagotowała się w środku. Wyszła z łazienki z kremem w ręce.
Pani Jadwigo, używała pani mojego kremu?
A, tego? teściowa choćby się nie obejrzała od telewizora. Tak, Stasiowi popękały pięty w podróży, posmarowałam czymś co było, krem nawilżający, dobrze się wchłania. A co, żałujesz?
Pięty? głos Kasi załamał się do szeptu. Posmarowała pani pięty kremem za sześćset złotych?
Ile?! wytrzeszczyła oczy teściowa. Oszalałaś chyba! Sześćset złotych za krem?! Andrzej, słyszysz, na co twoja żona wydaje pieniądze? A my ci na skarpetki dokładamy!
To moje pieniądze powiedziała Kasia lodowato. Sama je zarobiłam. I to był mój krem.
Daj spokój! rozłożyła ręce teściowa. Ważniejsze twoje kremy od pięty ojca? Samolubna jakaś jesteś.
Andrzej stał w drzwiach, patrząc to na żonę, to na mamę.
Kasia, ona nie wiedziała ile to kosztuje… Kupię ci nowy, dobrze? Dzisiaj święto. Nie psujmy atmosfery.
I wtedy czara się przelała. Spokój, który Kasia w sobie pielęgnowała, pękł jak ten materac od igły. Spojrzała na męża po raz kolejny wybierającego pośrodku, spojrzała na gumowy materac stojący jak relikt w pokoju, na zadowoloną teściową.
Masz rację Andrzej powiedziała dziwnie spokojnie. Jest święto. Nie psujmy go moim histeryzowaniem i sknerstwem.
Odwróciła się i poszła do przedpokoju.
Gdzie idziesz? zmieszał się Andrzej.
Zaraz wrócę.
Wyszła przed blok. Świeże powietrze orzeźwiło ją momentalnie. Otworzyła aplikację z rezerwacjami hoteli. Był wolny apartament w spa hotelu w centrum. Ceny na sylwestra zwalały z nóg, ale to nie miało już znaczenia.
Rezerwacja trwała chwilę duży pokój, łoże king-size, jacuzzi, śniadanie do pokoju. Kwota z konta pół jej pensji. Ale miała to gdzieś.
Wróciła po dziesięciu minutach. W salonie było cicho, telewizor brzęczał o Kevina. Teściowa ostentacyjnie piła walerianę w kuchni.
Kasia zebrała z kanapy swoje rzeczy i zaczęła je metodycznie pakować do walizki.
Co robisz, Kasiu? Andrzej podszedł, zagubiony jak dziecko.
Wyjeżdżam, Andrzej.
Gdzie? Do mamy?
Nie, mama ma też gości. Jadę do hotelu.
Do hotelu? Czemu? Przecież święta, goście, my…
A wy świętujcie rodzinnie, jak chcieliście. Rodzicom wygodnie, mają całą sypialnię, ty masz wymarzoną romantykę z materacem. A ja chcę spać na normalnym łóżku, w łazience bez obcych włosów i rzeczy nie ukrywać po kątach.
Zostawiasz mnie samego? Z nimi? w głosie Andrzeja czaił się lęk. Kasiu, tak nie można! Co ja powiem mamie?
Prawdę. Powiesz, iż żona egoistka i rozrzutna, wyjechała za swoje na luksus. Będzie o czym plotkować.
Kasia, nie przesadzaj! złapał ją za rękę. Nie masz prawa. To nasz wspólny dom!
I właśnie dlatego to też mój dom. A skoro nie znalazło się w nim dla mnie miejsca, kupuję sobie je za własne pieniądze. Wrócę trzeciego, jak pojadą na wycieczkę do cioci Zosi. Albo ósmego, jak już wyjadą.
Jadwiga usłyszała krzyki i wyszła z kuchni.
Co się dzieje? Gdzie ona idzie o tej porze?
Nie wtrącaj się, mamo! warknął Andrzej.
Jadę odpocząć, pani Jadwigo uśmiechnęła się Kasia najpiękniej jak umiała. Miłej zabawy. Sałatki w lodówce, gęś w piekarniku, wystarczy włączyć przycisk. Szczęśliwego Nowego Roku!
Wzięła płaszcz, torbę i wyszła. Stojąc przed windą słyszała gwar za drzwiami. Teściowa krzyczała, Andrzej się tłumaczył ale to już jej nie dotyczyło.
W hotelu było cicho i pachniało jodłą i drogimi perfumami. Recepcjonistka uśmiechała się uprzejmie, wręczając kartę do pokoju.
Gdy weszła do apartamentu, miała łzy w oczach. Wielkie łóżko z białą pościelą. Cisza. Żadnego duszącego zapachu tłuszczu, gumy. Przebrała się, nalała sobie kąpiel z pianą, zamówiła szampana i owoce.
Telefon dzwonił i dzwonił. Andrzej, teściowa, choćby teść napisał SMS: Kasia, wróć. Tak się nie robi. Wyłączyła telefon.
Sylwestra spędziła w szlafroku, z kieliszkiem prosecco, patrząc z dziesiątego piętra na fajerwerki. Nigdy nie świętowała Nowego Roku sama. I, co ciekawe, to były najlepsze święta od lat. Nikt niczego od niej nie chciał, nie poganiał, nie narzekał. Po prostu była.
Pierwszego stycznia przespała do południa. Przestały ją boleć plecy. Poszła na masaż, popływała w basenie. Telefon włączyła dopiero wieczorem.
Dziesięć nieodebranych od męża i jedno długie SMS:
*Kasiu, wybacz. Byłem durny. Materac sflaczał o trzeciej w nocy. Spałem na gołej podłodze. Mama rano miażdży mi psychę, iż nie umiem się kobietą zająć. Tata chodzi przygaszony. Gęś się spaliła, nikt nie umie obsłużyć piekarnika. Zrozumiałem, co czułaś. Proszę, wróć. Przemyślimy wszystko. Albo wyślę ich do hotelu, albo sam będę spał na podłodze, a ty masz wrócić do sypialni. Tylko wróć.*
Kasia się uśmiechnęła. Nie, kochanie, lekcja musi zostać w pełni odrobiona.
Wróciła trzeciego stycznia, tak jak planowała. Otworzyła drzwi i zobaczyła obraz nędzy i rozpaczy. Buty porozrzucane w przedpokoju, na kuchni góra brudnych talerzy.
Andrzej siedział na tym samym sflaczałym materacu, zarośnięty i wymięty. Gdy ją zobaczył, podskoczył i omal nie przewrócił się o kołdrę.
Jesteś! powiedział z ulgą, jakby zobaczył pogotowie ratunkowe.
Z sypialni wyszła teściowa. Wyglądała bojowo, ale niepewnie.
No proszę, wywczasowałaś się? zaczęła zjadliwe, ale ucichła, widząc wzrok synowej.
Kasia wyglądała na wypoczętą, zdrową, z rumianymi policzkami. Spokojnie odstawiła torbę.
Dzień dobry. Jak święta?
Koszmar! wybuchła teściowa. Andrzej się rozchorował, przewiał plecy. Gotować nie ma komu, pizza na telefon i żołądek boli. Zostawiłaś nas w takim momencie!
Nie zostawiłam, oddałam wam miejsce odparła Kasia. Chcieliście wygody? Sypialnia była do dyspozycji. A ja zapewniłam sobie komfort, żeby nie być wredną i skwaszoną.
Mamo, dość rzucił Andrzej stanowczo. Podszedł do Kasi, wziął ją za ręce. Rozmawiałem z rodzicami. Tata uznał, iż źle wyszło. Teraz przenosimy ich rzeczy do salonu. Naprawiłem kanapę, podłożyłem deskę, można spać. Ty wracasz do swojej sypialni.
Kasia uniosła brwi. Andrzej naprawił kanapę? Sam? Widać dwie noce na podłodze działają cuda.
A co z tatowym kręgosłupem spytała.
Jak się wyśpi, nic go nie boli burknął Stanisław wychylając się z kuchni. Zresztą… pewnie już piątego pojedziemy do Basi na wieś. Obiecaliśmy.
Jadwiga chciała coś jeszcze powiedzieć, ale widząc minę syna i spokojną Kasi, machnęła ręką.
Róbcie, co chcecie. Wychowałam sobie pantoflarza!
Wieczorem, kiedy rodzice spali już na naprawionej kanapie (która, jak się okazało, po drobnej renowacji wcale nie była taka zła), Kasia i Andrzej leżeli w swoim łóżku.
Naprawdę wydałaś tyle na hotel? Andrzej wyszeptał obejmując żonę.
Naprawdę. I nie żałuję.
Oddam ci to z wypłaty.
Nie trzeba. Potraktuj to jak inwestycję w rozwój osobisty. Dla ciebie.
Andrzej chwilę milczał, potem przytulił ją mocniej.
Nigdy więcej nie poproszę cię o spanie na podłodze. I kupię ci ten krem. Za sześćset.
Trzymam za słowo uśmiechnęła się Kasia w ciemności. A ten materac? Jutro wyrzuć albo oddaj komuś, kogo nie lubisz.
Już go przeciąłem nożyczkami… rano 1 stycznia, jak próbowałem spuścić powietrze.
Kasia cicho się zaśmiała. Całe napięcie opadło. Była u siebie, w swoim łóżku, małe królestwo znów było bezpieczne. Okazało się, iż szacunek do siebie kosztuje więcej niż najdroższy krem, ale warto było zapłacić każdą cenę.
Jeśli ta historia wydała się Wam znajoma, zostawcie lajka. Napiszcie w komentarzu, co byście zrobili na moim miejscu.
