Mąż wyznał żonie, iż znudziła mu się, a ona zmieniła się tak bardzo, iż on także jej się znudził

Prawie dwa lata temu usłyszałam od męża słowa, których nigdy już nie zapomnę. Powiedział: Twoje życie jest tak przewidywalne, iż po prostu się tobą znudziłem. Podczas gdy Jan uważał nasze życie za nudne, ja byłam z niego zadowolona. Codziennie rano wstawałam wcześnie, przygotowywałam śniadanie, robiłam ćwiczenia i ubierałam się do pracy. Zawsze najpierw szykowałam męża do jego obowiązków, bo wychodził wcześniej, a dopiero potem siebie. Wszystkie posiłki przygotowywaliśmy w domu; pakowałam też drugie śniadanie do pudełek, zarówno dla siebie, jak i dla Jana. Każdego wieczoru, wracając do domu, zahaczałam o sklep, potem gotowałam, sprzątałam i prałam. Przed snem jakiś film i spać.

Byłam przekonana, iż wszystko jest w porządku. Mój mąż był zadbany, najedzony, dom wysprzątany i przytulny. Czego mogłam chcieć więcej? W każdą sobotę robiłam generalne porządki, piekłam coś pysznego i gotowałam. Wieczorem zapraszaliśmy znajomych do nas albo wychodziliśmy gdzieś razem. W niedzielę odwiedzaliśmy rodziców pół dnia u jednej strony, drugie pół u drugiej. Pomagaliśmy w obowiązkach, rozmawialiśmy i cieszyliśmy się czasem spędzonym z bliskimi.

Wieczorami odpoczywaliśmy w domu. Nigdy się nie kłóciliśmy, nie było krzyków. W naszym domu panowała harmonia i spokój. A jednak Pewnego dnia mój mąż oznajmił, iż jest mną znudzony. Przez kilka godzin tłumaczył mi, iż nie czuje się szczęśliwy i przytaczał przykłady swoich kolegów, którzy żyją pełnią życia. Oni to mają zabawę, radość, a nasze życie jest nijakie. choćby się nie kłócimy! Po czym tego dnia po prostu wyszedł.

Ja jednak byłam całkowicie usatysfakcjonowana tym, jak żyjemy i nie chciałam nic zmieniać. Ale dla ukochanego byłam gotowa zrobić wszystko choćby się zmienić. Najpierw postanowiłam odmienić swój wygląd. Wyrzuciłam większość ubrań z szafy, wydałam zaoszczędzone na domek pieniądze na nowe, różnorodne rzeczy. Obcięłam włosy na krótko i zmieniłam kolor. Postanowiłam, iż już nie będę wyglądać nudno. Potem znalazłam nową pracę, nie biurową, a organizację różnych wydarzeń i imprez. Dzięki temu poznałam mnóstwo ciekawych rozrywek.

Po tygodniu Jan wrócił do domu i oniemiał na mój widok. Przyrzekłam mu wtedy, iż nasze życie zupełnie się zmieni. I tak się stało. Od tamtej pory prawie nie bywaliśmy w domu. Cały czas gdzieś wychodziliśmy, mnóstwo interesujących znajomości, każdego wieczoru inny klub, restauracja, bar, impreza u znajomych, wyjazdy. Mogliśmy jechać pod namiot, na rowery, popływać kajakiem. Często wyjeżdżaliśmy na weekend do innego miasta.

Minęło parę miesięcy tego całkiem spontanicznego życia i Jan zaczął mówić, iż nagle tęskni za spokojem, za siedzeniem w domu. Zatęskniło mu się za domowym jedzeniem, za moimi wypiekami, a ja już w ogóle nie miałam na gotowanie czasu. Tak się zmieniłam, iż już choćby nie tęsknił za moim towarzystwem.

A po jeszcze jednym tygodniu przyznał, iż nie wytrzymuje już takiego aktywnego trybu życia. Chciałby wrócić do dawnych, spokojnych czasów, domowego ciepła i spokoju. Chciałby znów spędzać wieczory w domu, odwiedzać rodziców w weekendy, jeść świeże, domowe obiady, a nie odgrzewane przez catering.

Problem w tym, iż ja odkryłam, iż taki styl życia już mi nie odpowiada. Tak mocno przyzwyczaiłam się do dorosłych obowiązków, iż nie chciałam już wracać do dawnych zwyczajów. Nowy sposób życia naprawdę mi odpowiadał. Owszem, dawniej też byłam szczęśliwa, ale już nie chciałabym do tego wrócić. Tym razem, kiedy Jan zażądał powrotu do starego porządku, wybuchła prawdziwa awantura.

Skończyło się tak, iż to był jego wymarzony scenariusz: rozbiły się talerze, przyszli sąsiedzi, została wezwana policja. Mąż spakował się i pojechał do swojej mamy. Myślę, iż pewnie liczy, iż wróci i zastanie mnie taką, jak dawniej. Ale to już za dużo. Nie jesteśmy bohaterami z filmu i nie potrafimy się tak po prostu zmieniać. Jan wróci do mieszkania, a na stole znajdzie papiery rozwodowe i kartkę z napisem: Znudziłam się tobą i nie potrafię z tobą żyć.