Mój mąż spóźnił się na pogrzeb mojego ojca. Zadzwonił piętnaście minut przed początkiem uroczystości i powiedział, iż stoi w korku na ulicach Warszawy, iż “dziś wszystko jest pod górkę”, iż “już jedzie”.
Stałam wtedy przed kościołem Świętego Krzyża, ubrana w czarny płaszcz, z dłońmi zaciśniętymi wokół skórzanej torebki. Kiwałam głową na te jego słowa, chociaż w głębi duszy wiedziałam, iż nie jest szczery.
Goście powoli wchodzili do świątyni. Ktoś podał mi białą chusteczkę, ktoś delikatnie dotknął ramienia. Wszyscy byli rodzina, przyjaciele z Łodzi, sąsiedzi z dawnej kamienicy. Tylko jego zabrakło.
Trumna ojca czekała już przy ołtarzu. Patrzyłam na nią, próbując nie myśleć o tym, jak wciąż pytał: czy Paweł zdąży, czy “znowu coś mu wypadnie”. Przysięgałam, iż tym razem będzie. Może spóźnić się na spotkanie w banku, na imieniny, na niedzielną kolację, ale dziś dziś miał być.
Msza rozpoczęła się bez niego. Telefon zawibrował dwukrotnie w mojej kieszeni, ale nie odebrałam.
Po wyjściu ktoś zrobił zdjęcie zwykła fotografia, ludzie, wieńce, szare chmury. Wieczorem zobaczyłam ją w internecie. I wtedy, zupełnie przypadkiem, dostrzegłam inne zdjęcie. Zrobione tego samego popołudnia. O tej samej godzinie. W miejscu, które nie miało nic wspólnego z cmentarzem Powązkowskim.
Stałam jeszcze chwilę przed ekranem telefonu, zanim pojęłam, co widzę. Zdjęcie było jasne, pełne śmiechu, kolorowych balonów i stołu zastawionego jedzeniem. Ktoś oznaczył restaurację na Starym Mieście, dopisał czas, kilka emotek-serduszek. Wszystko wyglądało lekko, beztrosko, tak obco wobec mojego żalu.
Na drugim planie, ledwie widoczną, ujrzałam twarz Pawła. Roześmianą, odprężoną, taką jak przed laty. Stał obok niej kobiety, której nie znałam, ale intuicja natychmiast podpowiedziała mi, kim była. Miała dłoń swobodnie opartą na jego ramieniu. Nie wyglądała na koleżankę z pracy.
Godzina na zdjęciu była tą samą, kiedy słuchałam przez telefon jego wymówek: “już skręcam”, “to kwestia minut”.
Nie pamiętam powrotu do mieszkania na Mokotowie. Pamiętam tylko pustkę, zdjęcie ojca na komodzie, i to jedno pytanie, iż jak można tak się pomylić w obliczu czasu i czy tak trudno być na czas dla kogoś bliskiego.
Gdy Paweł w końcu wrócił, było już po wszystkim. Po pogrzebie, po stypie w restauracji, po pierwszym szoku. Wszedł cicho, jakby uciekł przed moim spojrzeniem. Miał na sobie koszulę, której wcześniej nie widziałam. Pachniał obcą wodą kolońską i tanim winem.
Przepraszam zaczął już od progu. Naprawdę nie chciałem
Nie pozwoliłam mu skończyć. Położyłam telefon na stole i odsunęłam w jego stronę. Spojrzał niepewnie, potem coraz bardziej uważnie. Uśmiech zniknął mu z twarzy.
To nie tak, jak myślisz powiedział szybko. To tylko urodziny znajomej Zatrzymałem się na chwilę, chciałem zdążyć
Nie zdążyłeś ucięłam krótko. Na pogrzeb mojego ojca.
Usiadł ciężko na krześle; przeczesał ręką włosy, jak zawsze, gdy był spięty. Mówił o złym planowaniu, korkach na ulicach, o tym, iż źle wyliczył czas. Że nie chciał mnie zranić. Nigdy.
Słuchałam, ale każde jego słowo brzmiało obco. W głowie widziałam ojca, jak poprawia krawat i mówi, iż wszystko można zaplanować, jeżeli się chce. Tego dnia okazało się, iż nie wszystko.
Wyjdź odezwałam się w końcu.
Jak to? spytał z niedowierzaniem. Przecież możemy wszystko wyjaśnić.
Już rozmawialiśmy odparłam spokojnie. Teraz wyjdź.
Spakował w pośpiechu kilka rzeczy do starej torby, ładowarkę, koszulę. Stał w progu, czekał, aż go zatrzymam. Nie zrobiłam tego. Przez kolejne dni dzwonił, pisał przepraszał, tłumaczył, obiecywał, iż to się nie powtórzy. Że zrozumiał.
Spotkaliśmy się jeszcze raz. Siedział naprzeciwko mnie w kawiarni przy placu Trzech Krzyży. Wydawał się zmęczony, jakby postarzał się przez te kilka dni. Mówił, iż chce wrócić, iż wszystko naprawi, iż mnie kocha. Patrzyłam na niego i czułam już tylko jedno zmęczenie. Nie złość, nie rozczarowanie, tylko głęboki żal do kogoś, kto potrafił wybrać czyjeś urodziny zamiast mojego smutku.
