Mąż spóźnił się na pogrzeb mojego taty. Zadzwonił kwadrans przed ceremonią i wycedził przez telefon, iż utknął w korku, iż dziś pechowy dzień, iż już jedzie.
Stałam wtedy przed kościołem w Warszawie, w czarnym płaszczu, dłonie zimne jak pierogi po wigilii, zaciśnięte nerwowo na torebce. Kiwałam głową, mimo iż widzieć mógłby mnie tylko jasnowidz.
Ludzie powoli wchodzili do środka. Ktoś wręczył mi chusteczkę, ktoś delikatnie dotknął ramienia. Cała rodzina, wszyscy znajomi, choćby sąsiadka z drugiego piętra tylko jego brakowało.
Trumna stała już przy ołtarzu. Uparcie starałam się nie myśleć o tym, jak tata zawsze pytał, czy Zbigniew zdąży, czy znowu coś mu wypadnie. Obiecywałam, iż tym razem będzie. Że może się spóźnić na zebranie, sylwestra, imieniny u teściowej, ale nie na pogrzeb.
Msza ruszyła bez niego. Telefon brzęczał w kieszeni jak oszalały; raz, drugi. Nie odebrałam.
Po ceremonii ktoś pstryknął zdjęcie. Zwykłe ludzie, wieńce, niebo szare jak polskie listopady. Wieczorem zobaczyłam je na portalu społecznościowym. I przypadkiem, obok, natrafiłam na inne zdjęcie zrobione tego samego dnia, w tej samej godzinie, w miejscu, które z cmentarzem miało tyle wspólnego, co śledź z tortem.
Stałam chwilę przed ekranem, próbując ogarnąć rozumem, co widzę. Jasna fotka, pełna uśmiechów, kolorowych baloników i stołu z jedzeniem. Lokal oznaczony, godzina podana, opis z serduszkami. Całość lekka, wesoła, totalnie nieprzystająca do mojego dnia.
W tle, z boku, jest Zbyszek. Śmieje się, rozluźniony, jakiego nie widziałam od miesięcy. Obok niego stoi ona. Kobieta, o której istnieniu w tamtej chwili jeszcze nie miałam pojęcia, ale intuicja zadziałała jak polski radar. Na jego ramieniu jej ręka, zbyt swobodnie, żeby to była koleżanka z pracy czy kuzynka.
Godzina zdjęcia ta sama, o której ja stałam pod kościołem i słuchałam wyjaśnień, iż zaraz skręca, to kwestia minut.
Drogi do mieszkania nie pamiętam. Zapamiętałam tylko ciszę, zdjęcie taty na komodzie i jedno pytanie, które odbijało się w głowie jak piłka: jak można tak przeliczyć czas?
Kiedy Zbyszek w końcu pojawił się w domu, wszystko było już po pogrzeb, stypa, pierwszy szok za mną. Wszedł po cichu, jakby miał nadzieję, iż go nie zauważę. Miał na sobie koszulę, której nigdy nie widziałam, pachniał obcymi perfumami i wódką.
Przepraszam rzucił od drzwi. Naprawdę nie chciałem
Nie pozwoliłam dokończyć. Położyłam telefon na stole, przesunęłam w jego stronę. Spojrzał, najpierw bez sensu, potem coraz baczniej. Uśmiech zniknął mu z twarzy jak pieniądze z polskiej wypłaty.
To nie tak, jak myślisz zaczął się tłumaczyć. To tylko urodziny znajomych z pracy. gwałtownie wpadłem, chciałem zdążyć
Nie zdążyłeś przerwałam mu. Na pogrzeb mojego taty.
Usiadł ciężko na krześle, przeczesał włosy dłonią klasyka, gdy się stresuje. Zaczął swoją opowieść. Źle zaplanował, nie przewidział korków na trasie, myślał, iż ma czas. Nie chciał mnie zranić, ani dziś, ani nigdy.
Słuchałam, ale każde słowo brzmiało jakby mówił o cudzym życiu. Przed oczami miałam tylko tatę poprawiającego krawat przed wyjściem i mówiącego, iż wszystko da się jakoś ogarnąć. Tego dnia okazało się, iż nie wszystko.
Wyjdź powiedziałam po chwili.
Jak to? spojrzał zdziwiony. Przecież możemy pogadać.
Pogadaliśmy odparłam spokojnie. Teraz wyjdź.
Spakował się w pośpiechu, wrzucił do torby kilka rzeczy, ładowarkę, koszulę na urodziny. W drzwiach stoi, liczy, iż go zatrzymam. Nie robię tego. Przez kolejny tydzień telefon dzwonił w nieskończoność. Smsy, wiadomości, tłumaczenia, przeprosiny, obietnice poprawy, przysięgi miłości, jakby nagle był Mickiewiczem.
Spotkaliśmy się jeszcze raz. Usiadł naprzeciw mnie, starszy o dziesięć lat i pięć siwych włosów. Mówił, iż chce wrócić, iż wszystko naprawi, iż kocha. Patrzyłam na niego i czułam jedno zmęczenie. Nie wściekłość, nie nienawiść. Zwykłe, polskie zmęczenie kimś, kto potrafił wybrać cudze urodziny zamiast mojego żalu.
