Mój mąż, lat czterdzieści pięć, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i właśnie w ten dzień wyjechał z kolegami na ryby: podczas jego nieobecności przygotowałam taki niespodziankowy plan, iż tej daty nie zapomni już nigdy…
Do pięćdziesiątki mój mąż wykształcił sobie osobliwą przypadłość. Wszystkie terminy: kiedy wymieniać olej w aucie, w które dni zbierają się jego znajomi wędkowania, kiedy zaczyna się branie trzymał w głowie jak z żelaza. Natomiast daty rodzinne tajemniczo znikały mu z pamięci.
Do tej pory ratowałam sytuację wcześniej delikatne aluzje, karteczki na lodówce, pytania zadawane wprost. Ale czterdzieste piąte urodziny chciałam przeżyć inaczej. Bez prośb, bez podpowiedzi. Naiwnie sądziłam, iż ćwierć wieku małżeństwa czegoś nauczyło.
W piątkowy ranek Patryk pędził po mieszkaniu, pakując wędkarskie manatki.
Jadwigo, widziałaś mój termos? Chłopaki już czekają. Nad Wartę jedziemy, teraz najlepszy okres. Wrócę w niedzielę, raczej nie licz na kontakt.
Cmoknął mnie w policzek, nie patrząc choćby w oczy.
Nie nudź się. Kup sobie coś pysznego.
Drzwi się zatrzasnęły. Podeszłam do kalendarza. Data czerwona, kółkiem zaznaczona. Moja okrągła rocznica. On nie tylko zapomniał. On wyjechał celowo właśnie dziś.
Najpierw bolało. Potem zrobiło się we mnie chłodno i dziwnie pusto, jakby wpadło się w sen. Nagle, w tej mgle, wykiełkowała myśl: jakiego psikusa mogłabym wymyślić mężowi, któremu łowienie ryb i kumple są ważniejsze od własnej żony? Plan był mglisty, ale coraz bardziej realny. Po jego powrocie czekała go niespodzianka. Od tego dnia już zawsze zapamięta moje urodziny.
Każdy szczegół tu pasował do logiki snu rzeczy nieznaczące w realu nabierały dziwnej wagi. Najpierw to była jego specjalna skrytka. Tam chował oszczędności na wymarzony silnik do łodzi. Pieniądze leżały w sejfie. Kod znałam przecież czasem jego nieomylna pamięć szwankowała.
Kwota była niebagatelna: prawie trzysta tysięcy złotych. Drzwiczki sejfu ustąpiły po krótkim kliknięciu, a decyzja przyszła bez żadnej walki z sumieniem.
Te weekendy popłynęły snem: zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki, całe mieszkanie tonęło w kwiatach. Śmiechy, muzyka z patefonu, szampan perlił się w pucharkach. Nazajutrz kolacja w restauracji z widokiem na rozświetlony Poznań. Potem spa masaż migdałowy, kąpiele w pianie, uśmiech z lustra.
A na finał broszka. Taka, na którą spoglądałam od lat, zawsze zostawiając ten zakup na później, bo przecież wspólny cel.
Niedzielny wieczór, klucz w zamku. Patryk wchodzi uradowany, z wiadrem sandaczy w ręku.
Jadźka, popatrz, ile ryb! Ależ odpoczęliśmy.
Wbiega do salonu i nagle zamiera. Na stole puste butelki po winie, pod ścianą pudła z kwiatami, na kanapie reklamówki z najdroższych butików.
Kto tu był? Goście, czy jak?
Byli, odpowiadam spokojnie. Urodziny miałam. Czterdzieści pięć lat. Kojarzysz może?
Stanął jak wryty. Wypuścił powietrze z westchnieniem.
O rany… Jadwigo, przysięgam zapomniałem. Wiesz, jak to jest… ryby, chłopaki…
Wiem, przerywam miękko, dlatego sama nie czekałam. Wszystko zorganizowałam bez Ciebie. I prezent też.
Jego wzrok wybiega w stronę gabinetu. Drzwi do sejfu na oścież. Pobladł, rzucił się do środka. Po chwili wrócił ze wzrokiem pustym niczym dno rzeczne.
Gdzie są pieniądze? Wszystko przepadło! Przecież to był silnik! Dwa lata oszczędzałem!
Ja ćwierć wieku czekałam, odpowiadam sennym, twardym głosem. Zapomniałeś o moich urodzinach. Teraz już tego nie pomylisz.
Usiadł ciężko na kanapie. Milczał, patrząc raz na ryby, raz na pusty sejf, raz na mnie. Awantury nie podniósł wszak z formalnego punktu widzenia pieniądze były wspólne.
Sandacza patroszył długo, w zupełnej ciszy.
Minęło pół roku. Do silnika zbiera od nowa. Ale w telefonie pojawiły się alarmy na miesiąc, na tydzień, na dzień przed każdą istotną datą. Czasem lekcje bywają drogie, ale tę zapamiętał już na zawsze.
