Mój mąż w wieku 45 lat zapomniał o moich urodzinach, które przypadały 27 lutego. Tego samego dnia wybrał się z kolegami na ryby. W czasie jego nieobecności przygotowałam taki prezent, iż już nigdy nie zapomni tej daty…
Mój mąż zignorował moje urodziny i postanowił spędzić je na rybach z przyjaciółmi. W czasie, gdy go nie było, wymyśliłam plan, który sprawił, iż ten dzień na zawsze zapadnie mu w pamięć.
Do pięćdziesiątki Adam rozwinął w sobie osobliwą cechę z niesamowitą dokładnością pamiętał, kiedy trzeba wymienić olej w samochodzie, kiedy razem z kolegami umawiają się na łowienie oraz kiedy ryby najlepiej biorą. Jednak rodzinne daty ulatywały z jego pamięci, jakby nigdy tam nie zagościły.
Przeważnie ratowałam sytuację. Dawałam delikatne sygnały, przyklejałam karteczki, potrafiłam zapytać wprost. Jednak tym razem, na swoje czterdzieste piąte urodziny, chciałam poczuć się inaczej bez próśb i przypominania. Naiwnie wierzyłam, iż dwadzieścia pięć lat małżeństwa czegoś człowieka uczy.
W piątkowy poranek Adam latał po mieszkaniu, pakując wędki i plecak.
Aneto, nie widziałaś mojego termosu? Chłopaki już czekają. Jedziemy nad Wisłę, dziś jest idealna pogoda. Wrócę w niedzielę, telefon będzie wyłączony.
Pocałował mnie krótko w policzek, nie patrząc w oczy.
Nie martw się, zamów sobie coś pysznego.
Zatrzasnęły się drzwi. Podeszłam do kalendarza. Data była zakreślona na czerwono. Moje urodziny. Nie tylko zapomniał wybrał właśnie ten dzień na wyjazd.
Najpierw było mi przykro. Potem poczułam tylko chłodny spokój. W głowie pojawił się szalony pomysł, jak pokazać Adamowi, iż żona też jest ważna i to nie mniej niż ryby czy koledzy. Wprowadzając ten plan w życie, zadbałam, by w niedzielę czekała go prawdziwa niespodzianka. Po tym już moich urodzin nie przeoczy.
Adam miał swoją tajną skrytkę, gdzie przez dwa lata odkładał pieniądze na nowy silnik do łodzi. Wszystko trzymał w sejfie. Kod znałam, bo jego genialna pamięć czasem go zawodziła.
Kwota robiła wrażenie niemal trzysta tysięcy złotych. Otworzyłam sejf i podjęłam decyzję.
Te dni spędziłam inaczej niż kiedykolwiek. Zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki, udekorowałam mieszkanie kwiatami. Były tańce, śmiech i szampan. Następnego dnia kolacja w eleganckiej restauracji z widokiem na Kraków. Potem relaks w spa.
Na koniec broszka ze znanej warszawskiej pracowni, o której myślałam od dawna, ale zawsze odmawiałam sobie jej zakupu dla wspólnego dobra.
W niedzielny wieczór Adam wrócił zmęczony, z wiadrem ryb w rękach.
No i co, przywitaj łowcę z trofeami! Było super!
Wszedł do salonu i zamarł. Na stole sterta pustych butelek, w kącie kosze z kwiatami i torby z luksusowych sklepów.
Co się tu działo? Miałyśmy gości?
Byłyśmy, odpowiedziałam spokojnie. Miałam urodziny. Czterdzieste piąte. Pamiętasz?
Zatrzymał się, potem głęboko westchnął.
Kurczę… Aneto, przepraszam. Zupełnie zapomniałem… tyle rzeczy na głowie…
Wiem, przerwałam dlatego postanowiłam zadbać sama o wszystko. O prezent również.
Spojrzał nerwowo w stronę gabinetu. Drzwi od sejfu były lekko uchylone. Wybiegł tam, po chwili wrócił blady.
Gdzie są pieniądze? Przecież tam była cała suma na silnik!
Rozglądnij się wskazałam na kwiaty, torby i paragon za broszkę. Tam są.
Ale… wydałaś całość? Przecież to silnik! Oszczędzałem dwa lata!
A ja czekałam dwadzieścia pięć lat, powiedziałam cicho. Zapomniałeś o moim jubileuszu. Chciałam, żebyś to zapamiętał na dłużej.
Usiadł ciężko na krześle. Przez moment patrzył to na wiadro z rybami, to na pusty sejf i na mnie. Trudno było cokolwiek powiedzieć wszystkie pieniądze formalnie były wspólne.
Ostatecznie ryby czyścił w ciszy.
Minęło pół roku. Na silnik oszczędza od nowa. Za to teraz w telefonie ustawił przypomnienia na każdy istotny termin miesiąc, tydzień i dzień wcześniej. Czasem nauka bywa kosztowna, ale te lekcje zostają z nami na zawsze. Warto pamiętać o najbliższych zanim nauczą nas tego w swoim stylu.
