Mój mąż, mając 45 lat, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego i właśnie tego dnia wybrał się z kolegami na wędkowanie: podczas jego nieobecności przygotowałem mu taki prezent, iż teraz na pewno nie zapomni tej daty.
Mój mąż zapomniał o moich urodzinach i tego dnia pojechał z przyjaciółmi na ryby: w czasie jego nieobecności przygotowałem mu niespodziankę, więc już nigdy nie wymaże z pamięci tej daty.
Przed pięćdziesiątką u mojego męża pojawiła się pewna osobliwość. Potrafił bezbłędnie pamiętać, kiedy trzeba wymienić olej w samochodzie, kiedy spotykają się jego kumple od wędkowania i kiedy zaczyna się najlepszy okres brań. Natomiast daty rodzinne znikały z jego głowy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.
Zazwyczaj ratowałem sytuację wcześniej rzucałem aluzje, zostawiałem karteczki, pytałem wprost. Ale czterdzieste piąte urodziny chciałem spędzić inaczej. Bez przypominania, proszenia i czekania. Naiwnie sądziłem, iż po dwudziestu pięciu latach małżeństwa czegoś się nauczył.
W piątkowy poranek Piotr gonił po całym mieszkaniu, zbijając zestawy i pakując plecak.
Aneto, nie widziałaś mojego termosu? Chłopaki już czekają. Jedziemy nad Wisłę, właśnie teraz jest najlepszy czas. Wracam w niedzielę, zasięgu nie będzie prawie wcale.
Machnął mi gwałtownie buziaka w policzek, choćby nie patrząc w oczy.
Nie martw się, kup sobie coś pysznego.
Drzwi trzasknęły. Podszedłem do kalendarza. Data była zakreślona na czerwono. Moje urodziny. Nie tylko zapomniał. Wybrał właśnie ten dzień na wyjazd.
Najpierw poczułem ból. Potem zrobiło mi się zimno i spokojnie. Zrodził się w mojej głowie plan, jak pokazać Piotrowi, co znaczy być żonatym z osobą, która dla niego jest na końcu świata. Zacząłem go wprowadzać w życie i po jego powrocie czekała go niespodzianka, dzięki której o tych urodzinach nie zapomni już nigdy.
Opisuję dokładnie, co zrobiłem, w pierwszym komentarzu.
Piotr miał swoją skrytkę. Nietykalna rezerwa, którą odkładał skrupulatnie na nowy silnik do łodzi. Pieniądze trzymał w sejfie. Kod znałem, bo jego idealna pamięć czasami płatała figle.
Kwota była spora. Prawie trzysta tysięcy złotych. Otworzyłem sejf i podjąłem decyzję.
Weekend spędziłem tak, jak nigdy wcześniej. Zamówiłem catering, zaprosiłem przyjaciółki, przystroiłem mieszkanie kwiatami. Muzyka, śmiech, szampan. Następnego dnia kolacja w restauracji z widokiem na miasto. Potem wizyta w SPA.
Na zakończenie broszka, którą od dawna sobie upatrzyłem, ale zawsze oszczędzałem przez wspólne plany.
W niedzielę wieczorem drzwi się otworzyły. Piotr wszedł uśmiechnięty, z wiadrem ryb w rękach.
No, witaj zdobycz! Ale było świetnie!
Zrobił krok do salonu i stanął jak wryty. Na stole puste butelki, w kącie kosze z kwiatami, na kanapie siatki z najdroższych sklepów.
Co tu się działo? Mieliśmy gości?
Byli, odparłem spokojnie. Miałem urodziny. Czterdzieste piąte. Pamiętasz?
Zatkało go, potem wypuścił powietrze ze świstem.
Kurczę Aneto, naprawdę zapomniałem. Byłem zakręcony. Wiesz, jak jest
Wiem, przerwałem mu. Dlatego nie pozwoliłem sobie na smutek. Sam wszystko zorganizowałem. Prezent też wybrałem bez twojej pomocy.
Jego wzrok poleciał w kierunku gabinetu. Drzwi sejfu były uchylone. Zbladł i pobiegł tam. Po chwili wrócił z pustym wzrokiem.
Gdzie są pieniądze? Nic tam nie ma. Gdzie moje oszczędności?
Tutaj, rozłożyłem ręce, pokazując na pokój.
Wydałeś wszystko? Przecież to był silnik! Dwa lata gromadziłem!
Ja znoszę to ćwierć wieku, powiedziałem cicho, ale stanowczo. Zapomniałeś o moich urodzinach. Zrobiłem wszystko, żebyś długo je pamiętał.
Opadł na kanapę i kiwał głową to na wiadro z rybami, to na pusty sejf, to na mnie. Okrzyczeć mnie nie było za co pieniądze były przecież wspólne.
Rybę czyścił w milczeniu.
Minęło pół roku. Na silnik odkłada na nowo. Ale teraz ma w telefonie przypomnienia miesiąc, tydzień i dzień przed każdą istotną datą. Czasem lekcje są drogie ale tę zapamiętał na zawsze.
