– Masz już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna – śmiał się mąż. Ale Luśka postanowiła to sprawdzić

No zobacz, masz już pięćdziesiątkę na karku, komu ty jesteś potrzebna śmiał się mój mąż. A ja, Małgorzata, postanowiłam to sprawdzić.

Mój mąż, Tomasz Piotrowicz Kacperski, był człowiekiem z teoriami. I to nie z jedną miał ich chyba ze dwadzieścia i wszystkie wygłaszał z takim samym przekonaniem. Że prawdziwy żurek gotuje się tylko na zakwasie, nie z torebki. Że koty są mądrzejsze od psów. Że telewizor powinno się oglądać na głośności trzydzieści osiem, ani więcej, ani mniej. Ale jego najważniejsza teoria brzmiała: kobieta po pięćdziesiątce nie interesuje już mężczyzny.

Wyrażał to różnie, zależnie od humoru.

Czasem naukowo: Tak natura chciała, Małgosiu, nic osobistego.

Czasem filozoficznie: Takie jest życie, z tym nie wygrasz.

A najczęściej, kiedy zakładałam nową sukienkę albo malowałam usta, po prostu, domowo: Masz już pięćdziesiątkę, komu ty potrzebna.

Bez znaku zapytania. Jakby to był oczywisty fakt.

Miałam pięćdziesiąt dwa lata. Pracowałam jako księgowa w firmie budowlanej, codziennie rano robiłam gimnastykę, wieczorami czytałam książki, a w weekendy piekłam szarlotki, które Tomasz zjadał z apetytem, nie łącząc wypieków z pytaniem, po co one komu.

Przeżyliśmy razem dwadzieścia sześć lat. W tym czasie Tomasz przytył, wyłysiał i rozwinął swoje teorie. A ja? Nie całkiem po prostu trochę inaczej.

Pierwsza zauważyła to moja przyjaciółka, Wiesia.

Małgoś, powiedziała przy kawie, patrząc na mnie takim swoim półuśmieszkiem, który zawsze oznaczał: zaraz powiem coś ważnego i może trochę szalonego. Ty wiesz, iż jesteś naprawdę ładna?

Daj spokój, odparłam odruchowo.

Serio mówię. Naprawdę. A słuchaj, a może założymy ci konto na portalu randkowym? Tak, dla eksperymentu.

Odłożyłam kubek na stół.

Oszalałaś już całkiem?

Tylko wypełnimy profil. Znajdziemy ci ładne zdjęcie. Zobaczysz, co się stanie.

Nic się nie stanie, powiedziałam. Mam już pięćdziesiątkę. Komu ja potrzebna.

A gdy to mówiłam, zorientowałam się, iż brzmię dokładnie jak Tomasz Piotrowicz Kacperski.

Wiesia działała szybko, nie była typem, co dużo gada i mało robi. Z przyzwyczajenia gładko przechodziła do czynów. Tak i tego wieczoru wpadła do mnie z laptopem pod pachą, butelką wina w ręce, jakby wszystko już było ustalone.

No to zaczynamy, rzuciła od progu, stawiając wino na stole. Zakładamy ci konto. Szybko, porządnie, bez dyskusji.

Poczekaj, choćby nie zdążyłam zdjąć fartucha. Jakie konto?

Na portalu randkowym. Przecież mówiłam.

Mówiłaś, a ja powiedziałam nie!

Powiedziałaś: Komu ja potrzebna. A to coś innego.

Patrzyłam na nią, a ona na mnie, z wyrazem pewności siebie tak stanowczym, iż nie wypadało już dłużej protestować.

Wiesia, mam pięćdziesiąt dwa lata.

Wiem, znam cię trzydzieści lat.

No i?

No i nic. Siadaj.

Usiadłam nie dlatego, iż się poddałam, ale po prostu byłam zmęczona. Długo dziś pracowałam. Potem jeszcze korki. Zwyczajnie: musiałam odpocząć.

Daj jakieś zdjęcie, Wiesia już otwierała laptop.

Jakie zdjęcie?

Najładniejsze. Masz takie?

Zaczęłam się zastanawiać. Ostatnie fotki były z firmowej wigilii siedzę tam w kącie, kieliszek w dłoni, bokiem do aparatu, bo Tomasz tego wieczoru dzwonił trzy razy i wypytywał, kiedy wrócę.

Z Nowego Roku coś się znajdzie, powiedziałam niepewnie.

Pokaż.

Pokazałam. Wiesia długo się przyglądała.

Świetne, stwierdziła. Tu jesteś super. Czemu w życiu się garbisz, a na zdjęciu nie?

Na zdjęciu nikt mnie nie widzi, odpowiedziałam i aż sama się zdziwiłam.

Wiesia milczała chwilę, po czym otworzyła wino.

Profil powstawał długo adekwatnie Wiesia pisała, a ja się każdemu punktowi sprzeciwiałam.

Cel znajomości Małgoś, wpisz: rozmowa.

A ja nie chcę z nikim rozmawiać.

Trudno, wpisz.

O mnie co mam napisać? Księgowa, robię żurek, żyję z facetem o teorii kobiet po pięćdziesiątce?

Napiszemy: energiczna, interesująca świata, lubię czytać i podróżować.

Ja nigdzie nie jeżdżę.

Ale chciałabyś jeździć?

Przemyślałam chwilę.

Chciałabym.

No to nie kłamiemy.

Wybrałyśmy to noworoczne zdjęcie: ja w bordowej sukience, włosy spięte, w oczach coś żywego. Tomasz tej sukienki nie widział spał, kiedy wróciłam.

Gotowe! zamknęła laptop Wiesia. Profil jest.

I co dalej?

Teraz czekamy.

Na co?

Zobaczysz.

Nalałam sobie wina. Spojrzałam w okno. Za oknem wieczór, latarnia, naga gałąź klonu, wszystko jak zwykle. Tomasz w sąsiednim pokoju oglądał telewizor głośność ustawiona na trzydzieści osiem. Ekran mruczał, znajomo.

No trudno, profil to profil. Przecież i tak nic z tego nie będzie, pomyślałam. Dopilnowałam wino, poszłam zmywać naczynia.

Następnego ranka o profilu zapomniałam całkowicie.

Pojechałam do pracy, pół dnia ślęczałam nad kwartalnym raportem, w stołówce zjadłam mało smaczną zupę pomidorową i około trzeciej złapałam się na tym, iż liczę gołębie za oknem.

Telefon leżał w torebce.

Dopiero po piątej wyjęłam go, żeby sprawdzić, czy Tomasz nie dzwonił. Od niego nic nie było. Za to był powiadomienie z portalu. Czerwona kropka z numerem.

Liczba: 11.

Jedenaście wiadomości. W jeden dzień.

Patrzyłam na telefon. Telefon patrzył na mnie. Schowałam go do torebki, siedziałam chwilę, potem znów wyjęłam.

Jedenaście.

Pewnie reklamy, pomyślałam.

Otworzyłam. Ale nie było jedenastu facetów, z imieniem, zdjęciem i konkretnymi wiadomościami. Niektórzy pisali tylko: Cześć, interesujący profil. Inni dłużej, z namysłem. Jeden, Maciej, pięćdziesiąt cztery lata, napisał aż trzy akapity o książkach, iż dawno nie spotkał kobiety z takim spojrzeniem na zdjęciu, i iż bardzo lubi podróże.

Przeczytałam to dwa razy.

Ja też napisałam, iż lubię podróżować, przypomniałam sobie i troszeczkę się zawstydziłam. Ale tylko troszkę.

Wieczorem zadzwoniłam do Wiesi.

Jedenastu ich! rzuciłam bez powitania.

Już?! Wiesia ucieszyła się. A nie mówiłam!

Jeden od książek pisze.

Odpowiedz.

Nie zamierzam.

Małgoś.

Co Małgoś? Mam pięćdziesiąt dwa, jestem mężatką!

Odpowiedz.

Nie odpisałam. Wieczorem myłam talerze i myślałam o Maćku z trzema akapitami.

Zwariowałam?. spytałam się w myślach.

Ale rano jednak włączyłam aplikację. Liczba w czerwonym kółku już nie była jedenastka.

Dwadzieścia osiem.

Usiadłam na brzegu łóżka. Tomasz jeszcze spał.

Dwadzieścia osiem facetów napisało do mnie przez noc.

Przeglądałam powoli, jakbym mogła coś zepsuć. O, Andrzej, czterdzieści osiem, inżynier, śmieszne zdjęcie z kotem. Michał, pięćdziesiąt sześć, poważny, w krawacie, napisał: Jest Pani bardzo piękną kobietą. Darek i tu zatrzymałam się czterdzieści jeden lat, zdjęcie w górach, napisał krótko: Cześć. Opowiedz o sobie.

Czterdzieści jeden. O jedenaście lat młodszy ode mnie.

Zamknęłam aplikację. Zaraz otworzyłam znowu.

Pod wieczór drugiego dnia liczba przekroczyła pięćdziesiąt.

Pięćdziesiąt trzy wiadomości. adekwatnie pięćdziesiąt cztery, zanim skończyłam liczyć.

Siedziałam w kuchni, popijałam herbatę i przewijałam wiadomości, z miną kogoś, kto wyszedł po bułki, a znalazł skarb. O, Waldek, pięćdziesiąt, przedsiębiorca, wysłał mi wiersz cudzy, ale i tak miło. Michał napisał Bardzo mi się Pani podoba, chętnie bym się bliżej poznał. Darek z górami napisał znowu, bo nie odpisałam, a on poczekał i zapytał uprzejmie: Może jest Pani zajęta? jeżeli tak, rozumiem.

Patrzyłam długo na ten tekst.

Tomasz w pokoju komentował coś do telewizora, telewizor odpowiadał dogadywali się nie najgorzej.

Komu ty potrzebna, przypomniałam sobie słowa męża.

Pięćdziesiąt cztery osoby w dwa dni. Niektórzy w moim wieku, niektórzy młodsi. Jeden pisał wiersze. Inny uprzejmie czekał na odpowiedź.

Teoria Tomasza Piotrowicza Kacperskiego zaczynała rozpadać się w szwach powolutku, jak stary parkiet pod pantoflami, ale pękała.

Dopiłam herbatę. Odstawiłam kubek do zlewu. I pierwszy raz od dawna spojrzałam na swoje odbicie w ciemnym oknie kuchennym nie mimochodem, tylko naprawdę.

W szybie stała kobieta, lat pięćdziesiąt dwa. Wyprostowana. Z pięknymi oczami. Do której, w dwa dni, napisało pięćdziesiąt cztery nieznajome osoby.

Proszę, szepnęłam do siebie w odbiciu.

Chyba się ze mną zgodziło.

Telefon leżał na nocnej szafce. Tomasz sięgnął po okulary, były obok ekran akurat się rozświetlił, przyszło nowe powiadomienie. Tomasz wziął telefon z obojętnością człowieka, który niczego się nie spodziewa. Spojrzał. Zmarszczył brwi.

Potem popatrzył drugi raz.

Na ekranie: Darek: Dzień dobry! Myślałem dziś o Pani

Tomasz Piotrowicz usiadł na łóżku. Powoli, jak człowiek, któremu właśnie powiedziano coś ważnego, ale jeszcze nie wie czy to dobrze, czy źle.

Małgosia! zawołał.

Byłam w kuchni, robiłam kawę. Usłyszałam i nie pospieszyłam się.

Małgosia!

Już idę.

Weszłam spokojnie z kubkiem. Tomasz trzymał telefon jak żywe stworzenie i nie wiedział, czy je wypuścić.

Co to za wiadomość? spytał.

Spojrzałam na ekran. Potem na męża. Zrobiłam łyk kawy.

Powiadomienie wyjaśniłam.

Widzę, iż powiadomienie. Ale kto to ten Darek?

Z portalu randkowego.

Zapadła dobra, głęboka cisza.

Z jakiego portalu randkowego?! podniósł głos. Zarejestrowałaś się tam?

Tak.

Po co?!

Odstawiłam kubek na stolik. Patrzyłam na męża bez złości, niemal z zaciekawieniem, jak patrzy się na zagadkę z oczywistą odpowiedzią.

Sprawdzałam twoją teorię powiedziałam.

Jaką teorię?

O kobietach po pięćdziesiątce. Pamiętasz? Komu ty potrzebna.

Tomasz otworzył usta. Zamknął. Spojrzał raz jeszcze na telefon w tym czasie pojawiły się jeszcze trzy powiadomienia, jedno po drugim.

I ilu tam tych nie dokończył.

Pięćdziesiąt cztery oznajmiłam. W dwa dni.

Pięćdziesiąt cztery powtórzył cicho, jakby przymierzał tę liczbę. Nie pasowała.

Kilku choćby młodszych ode mnie, dodałam, wzięłam kubek i wróciłam do kuchni.

Tomasz Piotrowicz Kacperski został w środku pokoju z telefonem w dłoni. Za oknem było zwykłe poranne światło latarnia już zgasła, klon stał nagi, wróble ćwierkały na parapecie. Wszystko po staremu. Tylko jego teoria już nie działała.

Wcale.

Zrozumiałam, iż tak naprawdę granice wyznaczają sobie ludzie w głowie, a życie czasem ma na wszystko zupełnie inne odpowiedzi.