Zofia w swoich 35 latach uważała, iż nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Zeszli się ze sobą, kiedy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Andrzej był wówczas wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak to bywa w życiu, urodziła dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym czarnowłosym Markiem, który obiecał poślubić ją i oczarował młodą Zofię. Dała się nabrać na obietnice, które okazały się puste. Jak się później okazało, zalotnik z miasta był już żonaty.
Do Zofii choćby przyszła prawowita żona Marka, błagając, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Jednak dziecko postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia urodziła Jakuba. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Jakub był dobrze wychowany i dobrze się uczył. Po skończeniu szkoły wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Andrzej kilkakrotnie odwiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, mimo iż Andrzej jej się podobał. Zofia wstydziła się swojego syna i swoich uczuć, by w końcu zaznać szczęścia.
Pewnego wieczoru Jakub postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Mamo, i tak nie będę już mieszkał w domu. Wujek Andrzej to godny zaufania człowiek. Tylko żeby nie robił ci przykrości. Dla mnie najważniejsze jest twoje szczęście. Syn Andrzeja również nie oponował.
Tak zaczęli wspólnie żyć. Pobrali się i zorganizowali skromne przyjęcie. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej był agronomem. Robili wszystko razem. Prowadzili gospodarstwo, hodowali zwierzęta, uprawiali ogród. Kochali się i szanowali nawzajem, choć szkoda, iż Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili i doczekali wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków: domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz drób. W święta w ich domu gromadziło się mnóstwo gości. Wtedy Andrzej i Zofia siedzieli przy stole, radując się i ciesząc, iż mają z kim obchodzić uroczystości.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy w ciszy myślał: niech to ja odejdę pierwszy Żeby nigdy nie poczuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego razu nieszczęście jednak nadeszło Rankiem Zofii zrobiło się niedobrze, gdy zaczynała właśnie gotować barszcz na kuchence. Starsza kobieta upadła. Andrzej z pomocą sąsiadów wezwał karetkę. Lekarze stwierdzili, iż Zofię trafił udar mózgu. Wszystkie funkcje były zachowane, oprócz jednej. Zofia nie była już w stanie chodzić.
Jakub z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał trochę pieniędzy na leki i odjechał.
Andrzej wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, razem z sąsiadem zanieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja dam radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbeczko!
Andrzej troskliwie opiekował się żoną. Po miesiącu przesiadła się na wózek inwalidzki. Pomagała mu w kuchni. przez cały czas robili wszystko razem. Obierali ziemniaki i marchewkę, sortowali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Andrzej rozmawiali o tym, jak będą żyć dalej. Zima była tuż przed nimi. A Andrzej nie miał już sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Jakub z żoną. Synowa Anna, obejrzawszy pokój, stwierdziła:
Trzeba was, gołąbki, rozdzielić. Zabierzemy mamę w przyszłym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie wyszeptał Andrzej. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No, to było dawniej, kiedy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami się o siebie zatroszczyć, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Jakub z żoną pojechali do domu. Zofia i Andrzej gorzko westchnęli, zastanawiając się, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się, żeby nie widzieć tego wszystkiego.
W kolejny weekend przyjechali obaj synowie. Zaczęli pakować rzeczy. Andrzej siedział przy łóżku Zofii. Cały czas patrzył na nią, wspominając ich młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I szepnął:
Wybacz mi, Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy wychowanie dzieci. Rozdzielają nas jak niechciane kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił Andrzej wyszedł, wycierając łzy rękawem. A gdy usiadł w samochodzie, już ich nie wycierał
Następnie syn z żoną oraz sąsiad zabrali się do wynoszenia Zofii, zawinęli ją w koc i zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, przestała żyć, gdy wyjechał Andrzej. I chora kobieta tylko pragnęła nie doczekać wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, dokładnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie. Ta historia uczy, iż prawdziwa miłość trwa wiecznie i iż dzieci powinny szanować pragnienia rodziców, dbając o to, by bliscy mogli pozostać razem do końca, zamiast ich rozdzielać w potrzebie.Zofia w swoich 35 latach uważała, iż nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Zeszli się ze sobą, kiedy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Andrzej był wówczas wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak to bywa w życiu, urodziła dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym czarnowłosym Markiem, który obiecał poślubić ją i oczarował młodą Zofię. Dała się nabrać na obietnice, które okazały się puste. Jak się później okazało, zalotnik z miasta był już żonaty.
Do Zofii choćby przyszła prawowita żona Marka, błagając, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Jednak dziecko postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia urodziła Jakuba. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Jakub był dobrze wychowany i dobrze się uczył. Po skończeniu szkoły wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Andrzej kilkakrotnie odwiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, mimo iż Andrzej jej się podobał. Zofia wstydziła się swojego syna i swoich uczuć, by w końcu zaznać szczęścia.
Pewnego wieczoru Jakub postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie ma nic przeciwko: Mamo, i tak nie będę już mieszkał w domu. Wujek Andrzej to godny zaufania człowiek. Tylko żeby nie robił ci przykrości. Dla mnie najważniejsze jest twoje szczęście. Syn Andrzeja również nie oponował.
Tak zaczęli wspólnie żyć. Pobrali się i zorganizowali skromne przyjęcie. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej był agronomem. Robili wszystko razem. Prowadzili gospodarstwo, hodowali zwierzęta, uprawiali ogród. Kochali się i szanowali nawzajem, choć szkoda, iż Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili i doczekali wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków: domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz drób. W święta w ich domu gromadziło się mnóstwo gości. Wtedy Andrzej i Zofia siedzieli przy stole, radując się i ciesząc, iż mają z kim obchodzić uroczystości.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy w ciszy myślał: niech to ja odejdę pierwszy Żeby nigdy nie poczuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego razu nieszczęście jednak nadeszło Rankiem Zofii zrobiło się niedobrze, gdy zaczynała właśnie gotować barszcz na kuchence. Starsza kobieta upadła. Andrzej z pomocą sąsiadów wezwał karetkę. Lekarze stwierdzili, iż Zofię trafił udar mózgu. Wszystkie funkcje były zachowane, oprócz jednej. Zofia nie była już w stanie chodzić.
Jakub z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał trochę pieniędzy na leki i odjechał.
Andrzej wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, razem z sąsiadem zanieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. choćby jeżeli będziesz siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. A ja dam radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbeczko!
Andrzej troskliwie opiekował się żoną. Po miesiącu przesiadła się na wózek inwalidzki. Pomagała mu w kuchni. przez cały czas robili wszystko razem. Obierali ziemniaki i marchewkę, sortowali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Andrzej rozmawiali o tym, jak będą żyć dalej. Zima była tuż przed nimi. A Andrzej nie miał już sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Jakub z żoną. Synowa Anna, obejrzawszy pokój, stwierdziła:
Trzeba was, gołąbki, rozdzielić. Zabierzemy mamę w przyszłym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie wyszeptał Andrzej. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No, to było dawniej, kiedy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami się o siebie zatroszczyć, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Jakub z żoną pojechali do domu. Zofia i Andrzej gorzko westchnęli, zastanawiając się, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się, żeby nie widzieć tego wszystkiego.
W kolejny weekend przyjechali obaj synowie. Zaczęli pakować rzeczy. Andrzej siedział przy łóżku Zofii. Cały czas patrzył na nią, wspominając ich młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I szepnął:
Wybacz mi, Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy wychowanie dzieci. Rozdzielają nas jak niechciane kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił Andrzej wyszedł, wycierając łzy rękawem. A gdy usiadł w samochodzie, już ich nie wycierał
Następnie syn z żoną oraz sąsiad zabrali się do wynoszenia Zofii, zawinęli ją w koc i zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, przestała żyć, gdy wyjechał Andrzej. I chora kobieta tylko pragnęła nie doczekać wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, dokładnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie. Ta historia uczy, iż prawdziwa miłość trwa wiecznie i iż dzieci powinny szanować pragnienia rodziców, dbając o to, by bliscy mogli pozostać razem do końca, zamiast ich rozdzielać w potrzebie.
