— Czemu nie przechodzi? Chyba masz kartę zablokowaną — powiedział do żony, przykładając komórkę do terminala jeszcze raz.
Kasjerka, dziewczyna może dwudziestoletnia, z plakietką "Zuzanna", patrzyła w ekran i nic nie mówiła. Za nim ktoś westchnął głośno, jakaś starsza kobieta z wózkiem przestępowała z nogi na nogę.
— Płatność odrzucona — powiedziała w końcu kasjerka, nie patrząc na niego.
Na taśmie leżało wszystko na weekend: schab, dwa kilo ziemniaków, ser żółty, płyn do naczyń, dwie butelki wina z promocji przy wejściu i — o czym on wtedy jeszcze nie wiedział — dla niego jednego nowa maszynka do golenia i płyn po goleniu, które dorzucił po drodze, bo skończył mu się zapas.
— Ania, masz swoją kartę? — zapytał żonę.
Anna stała obok z portfelem w rękach, ale nie sięgała po niego. Patrzyła na męża tak, jakby ważyła coś w głowie, i to trwało — jemu wydawało się, iż z pięć sekund, chociaż pewnie było to ledwie dwie.
— Mam.
Wyciągnął rękę, żeby wziąć kartę. Anna nie podała mu jej.
— Nie. Tą kartą już nie płacę za twoje zakupy.
Zamrugał, bo naprawdę nie rozumiał, o co jej chodzi — myślał, iż to jakiś żart, iż zaraz się roześmieje.
— Jak to nie płacisz? To nasze wspólne zakupy, robimy je co tydzień.
— Twoje. Popatrz na taśmę.
I dopiero wtedy, spojrzawszy naprawdę, zobaczył, iż obok schabu i ziemniaków leży ta maszynka za sto dwadzieścia złotych, płyn po goleniu, jakieś batony proteinowe, które kupował tylko dla siebie na siłownię — a Anna od trzech miesięcy na tę siłownię nie chodziła, bo powiedziała, iż nie ma na karnet.
Ludzie w kolejce już otwarcie się patrzyli. Kasjerka wbiła wzrok w skaner, jakby to był najciekawszy przedmiot na świecie.
Marek zaczął po cichu odkładać na bok maszynkę, batony, płyn — rzeczy, które faktycznie brał wyłącznie dla siebie. Ręce mu się trochę trzęsły, kiedy to robił, bo czuł na plecach spojrzenia całej kolejki. Dopiero kiedy na taśmie zostały same zakupy na dom, Anna przyłożyła swoją kartę. Terminal pisnął od razu.
W samochodzie na parkingu Marek milczał do samego domu. Dopiero przy windzie zapytał, cicho, żeby sąsiadka z trzeciego piętra nie usłyszała:
— Co się dzisiaj stało?
Anna nie odpowiedziała od razu. Wyjęła klucze, otworzyła drzwi, postawiła siatki na podłodze w przedpokoju.
— Nic się nie stało dzisiaj. Stało się osiemnaście miesięcy temu, kiedy przepisałeś polisę na życie z mnie jako beneficjentki na swoją siostrę. Tylko ja się o tym dowiedziałam dopiero w zeszły czwartek.
Marek poczuł, jak coś w żołądku mu się ścisnęło. Ta polisa — sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych, którą brał jeszcze przed ślubem z poprzedniej pracy, potem dociągał składki przez lata z ich wspólnego konta — o zmianie beneficjenta rozmawiał z agentem ubezpieczeniowym cichaczem, kiedy siostra, Kasia, miała problemy finansowe po rozwodzie i błagała go, żeby "na wszelki wypadek" to ona była zabezpieczona, gdyby coś mu się stało. Tłumaczył sobie wtedy, iż to nic, iż przecież nic mu się nie stanie, iż to tylko papier.
— Skąd wiesz?
— Zadzwonił do mnie agent. Pomylił numery, chciał potwierdzić twoje dane do aktualizacji polisy, a trafił na mój telefon, bo kiedyś to ja byłam kontaktem. Powiedział mi wszystko, myśląc, iż przez cały czas jestem w to wpisana.
Marek usiadł na taborecie w przedpokoju, nie zdjąwszy jeszcze butów.
— To nic nie znaczy, Aniu. To była tylko taka… rezerwa dla Kasi, na wypadek gdyby…
— Płaciłam składki z naszego wspólnego konta przez jedenaście lat. Jedenaście, Marek. I przez ostatnie osiemnaście miesięcy choćby mi nie powiedziałeś, iż już nie jestem w tej polisie wpisana. Wolałeś, żebym się dowiedziała od obcego człowieka przez pomyłkę.
Nie krzyczała. To było najgorsze — mówiła tym samym tonem, jakim pytała go rano, czy chce kawę z mlekiem czy bez.
Przez kolejny tydzień w mieszkaniu przy Bulwarach panowała cisza, jaką Marek pamiętał tylko z czasów, kiedy umarł jego ojciec. Anna gotowała, sprzątała, chodziła do pracy w przychodni, gdzie była pielęgniarką od dwudziestu lat, wracała, siadała z herbatą przed telewizorem — ale każda rozmowa kończyła się po dwóch zdaniach. Marek próbował tłumaczyć, iż zmieni to z powrotem, iż zadzwoni do agenta, iż to była głupota, nie zdrada.
W sobotę, dziesięć dni po tamtej kasie, Anna wyszła rano i wróciła po trzech godzinach z teczką dokumentów. Położyła ją na stole kuchennym, obok cukiernicy.
— Byłam u notariusza przy placu Wolności. I w banku.
Otworzyła teczkę. W środku leżał wypis aktu: rozdzielność majątkowa, podpisana jednostronnie w zakresie, jaki jej przysługiwał na to, co było wyłącznie jej — mieszkanie po babci na Sępolnie, które kupiła jeszcze przed ślubem i które przez te wszystkie lata traktowali jak "ich", bo Marek dokładał się do remontu. Obok leżało zamknięte konto oszczędnościowe, które mieli wspólnie od ośmiu lat, z wydrukiem — sto siedemdziesiąt trzy tysiące złotych przelane na jej nowy, osobny rachunek. I trzecia kartka: rezygnacja z bycia jego pełnomocnikiem w przychodni zdrowia, gdyby coś mu się stało — bo do tej pory to ona miała prawo decydować o jego leczeniu, gdyby stracił przytomność.
— Zamiast mnie wpisałam twoją mamę. Ma osiemdziesiąt dwa lata i mieszka w Zabrzu, ale to jej prawo, nie mojej szwagierki. Uznałam, iż skoro ty wybrałeś rodzinę zamiast mnie do jednej sprawy, ja wybiorę rodzinę zamiast ciebie do drugiej.
Marek patrzył na te papiery, jakby nie mógł ich odczytać, mimo iż litery były wyraźne.
— Mieszkanie po babci… przecież je razem remontowaliśmy, kładłem tam panele, płytki w łazience…
— I dostaniesz zwrot za materiały, jeżeli chcesz, mam wszystkie paragony. Ale to mieszkanie jest moje, było moje od początku, i teraz to jest zapisane na papierze tak, żeby nikt więcej nie musiał się dowiadywać przez pomyłkę telefoniczną, komu co się należy.
W drzwiach zadzwonił dzwonek — to była Kasia, siostra Marka, przyjechała z Zabrza w odwiedziny, nie wiedząc jeszcze nic. Weszła do kuchni z uśmiechem, z ciastem w pudełku, i zamarła, widząc twarz brata i rozłożone na stole dokumenty.
— Co tu się dzieje?
Anna spojrzała na nią spokojnie, bez cienia triumfu w głosie.
— Nic się nie dzieje, Kasiu. Właśnie kończę porządkować, co jest moje, a co nie. Zostań na kawę, jeżeli chcesz — ciasto wygląda dobrze.
Kasia postawiła pudełko na blacie i usiadła powoli, nie odrywając wzroku od teczki z dokumentami, a Marek dalej siedział przy stole, trzymając w ręku akt notarialny, który nie miał już jego nazwiska.
