Nie, mamo, teraz na pewno nie przyjeżdżaj. Przemyśl to sama. Przed tobą daleka droga, całą noc w pociągu, a już nie jesteś taka młoda. Po co masz się męczyć? Teraz wiosna, przecież na działce pracy ci nie brakuje mówi do mnie syn.
Synku, jak to po co? Od dawna się nie widzieliśmy. A i na twoją żonę bardzo chciałabym popatrzeć, jak to mówią, trzeba się z synową lepiej poznać mówię szczerze.
To zróbmy tak: poczekaj jeszcze do końca miesiąca, wtedy sami wszyscy przyjedziemy do ciebie. Akurat na Wielkanoc będzie dłużej wolnego uspokaja mnie syn.
Prawdę mówiąc, byłam już zdecydowana jechać, ale uwierzyłam mu i zgodziłam się zostać, czekając na nich w domu.
Jednak nikt do mnie wtedy nie przyjechał. Dzwoniłam parę razy do syna, ale odrzucał połączenia. Później sam oddzwonił, mówiąc, iż jest bardzo zajęty, więc nie powinnam na nich czekać.
Byłam strasznie zawiedziona. Tak się szykowałam na przyjazd syna z synową. Ożenił się pół roku temu, a ja nigdy jej choćby nie widziałam.
Mojego syna, Bartosza, urodziłam jak to się mówi dla siebie samej. Już miałam trzydzieści lat, a za mąż nie wyszłam. Postanowiłam, iż chociaż dziecko sobie urodzę.
Może to grzech, ale nigdy tej decyzji nie żałowałam, choć bywało ciężko pieniędzy ciągle brakowało, adekwatnie nie żyliśmy, a egzystowaliśmy. Pracowałam zawsze na dwóch, czasem i trzech etatach, byleby mojemu dziecku niczego nie brakowało.
Syn dorósł i wyjechał uczyć się do Warszawy. Żeby mu na miejscu pomóc, zaczęłam choćby wyjeżdżać na zarobek do Niemiec, by przesyłać mu potrzebne złotówki na studia i życie w stolicy. Moje matczyne serce cieszyło się, iż mogę mu pomóc.
Bartosz już na trzecim roku sam zaczął pracować. Po studiach zaczął zarabiać i sam się utrzymywał.
Do domu przyjeżdżał rzadko może raz w roku. A ja w Warszawie, wstyd przyznać, nigdy nie byłam.
Pomyślałam, iż na jego wesele na pewno już pojadę. Na tę okazję choćby odkładałam pieniądze. Uzbierałam sześćdziesiąt tysięcy złotych.
Pół roku temu Bartosz zadzwonił z długo wyczekiwaną nowiną bierze ślub.
Mamo, ale teraz nie przyjeżdżaj, bo na razie tylko się podpiszemy, a wesele zrobimy później uprzedził mnie syn.
Było mi smutno, ale co miałam zrobić. Bartosz pokazał mi synową przez wideorozmowę. Dziewczyna, no, przyznam, ładna. I bogata. Mój swat, jej ojciec, to ponoć jakiś istotny biznesmen. Mogłam się tylko cieszyć, iż synowi się powiodło.
Minęło trochę czasu, a syn się nie pokazuje, ani nie zaprasza. Tęskniłam już, chciałam poznać synową i uściskać syna, więc zdecydowałam: jadę! Kupiłam bilet na pociąg, spakowałam trochę domowego jedzenia, własny chleb upiekłam, słoiki z przetworami zabrałam. Przed wejściem do pociągu zadzwoniłam do Bartosza.
No mama, powiem ci, nie mogłaś poczekać? Przecież jestem w pracy i nie odbiorę cię choćby z dworca. Dobrze, podam ci adres, zamów sobie taksówkę odburknął syn.
Rano dotarłam do Warszawy, wzięłam taksówkę, choć koszt mnie bardzo zaskoczył. Ale stolica o świcie jest naprawdę piękna, więc przez okno auta mogłam ją sobie oglądać.
Drzwi otworzyła mi synowa. choćby się nie uśmiechnęła, nie objęła mnie na powitanie. Po prostu chłodno zaprosiła do kuchni. Syna w domu już nie było wyszedł do pracy bardzo wcześnie.
Zaczęłam rozpakowywać torby: ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, marynowane grzyby, ogórki, pomidory, słoiczki z konfiturami Synowa tylko patrzyła bez słowa, a potem oznajmiła, iż niepotrzebnie to wszystko przywiozłam, bo oni takich rzeczy nie jedzą, a ona w domu i tak nie gotuje.
To co wy jecie? pytam zaskoczona.
My codziennie zamawiamy catering. A gotować nie lubię, bo potem w mieszkaniu zostaje zapach, ciężko wywietrzyć mówi Julia.
Nie zdążyłam się dobrze nad tym zastanowić, gdy do kuchni wbiegł mały chłopiec, może trzyletni.
Proszę, poznaj mojego syna, Szymona mówi synowa.
Szymon? pytam.
Tak, Szymon, a nie żaden Szimon. Nie lubię, jak ktoś przekręca imiona.
Dobrze, jak powiesz, Julio.
I nie jestem żadna Julka. W mieście nikt nie przekręca imion, ale skąd ty możesz to wiedzieć
Zrobiło mi się smutno. I nie dlatego, iż syn poślubił kobietę z dzieckiem, ale przez to, iż mi o tym ani słowem nie wspomniał.
A to nie był koniec niespodzianek. Spojrzałam na ścianę i zobaczyłam duży, ślubny portret.
O, to dobrze, iż przynajmniej zdjęcia macie, skoro nie było wesela próbowałam zmienić temat.
Jak to nie było wesela? Było, na dwieście osób. Tylko ciebie nie było, bo Bartosz powiedział, iż jesteś chora. Może to i lepiej, iż tak wyszło obrzuciła mnie od góry do dołu.
Chcesz śniadanie?
Poproszę
Julia postawiła przede mną filiżankę herbaty i kilka kawałków drogiego sera. To, według niej, było śniadanie.
A ja jestem przyzwyczajona, iż rano trzeba solidnie zjeść, zwłaszcza po podróży. Postanowiłam zrobić jajecznicę, chleb swój własny miałam. Ale synowa zabroniła smażyć bo będzie pachniało w całym mieszkaniu!
Chleba też nie chciała tknąć przecież z Bartoszem są teraz na zdrowej diecie.
Już mi choćby nie chciało się jeść. Było mi po prostu przykro, iż syna wstyd było zaprosić matki na ślub. Tyle lat na to czekałam, pieniądze odkładałam, a wyszło na marne.
Siedziałyśmy w ciszy jakaś taka sztywna atmosfera. Wtem do kuchni z powrotem wbiegł mały Szymon i przytulił się do mnie. Chciałam go uściskać, ale Julia energicznie zaczęła wymachiwać rękami:
Proszę, nie dotykać dziecka, nie wiadomo, z czym pani tu przyszła!
Nie miałam nic specjalnego dla dziecka, więc podałam mu słoik malinowej konfitury: Będziesz miał do naleśników.
Synowa wyrwała mu słoik z rąk:
Ile razy powtarzać? My jesteśmy na diecie i nie jemy cukru!
Poczułam, iż zaraz się rozpłaczę. Herbaty choćby nie dopiłam. Wyszłam do korytarza, zaczęłam się ubierać. Ani razu nie zapytała mnie, dokąd idę.
Na zewnątrz usiadłam na ławce i rozpłakałam się jak dziecko. Tak mi jeszcze w życiu przykro nie było.
Po chwili widzę, jak Julia wychodzi z Szymonem na spacer, a wszystkie moje przetwory wyrzuca do śmietnika.
Nie miałam słów. Gdy tylko zniknęła z pola widzenia, zebrałam wszystko z powrotem do torby i poszłam na dworzec. Udało mi się kupić bilet powrotny na wieczór, ktoś oddał miejsce.
Obok dworca był bar. Kupiłam sobie talerz barszczu, kawałek smażonego mięsa, ziemniaki z surówką. Byłam już naprawdę głodna. Dużo zapłaciłam, ale czy nie zasłużyłam na odrobinę przyjemności?
Torby zostawiłam w przechowalni bagażu i miałam jeszcze kilka godzin na spacer po Warszawie. Miasto bardzo mi się spodobało. Przez chwilę zapomniałam o przykrościach.
W pociągu nie spałam. Tylko płakałam. Bolało mnie, bo syn choćby nie zadzwonił, nie zapytał, gdzie jestem.
Prędzej bym się śniegu w lipcu spodziewała, niż takiego powitania od własnego dziecka. Mój jedyny syn, na którego tyle lat liczyłam, okazał się niepotrzebny własnej matce.
Teraz myślę, co zrobić z tymi sześćdziesięcioma tysiącami, które odkładałam na jego wesele. Dać Bartoszowi, żeby wiedział, iż matka zawsze o nim myślała? A może nie dawać nic, skoro nie zasłużyłZamiast tego następnego dnia poszłam do banku i założyłam sobie lokatę na własne potrzeby. Pieniądze po raz pierwszy w życiu postanowiłam przeznaczyć tylko na siebie. Zrobiłam to bez żalu, z jakimś nieznanym mi dotąd spokojem jakby mi ktoś ciężki kamień z serca zdjął.
Na działce zakwitły jabłonie. Już nie dzwoniłam do Bartosza, po prostu postawiłam obok kuchennego okna bukiet młodych, białych gałęzi. Czasami wieczorem wspominałam, jak mały Bartosz przytulał się do mnie w kuchni, jak razem piekliśmy chleb i choć łza stawała mi w oku, wiedziałam już, iż to wystarczy.
Od sąsiadki nauczyłam się nowych przepisów. Zapisałam się na zajęcia jogi w pobliskim domu kultury, kupiłam w końcu ten wymarzony rower, na który zawsze żal mi było pieniędzy. Jeździłam przed świtem przez pola i las, oddychając pełną piersią. Coraz częściej śmiałam się sama do siebie, bo przypomniałam sobie, iż jestem kimś więcej, niż tylko czyjąś matką.
A kiedy po paru miesiącach Bartosz zadzwonił przepraszając za wszystko w pośpiechu, cicho jakby bał się mojej odpowiedzi powiedziałam spokojnie:
Synku, świat jest duży. Może i ja w nim mam jeszcze miejsce na szczęście.
Odłożyłam słuchawkę, spojrzałam przez okno na promienie wschodzącego słońca i pierwszy raz od dawna pomyślałam: Warto czekać, ale nie tylko na innych. Czasem trzeba poczekać na siebie.
