– Mama zmarła trzy tygodnie temu.

Mieszkał z mamą i powtarzał, iż cała jej emerytura znika w aptece. Dlatego przelewałam mu co miesiąc pięćset złotych. Po pogrzebie poszłam do apteki na rogu Piotrkowska – pani za ladą sprawdziła w systemie: ostatni zakup był w lutym, zamienniki za trzydzieści dwa złote, a mama odeszła w czerwcu.

Pani Danuta z apteki spojrzała na mnie tak, jakbym mówiła w obcym języku.

– Słucham? Pani Grażyna? – poprawiła okulary i zerknęła w monitor. – Znaczy się pani mama, tak?

– Tak – odparłam cicho. – Mama zmarła trzy tygodnie temu. Chciałam zapytać, czy zostały jakieś niezrealizowane recepty albo czy trzeba zamknąć kartotekę…

– Proszę pani – przerwała mi, odwracając ekran w moją stronę. – Pani mama ostatni raz kupowała leki w lutym. Tańsze zamienniki na ciśnienie, trzydzieści dwa złote z groszami. I to wszystko. Wcześniej wpadła raz na dwa, trzy miesiące.

Stałam tam, a nogi robiły mi się z waty. Luty. A pogrzeb był w czerwcu. Cztery miesiące bez ani jednej tabletki. Cztery miesiące, podczas których Bogdan dzwonił do mnie regularnie z Bałut, biadoląc, iż emerytura nie starcza, iż leki kosztują fortunę, i iż jeżeli nie wyślę tych pięciuset złotych, mama zostanie bez serca i życia.

Wyciągnęłam telefon, otworzyłam kalkulator. Pięćset złotych razy dwanaście miesięcy razy cztery lata. Dwadzieścia cztery tysiące złotych. Tyle poszło na konto brata „na leki dla mamy”.

Zadzwoniłam do niego natychmiast.

– Bogdan, byłam dzisiaj w aptece…

W słuchawce zapadła cisza. Taka gęsta, lodowata cisza, jaką znałam z szpitalnych korytarzy, gdy ktoś wie, iż złapano go na kłamstwie.

– W jakiej aptece? – rzucił w końcu głuchym głosem.

– W tej na rogu Piotrkowskiej. Rozmawiałam z panią Danutą. Ostatnie leki mama brała w lutym. Kosztowały trzydzieści dwa złote. A ja przez cztery lata wysyłałam ci co miesiąc po pięćset złotych na jej leczenie. Gdzie są te pieniądze, Bogdan? Gdzie one są?!

– Oszalałaś? – wrzasnął nagle, a w jego głosie zamiast skruchy pojawiła się wściekłość zapanicznego egoisty. – Uwierzysz jakiejś babie z okienka zamiast własnemu bratu?! Lekarz przepisuje prywatnie, zmienialiśmy apteki, bo tamte drogie, a ta wasza pani magister pewnie choćby nie potrafi w systemie sprawdzić! Przyjedź tutaj, to pogadamy, a nie urządzasz mi przesłuchania przez telefon, kiedy ja jeszcze po pogrzebie nie doszedłem do siebie!

Trzasnął słuchawką. Drżącymi rękoma schowałam telefon do torebki. Serce tłukło mi się w piersi jak oszalałe, a w uszach szumiała krew. Wsiadłam w tramwaj numer jedenaście i pojechałam prosto na Bałuty, na starą kamienicę przy ulicy Limanowskiego, gdzie Bogdan mieszkał z mamą przez ostatnie lata.

Droga dłużyła się niemiłosiernie. Patrzyłam przez brudną szybę wagonu na mijane łódzkie kamienice i czułam, jak fala gniewu miesza się z dojmującym smutkiem. Przez te wszystkie lata żyłam w poczuciu, iż robię coś dobrego, iż ratuję moją ukochaną mamę. Odbierałam sobie od ust, rezygnowałam z wakacji, czasem brałam nadgodziny w księgowości, żeby tylko pierwszego dnia miesiąca przelew wyszedł punktualnie. A Bogdan… Bogdan siedział w tym zadymionym mieszkaniu, pijał piwo i śmiał się ze mnie pod nosem, uważając mnie za naiwną idiotkę, która bez mrugnięcia okiem sfinansuje jego wygodne, leniwe życie.

Kiedy stanęłam przed drzwiami mieszkania na drugim piętrze, puls dudnił mi w skroniach. Zamiast czekać na zaproszenie, nacisnęłam klamkę. Drzwi nie były zamknięte na klucz – Bogdan zawsze zapominał o takich szczegółach, kiedy czuł się bezkarny.

Weszłam do środka. W przedpokoju pachniało stęchlizną, tanim tytoniem i starością. Z pokoju dochodził odgłos włączonego telewizora i brzęk puszek po piwie.

– Bogdan! – zawołałam donośnym głosem, zdejmując buty.

W progu dużego pokoju wyrósł mój brat. Miał rozchełstaną koszulę, podkrążone oczy i ten swój cyniczny, lekceważący wyraz twarzy, który doprowadzał mnie do szału od czasów naszego dzieciństwa.

– No proszę, wielka pani księgowa przyjechała robić audyt – rzucił, krzywiąc usta w drwiącym uśmiechu. – Myślałaś, iż co? Że trzymałem te pieniądze w słoiku pod podłogą? Mama miała swoje potrzeby, lekarze żądają fortuny, a ty przychodzisz z pretensjami, zamiast wesprzeć brata po stracie!

– Przestań kłamać! – mój głos załamał się, ale w tej samej sekundzie odzyskałam lodowatą pewność siebie. – Byłam w aptece. Rozmawiałam z farmaceutką. Mama od lutego nie brała żadnych drogich leków. Wydawała trzydzieści dwa złote na zamienniki. A ty okradałeś własną matkę i mnie! Na co poszły te pieniądze? Gdzie jest dwadzieścia cztery tysiące złotych?!

Podszedł do stołu, na którym walały się rachunki, puste puszki i popielniczka pełna petów. Wskazał ręką na pokój, w którym jeszcze miesiąc temu żyła mama – jej małe łóżko pod oknem, stolik z rozstawionymi medykamentami, święty obrazek na ścianie.

– Na życie, Grażynka! Na życie! – wybuchnął nagle, podnosząc głos. – Myślisz, iż łatwo utrzymać to mieszkanie? Ceny rosną, prąd w górę, gaz w górę, a ja musiałem też z czegoś żyć! Pracować mi się nie chciało na pełny etat, bo ktoś musiał z mamą siedzieć, prawda? Więc te twoje pieniądze to była moja zapłata za opiekę! Tak, dobrze słyszałaś! Opiekowałem się nią!

Zamarłam. Spojrzałam na niego z obrzydzeniem, którego choćby nie próbowałam ukryć.

– Opiekowałeś się? Przecież mama przez ostatnie miesiące ledwo chodziła, a ty piłeś z kolegami w kuchni, podczas gdy ona leżała bezradna! Sama musiałam brać urlop, żeby przyjeżdżać i robić jej porządne zakupy, bo w lodówce wiało pustkami! I ty śmiesz mówić o zapłacie?!

– A śmiem! – wrzasnął Bogdan, uderzając pięścią w stół. – Bo ty sobie mieszkałaś w tym swoim nowoczesnym bloku na Olechowie, miałaś święty spokój, a ja musiałem wysłuchać jej stękania dzień w dzień! Więc te pieniądze mi się należały! Jako zadośćuczynienie!

W tym momencie coś we mnie pękło. Zamiast płakać, poczułam potężną, oczyszczającą siłę. Podeszłam bliżej biurka, na którym leżał jego laptop i telefon.

– Nie dostaniesz już ani grosza, Bogdan. Koniec z przelewami. I powiem ci więcej – jutro rano idę do prawnika. To mieszkanie jest spółdzielcze, mama nie zostawiła testamentu, dziedziczymy po połowie. jeżeli myślisz, iż zostaniesz tu sam i będziesz dalej pasożytował na naszym majątku, to grubo się mylisz. Albo spłacisz mnie co do grosza, albo sprzedajemy to mieszkanie i każdy idzie w swoją stronę.

Twarz Bogdana pobladła w ułamku sekundy. Zniknęła cała jego zadziorność, a w oczach pojawił się autentyczny strach. Zrozumiał, iż tym razem nie dam się zmanipulować, nie machnę ręką i nie odjadę w bezpiecznym milczeniu.

– Grażyna… no stóg… nie rób scen… Przecież jesteśmy rodzeństwem… – zaczął jąkać się, robiąc krok w moją stronę z wyciągniętymi rękami, jakbym mogła go uratować przed konsekwencjami własnych czynów.

Odsunęłam się gwałtownie, nie pozwalając mu się dotknąć.

– Rodzeństwo nie okrada siostry, która ufa w najświętszej sprawie. Rodzeństwo nie żeruje na chorobie własnej matki – powiedziałam cicho, ale twardo, patrząc mu prosto w oczy. – Widzimy się w sąde, Bogdan.

Odwróciłam się na pięcie i wyszłam z mieszkania, zatrzaskując za sobą drzwi z głuchym, ciężkim trzaskiem. Schodząc po starych, drewnianych schodach kamienicy, po raz pierwszy od śmierci mamusi poczułam, iż z moich ramion opadł gigantyczny, nienależący do mnie ciężar. Na ulicy Piotrkowskiej wiało przyjemne, letnie powietrze, a słońce powoli chyliło się ku zachodowi, oświetlając czerwienią kamieniczne fasady.

Gdy wsiadłam do powrotnego tramwaju, łzy same popłynęły mi po policzkach – były to jednak łzy nie rozpaczy, ale dziwnego, bolesnego oczyszczenia. Mama, tam na górze, wreszcie mogła odpocząć w spokoju, a ja po raz pierwszy od lat wiedziałam, iż zrobiłam wszystko, co w mojej mocy, by chronić prawdę i własną godność.