Mama zablokowała mój numer we wtorek po południu. W jednej chwili zamiast sygnału usłyszałem mechaniczne „abonent poza zasięgiem”. To nie była lekcja wychowania w stylu poradników dla polskich rodziców.

Mama zablokowała mój numer we wtorek po południu. Zamiast zwykłych sygnałów, usłyszałem wtedy tylko beznamiętne Abonent nieosiągalny. To nie była metoda wychowawcza z podręczników psychologii to był jej desperacki ruch. Miała już dosyć moich comiesięcznych próśb: Mamo, dorzuć choć trochę, muszę dociągnąć do poniedziałku.
Miałem wtedy dwadzieścia dwa lata, przekonany, iż świat jest mi coś winien. Nie chciałem pracować za zwykłą pensję, czekałem na ten jedyny przełom, a w międzyczasie egzystowałem dzięki przelewom mamy. Pieniądze rozsypywały się na rzeczy zbędne: gry, rozrywki, jedzenie na dowóz bo gotować samemu zwyczajnie mi się nie chciało.
Kiedy właściciel mieszkania zorientował się, iż opłat nie będzie, po prostu wskazał mi drzwi. Został mi tylko stary ojcowski Polonez i Baron mój wyżeł niemiecki. Pies, który był moim jedynym prawdziwym przyjacielem, cierpliwie czekającym na mnie po każdym z moich nocnych eskapad.
Pierwsza noc w samochodzie wydawała się tymczasowym rozwiązaniem. Trzeciej nocy zrozumiałem, iż skończyły się zapasy. Zostały mi tylko drobne w kieszeni. Sobie kupiłem zupkę instant, Baronowi najtańszą karmę na wagę z kiosku. Rano pies nie mógł wstać. Jego organizm, przyzwyczajony do specjalnej diety, nie wytrzymał. Baron leżał na tylnym siedzeniu, ciężko oddychał i patrzył na mnie z takim smutkiem, jakby się żegnał. Wyżły mają słabe trawienie, a ja jak ostatni egoista już tydzień wcześniej pożałowałem pieniędzy na porządny pokarm.
Zdecydowałem się pojechać do mamy, do naszego miasteczka. Liczyłem na to, iż pozwoli nam wejść, nakarmi nas, ogrzeje. Ale zmieniła zamki. Stałem pod oknem, wybierając jej numer cisza. Pisałem w komunikatorach brak odpowiedzi.
Usiadłem na krawędzi chodnika, kompletnie bezradny. Sąsiadka z pierwszego piętra wyniosła mi paczkę.
Helena prosiła przekazać.
W środku był zapas specjalnej karmy i leki dla psa. Ani grosza. Ani kartki. Tylko ten pakunek znak, iż o psa się troszczy, ale ze mną rozmawiać już nie chce.
Chciałem zawieźć Barona do weterynarza, ale samochód odmówił posłuszeństwa akumulator padł na dobre. Na taksówkę nie miałem, znajomych też nie. Klinika weterynaryjna była kilka dzielnic dalej.
Wziąłem Barona na ręce. Trzydzieści kilogramów. Nie było to nic filmowego pot zalewał mi czoło, sapnąłem, kilka razy musiałem się zatrzymać, nogi drżały z wysiłku. Ludzie mijali mnie szerokim łukiem, jak bezdomnego. Gdy dotarłem w końcu do drzwi kliniki, osunąłem się na ławkę, trzymając psa na kolanach.
Lekarz, znany jeszcze z czasów ojca, zbadał Barona, potem spojrzał na mnie uważnie.
To ty go niosłeś?
Samochód nie odpalił wychrypiałem.
Pracę potrzebujesz? Mój szwagier szuka robotników na złomowisko. Nie jest lekko, ale płacą uczciwie. Spróbujesz dasz radę. Nie spróbujesz zabiorę Barona, bo go wykończysz.
Podjąłem tę pracę. Nie dlatego, iż nagle stałem się bohaterem, ale z prawdziwego strachu. Pracowałem do późna, przyzwyczajałem się do ciężkiej pracy, spałem w samochodzie, aż uzbierałem na pierwsze wynajęcie pokoju w bursie.
Zmieniałem się. Zniknęła młodzieńcza lekkomyślność. W lustrze zaczął patrzeć na mnie dorosły człowiek zmęczony, ale spokojny, z rękami szorstkimi od roboty. Nareszcie poznałem wartość każdego złotego.
Po pół roku pojechałem do mamy. Nie by prosić o coś. wszedłem, położyłem pieniądze na szafce, naprawiłem wreszcie kran w kuchni i drzwi do pokoju, które przez lata omijałem.
Mama stała obok. Nie wyrzucała mi nic. Po prostu podeszła i położyła dłoń na moim ramieniu. Po raz pierwszy od dawna nie czułem się jak synuś mamusi, ale jak dorosły facet.
Zablokowała mnie nie dlatego, iż przestała mnie kochać. Zrobiła to, bo bolało ją oglądać moją słabość. Czasem trzeba zanieść psa na własnych plecach przez całe miasto, by zrozumieć, iż nikt za ciebie życia nie przeżyje.