Mama w końcu przeszła na emeryturę. Minęło już parę lat. Zmęczona jestem, mówi. Zdrowie ledwo zipie. Praca nerwowa, ludzie nieprzyjemni, a i wiek już nie ten. Chcę teraz żyć dla siebie, a nie ciągle dla kogoś.
Nikt się zresztą z mamą nie spierał. Mama to taki typ, z którym kłócić się choćby nie przechodzi nikomu przez myśl.
No więc mama przeniosła się na działkę i zaczęła swoje najlepsze życie: pielęgnuje kwiaty i ogórki, pali papierosy na tarasie, sączy kawę. Czasem z odrobiną koniaku, czasem z książką w ręku. Sprząta, odpoczywa od pracy, wspomina ją z dreszczem i cieszy się, iż wnuki już dorosłe i nie przywiozą ich na całe lato.
Regularnie też udziela nam, potomkom, strategicznej rady:
Na emeryturę idźcie dopiero wtedy, gdy wnuki skończą studia. To ważne. Ważne, żeby już były samodzielne i żeby nie wrzucili ich wam na kark na starość. A prawnuki wtedy będziecie już na tyle starzy, iż to ich rodziców problem. Wy już nie musicie się tym przejmować.
W sumie na działce wszystko się mamie układa: paczkomaty, sklepik wiejski, internet, różanka pod oknem, świeże powietrze, spokojni sąsiedzi, życie bez ganiania. Ale po pewnym czasie zaczyna jej się odrobinę nudzić. I wtedy wymyśliła sobie rozrywkę: zabetonować kawałek sporego podwórka.
Trzeba było zrobić porządną nawierzchnię pod samochód. Mama twierdziła, iż wstyd tak parkować. I w ogóle nie należy czekać aż coś samo się zrobi, natura już dała nam internet. W internecie znalazła ekipę Heja, gotową zrobić wszystko, oczywiście za odpowiednią opłatą.
I nadchodzi dzień X. Przyjeżdża ekipa pięciu chłopa, na czele z szefem Arkiem. Mama nazywała go po prostu Arek, choć chłop olbrzym, dwa metry wzrostu. Zaczęli pracę z energią, ale coś poszło nie tak. Dwa gruszki z betonem już stoją, czekają na znak. Mama obserwuje.
No i poniosło Arka. Bo cóż to za okazja. Starsza pani, taka niepozorna. Sama, w dodatku przy robocie męskiej, o której według Arka nie ma pojęcia. Chłopaki postanowili zarobić na babci, dopowiedzieć coś i wziąć więcej niż ustalone.
Arek zaczyna narzekać:
Tego się tak nie da, tu wszystko krzywo, to się nie uda Trzeba dopłacić, no co najmniej dwadzieścia tysięcy więcej. Inaczej zawijamy się i szukajcie innych.
Mama słucha. Kiwa głową ze współczuciem. Dwadzieścia tysięcy mówicie? A pięć by nie starczyło? Cóż Wierzę wam, panowie. Jakże nie wierzyć takim zawodowcom.
I nagle dodaje:
A wiecie co? Załóżmy się.
O co? ożywił się Arek.
O te wasze dwadzieścia tysięcy. Założymy się, iż tak rozdzielę tu pracę, iż zrobicie wszystko idealnie nie w dzień, jak mówicie, tylko w trzy godziny. Zdążycie wy mi płacicie dwadzieścia. Nie zdążycie ja wam dwadzieścia. Zgoda?
Szczerze mówiąc, każdy na miejscu Arka sto razy by się zastanowił. choćby jeżeli emerytka dziwna po co ryzykować? Ale Arek do szkół nie chodził, za to pewności siebie miał po dziurki w nosie. Przybili piątkę.
Arek usiadł na schodkach z kawą patrzeć. A pani Grażyna Sławińska założyła gumowce i przeszła do akcji.
W pięć minut rozstawiła wszystkich tak, iż sami nie wiedzieli kiedy stali się drużyną marzeń. Każdemu wytłumaczyła co ma robić, gdzie nosić, jak wyrównywać, gdzie nie marnować czasu, gdzie zwiększyć tempo i gdzie absolutnie nie wolno się pomylić. Gruszkowym też objaśniła co i jak, żeby nie wylać po prostu zaprawy, tylko pracować z głową. Najważniejsze cały proces zorganizowała tak, iż zero zbędnych ruchów, zero przestojów.
Słowem bogini betonu.
To, co panowie planowali rozciągnąć na cały dzień, ona ogarnęła w nieco ponad dwie godziny. I efekt: perfekcyjnie. Równo, schludnie, z głową.
Arek najpierw się uśmiechał zaraz się zmęczy. Potem przestał się uśmiechać. Potem pobladł. Bo sobie przypomniał: zakład. Bo słowo się rzekło. Bo dawaj dwadzieścia.
Na chwilę Arek jakby stracił mowę. Mina taka, jakby pierwszy raz zobaczył, iż rzeczywistość niekoniecznie musi spełniać jego oczekiwania.
Chwileczkę wydusił. Powie mi pani jedno Jak?! Jak to możliwe? Przecież się nie da!
Da się, powiedziała spokojnie pani Grażyna, strzepując betonowy pył z rękawic. Jak jechaliście tu przez to nowe rondo, takie duże, trzypoziomowe?
No jasne mruknął Arek.
I przejechaliście przez nie?
Tak, no przecież
To dobrze. Bo ja je budowałam.
I wtedy, jak mówią, Arek zrozumiał, iż babcia to czasem po prostu ktoś, kto przez lata pracował tam, gdzie słabe charaktery długo nie wytrzymują. I iż z takimi lepiej nie zadzierać.
