Matka mojej żony jest bogata, nigdy nie będziemy musieli pracować śmiał się mój przyjaciel Antoni, choć śmiech rozbrzmiewał dziwnie, jak echo w pustym pokoju.
Antoni od zawsze marzył, by płynąć przez życie jak liść niesiony przez rzekę, unosząc się beztrosko na powierzchni cudzego bogactwa. Przez mgłę snu obserwowałem, jak stara się zwrócić uwagę Zofii, dziewczyny o oczach jak jeziora na Mazurach, pochodzącej z rodziny, którą w miasteczku nazywano biznesmeni spod znaku złotego orła. Czułem, iż z ich związku nie przebije się żaden promień prawdziwej miłości no ale przecież w snach wszystko bywa pozorne.
Antoni, czy ty naprawdę wierzysz, iż rodzina będzie utrzymywać kogoś, kto nie chce ruszyć palcem? spytałem, choć słowa płynęły z ust jak dym ze starej fajki.
Oj, przestań! Mamy już dziecko w drodze, wszyscy mi ufają! wykrzyknął, a głos jego zawisł w powietrzu niczym dzwony z wiejskiego kościoła.
Nie rozumiałem tej logiki: zaufanie, lenistwo, szczęście? Wszystko mieszało się jak barszcz czerwony w Wigilię. Mężczyzna, myślałem, powinien stanąć na własnych nogach i pracować niczym chłop w polu.
Czas płynął jak Wisła, a ja śniłem, iż pytam Antoniego, czym się zajmuje. W odpowiedzi widzę obraz: on i Zofia cały dzień tkwią w domu z wielkimi oknami, grają na komputerze w stare, pikselowe gry, oglądają polskie seriale lub śpią aż kurzem pokryje się dywan. Matka Zofii, Krystyna, przynosi im schabowe i zupy jak matka karmiąca pisklęta. Przez chwilę przemknęła przez mój sen odrobina zazdrości czyżby osiągnął to, o czym marzył?
Matka Zofii jest bogata, nigdy nie musimy pracować! szczycił się Antoni, a jego głos brzmiał jak reklama luksusowych wakacji nad Bałtykiem.
Ale potem niebo w sennej historii poszarzało. Sklepy Krystyny zaczęły świecić pustkami, dochody wyparowały, a mama musiała zaprosić Zofię i zięcia, by pomogli za ladą. Sen się zmienił: witam w nim Antoniego, który po miesiącu dzwoni do mnie nocą, a jego głos jest już tylko cieniem dawnych uniesień:
Słuchaj, możesz pożyczyć mi pięć tysięcy złotych? Szukam pracy, mam rozmowę kwalifikacyjną, dostanę zaliczkę i oddam ci mówił tym głosem, co zawsze brzmi na klatce schodowej gdy pada deszcz.
Tak oto skończył się jego pozornie niewyczerpany sen o beztrosce. Od tego czasu Zofia i Antoni pracują, wracają do domu zmęczeni, ale w ich oczach pojawił się nowy błysk być może to odrobina dumy. Antoni oddał mi pieniądze. Zamożna rodzina, myślałem, jest jak fata morgana na polskich polach nie można na niej oprzeć życia.
Trzeba być niezależnym i samodzielnym, bo tylko wtedy choćby w sennych marach można poczuć się naprawdę szczęśliwym.
