Kilka lat temu przeprowadziliśmy się do nowej dzielnicy. Wcześniej mój syn uczęszczał do szkoły gdzieś daleko, tak iż czasem miałem wrażenie, iż jeździ na lekcje jak na pielgrzymkę. Stało się to na tyle uciążliwe, iż postanowiłem znaleźć placówkę bliżej domu.
Udało mi się namierzyć szkołę jakieś półtora kilometra od mieszkania w sam raz! Pracując zdalnie, mogłem sobie pozwolić na luksus zabierania syna samochodem tam i z powrotem. Nowa szkoła była bardzo nowoczesna, ciągle jakieś interaktywne zabawy, konkursy, choćby roboty chodzące po korytarzach. Nauczyciele też byli całkiem sympatyczni, poznałem ich na zebraniach. Ale najbardziej przypadła mi do gustu pani Zofia, która uczyła polskiego i była wychowawczynią w klasie mojego syna.
Okazało się, iż mieszka tuż obok. Gdy syn zmienił szkołę, coraz częściej spotykaliśmy ją w parku, na bazarze czy po prostu w sklepie spożywczym, gdzie zawsze debatuje nad wyborem piernika. Pewnego ranka, gdy wychodziłem z domu, szła prosto w moją stronę. Była pora szkolna, więc od razu wiedziałem, iż zmierza do pracy. Nie było wyjścia musiałem ją podwieźć.
Zosia, wskakuj Robert właśnie wychodzi, więc podrzucimy cię do szkoły!
Zgodziła się bez problemu. Pojechaliśmy, podziękowała serdecznie i poszła sobie do szkoły. Robert miał minę, jakby jechał z własną teściową kompletny dramat. Czy to źle mieć znajomego nauczyciela?
Kilka razy zupełnie przypadkowo znów ją podwoziłem, aż zacząłem podejrzewać, iż to nie przypadek, tylko taktyka.
Jeszcze ze dwa, trzy razy odbyliśmy podobną przypadkową podróż. W kwietniu dostałem SMS-a.
Dzień dobry, wybieracie się do szkoły?
Oczywiście, wiadomość od pani wychowawczyni. Napisałem, iż tak. Wyglądam przez okno a ona już stoi obok auta, jakby czekała na listonosza z emeryturą. Syn był absolutnie zdezorientowany. Szczerze mówiąc, ja też. Wyszedłem z domu i ruszyłem w stronę parkingu.
Ale jestem szczęśliwa, iż dziś mogłam jechać z wami! Zabrałam wszystkie trzy paczki zeszytów, ciężkie jak cegły normalnie nie do udźwignięcia.
No nie, nie mogłem odmówić tyle dobrego co zrobiliśmy, a tu jeszcze zeszyty do transportu. Ale przeczuwałem, iż trzeba tu zastosować jakiś sprytny plan. Przecież nauczycielka ocenia nie tylko wypracowania, ale i moją wytrzymałość fizyczną. Postanowiłem zostawić taki haczyk:
Zosiu, może umówimy się na jutro o tej samej godzinie i nikt na nikogo nie będzie czekał. Po prostu podwieziemy cię znowu!
Liczyłem na odrobinę grzecznej odmowy w końcu Polacy lubią nieco dyplomacji.
Ojej, jak cudownie! To będę mogła spać dwadzieścia minut dłużej każdego dnia! Doskonale! O 8:00 będę pod waszym autem!
Interes życia… Syn patrzył na mnie jakby właśnie podpisałem roczną umowę na sprzątanie jego pokoju. Nie był zachwycony. Teraz dumam, jak wybrnąć z tej sytuacji. Chyba znowu zacznę pracować stacjonarnie. Bo już nie mam żadnego poważnego powodu, żeby odmówić nauczycielce a oryginalny, polski upór chyba się nie opłacaAle zamiast uciekać, z czasem zaczęła mi się podobać ta codzienna rutyna. Przy porannej kawie planowałem, który dowcip rzucić pani Zofii po wejściu do auta. Syn przestał zgłaszać sprzeciw choćby przekonał się, iż nauczycielka poza klasą jest całkiem sympatyczna i czasem opowiada w aucie historie z dzieciństwa. Zdarzało się, iż zabierała ze sobą świeże ciasto na osłodzenie porannej drogi, a raz, gdy zapomniałem telefonu, zadzwoniła dzwonkiem do drzwi, przy okazji wręczając nam własnoręcznie pachnący piernik.
Nie wiedziałem, kiedy dokładnie stałem się lokalnym kierowcą porannej karawany; sąsiad z naprzeciwka poprosił raz, bym zabrał jego córkę do szkoły. Koledzy syna zgłaszali się na kolejny kurs. Sprawa nabrała rumieńców: zaczęło mi się podobać to, iż nasze auto jest małym szkolnym autobusem, pełnym śmiechu, plotek i opowieści zupełnie jak mobilna świetlica, która codziennie wyrusza na podbój świata.
Teraz, kiedy patrzę na panią Zofię, jej zeszytowe paczki i uśmiechy dzieci, myślę, iż ta przypadkowość była najlepszym, co mogło nas spotkać w nowej dzielnicy. I choć syn czasem marudzi, nie chciałbym już wracać do samotnych kursów przez pół Warszawy bo tutaj, pod tym samym dachem i w jednym aucie, znalazłem nie tylko lepszą szkołę dla niego, ale i kawałek codziennej euforii dla nas wszystkich.
