Mam 60 lat i za dwa miesiące skończę 61. To nie jest okrągła rocznica, nie siedemdziesiątka czy osiemdziesiątka, ale dla mnie to ważna data. Chciałabym ją uczcić. Nie w pośpiechu, przy byle jakim cieście albo szybkim obiedzie, ale prawdziwą, dobrze zorganizowaną uroczystością: kolacją, pięknie nakrytymi stołami, przyozdobionymi krzesłami, kelnerami, delikatną muzyką. Marzy mi się coś, co sprawi, iż poczuję się doceniona, żywa, wdzięczna za wszystko, co mnie spotkało.
Problem polega na tym, iż moje dzieci nie chcą się na to zgodzić.
Mam dwóch dorosłych synów. Obaj mieszkają ze mną razem ze swoimi partnerkami i dziećmi. W domu ciągle jest gwar: gra telewizor, dzieci biegają, wszyscy rozmawiają, czasem się sprzeczają. Kocham ich, oczywiście… ale już dawno nie miałam chwili ciszy. Nigdy nie jestem sama. Naprawdę nigdy.
Obaj pracują, ale prawda jest taka, iż większość wydatków ponoszę ja. Mam emeryturę, pieniądze, które zostawił mi mąż, oraz niewielką działalność, którą wciąż prowadzę. Opłacam rachunki, zakupy, remonty, no i wielokrotnie chwilowe wsparcie, z którego robi się wsparcie na stałe.
Nie przeszkadzało mi to do tej pory.
Tym, co zaczyna mnie martwić, jest fakt, iż coraz częściej podejmują decyzje za mnie.
Kiedy powiedziałam im, iż chcę urządzić przyjęcie, stwierdzili, iż to strata pieniędzy. Że w tym wieku nie ma sensu wydawać na stoły, jedzenie i kelnerów. Że lepiej, żebym im przekazała te pieniądze na inwestycje, potrzeby, coś praktycznego. Mówili do mnie tak, jakbym nierozsądnie gospodarowała własnymi pieniędzmi.
Wytłumaczyłam, iż przecież nie zamierzam się zadłużać, i iż myślę o tym od miesięcy. Ale nie chcieli tego słyszeć. Uparcie twierdzili, iż to niepotrzebny wydatek.
I wtedy jeden z nich powiedział:
Mamo, to już nie dla ciebie.
Te słowa zabolały mnie bardziej, niż się spodziewałam.
Zaczęłam rozmyślać o rzeczach, których nigdy nie odważyłam się wypowiedzieć na głos. Że chciałabym czasem być sama w swoim domu. Że brakuje mi budzenia się w ciszy. Że chciałabym wracać do pustego salonu, bez gwaru i tłoku. Że pragnę podejmować decyzje, nie tłumacząc się nikomu.
Zdarza się, iż myślę o tym, żeby powiedzieć im, by poszukali własnego mieszkania nie ze złości, ale dlatego, iż czuję, iż wypełniłam już swoją rolę.
Potem jednak ogarnia mnie wyrzuty sumienia.
Boję się, iż wyjdę na egoistkę.
Nie chcę się kłócić. Nie chcę wyrzucać nikogo z domu w jednej chwili. Chcę tylko wiedzieć, czy naprawdę źle robię, pragnąc świętować. Pragnąc czasem ciszy. Chcąc, by moje pieniądze służyły również mnie.
Piszę, bo nie wiem, co zrobić czy powinnam się upierać, czy odpuścić? Czy powinnam zorganizować przyjęcie urodzinowe, mimo iż oni tego nie chcą?
Jak myślicie czy to egoistyczne, iż chcę obchodzić swoje urodziny po swojemu i iż chcę, by mój dom i moje pieniądze nie były zawsze sprawą rodzinną?
