Mam 55 lat i w końcu żyję dla siebie. Bez wyrzutów sumienia, bez strachu, iż będę nie taka i bez potrzeby zadowalania kogokolwiek. W moim wnętrzu panuje harmonia spokojna, delikatna, prawie cicha. Nie ma już obcych emocji, które kiedyś wyczerpywały mnie do granic. Nikt nie dyktuje mi, jak mam żyć, co ubrać ani o czym marzyć. Znowu należę do siebie.
Moje poranki zaczynają się bez pośpiechu. Kiedy mam ochotę, włączam ulubioną muzykę, a kiedy wolę ciszy, po prostu rozkoszuję się spokojem i zapachem świeżo zaparzonej herbaty. Patrzę przez okno, obserwuję, jak budzi się Warszawa, i myślę, jak dobrze być w zgodzie ze sobą. Nikt nie złości się, iż zbyt długo czytam książkę ani iż obiad nie jest gotowy na czas. Cisza już mnie nie przeraża stała się moim najbliższym przyjacielem.
Kiedyś wydawało mi się, iż życie bez partnera jest niekompletne. Tak uczą nas od dziecka: kobieta ma być przy kimś, dbać, rozpuszczać się, chronić domowy ognisko. Tak długo tak żyłam. Zapominałam o sobie, starając się być wygodna, troskliwa, idealna. Z wiekiem zrozumiałam, iż miłość nie jest samopoświęceniem. Miłość to szacunek, spokój i akceptacja. A pierwszą osobą, którą muszę kochać, jestem ja sama.
Czasem przelatuje myśl: A może znów otworzyć się na związek? Jednak wystarczy przypomnieć sobie, ile sił i nerwów wyczerpały cudze nastroje, oczekiwania, urazy i od razu chce mi się po prostu przytulić do swojej wolności. Jest lekka jak poranny wiatr, nie wymaga wyjaśnień. Z nią dobrze.
Teraz mogę robić, co chcę, kiedy chcę i z kim chcę. Mam ochotę wybrać się na spacer po Plantach idę. Mam ochotę zostać w domu, zwinąć się w koc i obejrzeć stare filmy zostaję. Mogę milczeć cały dzień, a potem nagle zadzwonić do przyjaciółki Bogny i śmiać się do łez. Nikt nie kontroluje, nie zazdrości, nie oczekuje sprawozdań. To niesamowite uczucie być wolną nie tylko na zewnątrz, ale i w środku.
Podoba mi się, gdy życie składa się z przyjemnych chwil: spotkaliśmy się, uśmiechnęliśmy, spędziliśmy miły wieczór i każdy wrócił do swojego mieszkania w Krakowie, gdzie jest przytulnie, spokojnie i nikt nie wymaga wyjaśnień. Bez dramy, bez wyjaśniania relacji, bez emocjonalnych huśtawek. Po prostu ludzkie ciepło, lekkość i wzajemny szacunek.
Wybieram lekkość. Wybieram siebie. W końcu zrozumiałam, iż szczęście nie przychodzi od kogoś rodzi się w środku. A by je poczuć, trzeba jedynie pozwolić sobie być prawdziwą. Bez masek, bez ról, bez strachu przed samotnością. Samotność to nie kara. To luksus, gdy nauczyłaś się być samowystarczalna.
Mam 55 lat. Nie szukam i nie uciekam. Po prostu żyję. Każdy dzień to kolejna okazja, by podziękować życiu za spokój, za doświadczenia, za wolność i za to, iż w końcu jestem w centrum własnego świata.
