Mam 41 lat i mieszkam w domu, który należał do moich dziadków. Kiedy już ich zabrakło, mama została tutaj, a po jej odejściu dom przeszedł na mnie. Tu zawsze było spokojnie, cicho i wszystko miało swoje miejsce. Pracuję całe dnie, wracam wieczorami sama i choćby przez myśl mi nie przeszło, iż ten uporządkowany świat może się rozpaść przez jedną decyzję podjętą z potrzeby pomocy.
Dwa lata temu zadzwoniła do mnie daleka kuzynka, Olga, cała we łzach. Rozstawała się właśnie z mężem, miała malutkiego synka i nie miała dokąd pójść. Poprosiła, żeby mogła u mnie zostać mówiła, iż to tylko na parę miesięcy, dopóki się nie pozbiera. Zgodziłam się, bo rodzina to rodzina i wydawało mi się, iż przecież dam radę. Na początku faktycznie było w porządku Olga zajęła jeden pokój, trochę dorzucała się do rachunków, rano wychodziła do pracy. Synek zostawał wtedy u sąsiadki. Nie było żadnych problemów.
Po trzech miesiącach rzuciła pracę. Powiedziała, iż to tylko chwilowe, iż szuka czegoś lepszego. Zaczęła więc całe dnie spędzać w domu, a mały już nie chodził do sąsiadki, tylko był u nas. I dom zaczął się zmieniać wszędzie zabawki, hałas, ciągle ktoś się przewijał. Wracałam padnięta i zastawałam w swoim salonie obcych ludzi. Gdy zwróciłam Oldze uwagę, żeby mi chociaż wcześniej powiedziała, odpowiedziała, iż przesadzam i to już przecież też jej dom.
Z czasem przestała się dokładać do domowego budżetu. Najpierw mówiła, iż nie ma chwilowo, potem iż nadrobi. Ostatecznie to ja płaciłam już za wszystko rachunki, remonty, jedzenie. Kiedyś wróciłam z pracy, patrzę cały salon przestawiony, bo tak przytulniej. choćby mnie nie zapytała, po prostu zrobiła. Kiedy się zdenerwowałam, obraziła się. Usłyszałam, iż jestem zimna, iż nie rozumiem, jak to jest żyć jak rodzina.
Sytuacja zrobiła się jeszcze gorsza, gdy Olga zaczęła sprowadzać swojego byłego. Tego samego, przed którym rzekomo uciekała. Przyjeżdżał wieczorami, zostawał na noc, wszyscy korzystali z łazienki, jedli. Kiedyś przyłapałam go wychodzącego z mojego pokoju, bo ponoć po kurtkę przyszedł, oczywiście bez pytania. Wtedy powiedziałam Oldze, iż tak nie może być, muszą być jasne zasady. Ona wpadła w płacz i zaczęła się wydzierać, przypominać mi, iż pomogłam jej, kiedy była z niczym.
Pół roku temu próbowałam jej wyznaczyć termin wyprowadzki. Usłyszałam, iż nie ma gdzie pójść, iż nie ma pieniędzy, iż jej synek chodzi do szkoły w pobliżu, jak mogę ją tak wyrzucać. I tak od tego czasu żyję w pułapce. Mój dom przestał być moim domem. Chodzę po cichu, żeby nie pobudzić jej dziecka, jem w swoim pokoju, żeby uniknąć konfliktów, coraz więcej czasu spędzam poza domem, niż w nim.
Nadal tu mieszkam, ale nie czuję się jak u siebie. Olga zachowuje się, jakby to wszystko już było jej. Ja opłacam wszystko: prąd, gaz, jedzenie, a kiedy proszę o trochę porządku, słyszę, iż jestem egoistką. Już sama nie wiem, co mam robić Może Ty masz jakiś pomysł?
