Mam 38 lat i długo wmawiałam sobie, iż to ja jestem problemem. Że jestem złą matką, kiepską żoną. Że mam jakąś fabryczną wadę, bo choć wszystko ogarniałam, to w środku czułam, iż nie daję już z siebie nic.
Codziennie wstawałam o piątej rano. Robiłam kanapki, szykowałam mundurki, pakowałam śniadania do szkolnych pudełek. Odstawiałam dzieci gotowe do wyjścia, gwałtownie ogarniałam mieszkanie i leciałam do pracy. Harmonogramy, wyniki, spotkania odhaczałam wszystko. Uśmiech na twarzy. Zawsze uśmiechnięta. W pracy nikt się nie domyślił. Wręcz przeciwnie słyszałam, iż jestem odpowiedzialna, poukładana, silna.
W domu też wszystko grało. Obiad, obowiązki, kąpiele, kolacja. Słuchałam dzieci opowiadających o szkole, odpowiadałam na pytania, rozdzielałam drobne kłótnie. Przytulałam na zawołanie, poprawiałam, gdzie było trzeba. Z zewnątrz moje życie wyglądało normalnie. Może choćby całkiem w porządku rodzina, praca, zdrowie. Nie było żadnej oczywistej katastrofy, która mogłaby tłumaczyć to, co czułam.
A we mnie była pustka.
To nie był smutek, który nie odstępuje. To było zmęczenie. Takie, którego nie da się przespać. Kładłam się wykończona, budziłam się tak samo zmęczona. Bez powodu bolały mnie kości, denerwował mnie każdy hałas, a na powtarzające się pytania miałam ochotę uciec na Antarktydę. Zaczęły chodzić mi po głowie rzeczy, których choćby przed sobą wstydziłam się przyznać: iż może moje dzieci lepiej by sobie beze mnie radziły, iż się nie nadaję do tej roli, iż są kobiety stworzone do bycia mamą, a ja chyba nie.
Nigdy nie zawaliłam obowiązków. Zawsze na czas. Kontrola level expert nigdy nie wybuchałam ponad normę. Dlatego nikt niczego nie zauważył.
Mój mąż, Artur, też nie. Patrzył i widział wszystko jak należy. Jak już wspomniałam, iż jestem zmęczona, rzucał:
Każda matka jest zmęczona.
Jak mówiłam, iż nic mi się nie chce, słyszałam:
To brak motywacji.
Więc przestałam mówić.
Bywały wieczory, gdy siedziałam w łazience, drzwi na klucz, byle nikogo nie słyszeć. Nie płakałam. Patrzyłam się w kafelki i liczyłam minuty, aż będę musiała wrócić i dalej być tą, która daje radę.
Myśl o odejściu przyszła cichutko. Bez dramatu, bez łez. Po prostu chłodne przekonanie: żeby zniknąć na parę dni, zniknąć w ogóle, przestać być potrzebną. Nie dlatego, iż nie kochałam dzieci czy rodziny po prostu nie miałam już z czego dawać.
Dzień, w którym sięgnęłam dna, był całkiem zwykłym wtorkiem. Jedna z córek, Zuzia, poprosiła o pomoc w czymś zupełnie prostym, a ja patrzyłam na nią, jakby mówiła po chińsku. W głowie pustka. Guzik w gardle i fala gorąca w piersi. Usiadłam na kuchennej podłodze i nie mogłam się podnieść przez kilka minut.
Synek, Franek, patrzył na mnie szeroko otwartymi oczami i zapytał cicho:
Mamo, wszystko w porządku?
A ja nie potrafiłam odpowiedzieć.
Nikt wtedy nie przyszedł z pomocą. Nikt nie uratował, nie przytulił. Po prostu nie mogłam już udawać, iż jestem OK.
Poprosiłam o pomoc dopiero, gdy nie miałam już siły choćby się podnieść. Gdy nie miałam z czego lepić kolejnych śniadań i uśmiechów. Na psychoterapii po raz pierwszy usłyszałam coś innego niż dotąd:
To nie dlatego, iż jest pani złą matką.
I po raz pierwszy ktoś nazwał, co mi dolega.
Zrozumiałam, dlaczego nikt nie zauważył wcześniej. Bo dopóki kobieta wszystko ogarnia, świat zakłada, iż może tak dalej. Nikt nie pyta tej, która nigdy nie upada.
To nie była magiczna metamorfoza. Ani szybka, ani łatwa. Raczej wolne dreptanie pod górkę okraszone poczuciem winy. Uczyć się prosić o wsparcie. Powiedzieć nie. Nie być na każde skinienie. Zrozumieć, iż odpoczynek nie czyni mnie gorszą matką.
Dziś przez cały czas wychowuję dzieci. przez cały czas pracuję. Ale już nie udaję, iż jestem superwoman. Nie dramatyzuję, gdy popełnię błąd. I co najważniejsze nie wierzę już, iż sam fakt, iż czasem chcę się schować do szafy, oznacza, iż jestem złą matką.
Po prostu byłam zmęczona. I nic w tym dziwnego, zwłaszcza w Polsce na polskiej pensji.
