W Polsce, kiedy dzieci zabiera się z domów dziecka, ja postanowiłam zabrać moją babcię z domu opieki.
Ani sąsiedzi, ani znajomi nie mogli zrozumieć mojego wyboru. Wskazywali na mnie palcami i szeptali: Czasy są ciężkie, a ty masz taką osobę u siebie w domu!. ale ja byłam pewna ba, wiedziałam! iż robię to, co powinnam.
Niegdyś żyliśmy jako rodzina czteroosobowa: ja, moje dwie córki i moja mama. Niestety, mama zmarła osiem miesięcy temu i zostałyśmy we trzy. W tym czasie odkryłyśmy z córkami, iż w naszych sercach pozostało jeszcze mnóstwo energii i chęci, by komuś pomóc. Kiedyś mój bliski przyjaciel z liceum, zamiast założyć rodzinę i robić karierę, zatracił się w alkoholu. Najgorsze było to, iż przepijał emeryturę swojej matki. Kiedy przestała mu dawać pieniądze, oddał ją po prostu do domu opieki, przejął ich mieszkanie i pił dalej.
Znałam tę kobietę od dzieciństwa, tak samo jak ona mnie. Raz w miesiącu razem z córkami odwiedzałyśmy ją i przynosiłyśmy jej rozmaite przysmaki. Moje dziewczynki od razu pozytywnie zareagowały na mój pomysł. Młodsza, Hania, która ma cztery i pół roku, aż zapiszczała z radości: Będziemy znowu mieć babcię!.
Ale choćby nie wyobrażacie sobie, jaka była szczęśliwa, gdy usłyszała moją propozycję! Płakała długo ze wzruszenia, a ja musiałam ją przytulać, żeby się uspokoiła. Mija już niemal drugi miesiąc, odkąd mieszkamy znów razem z babcią. Kochamy się wszyscy wzajemnie, a ona darzy nas ogromną miłością.
Nie pojmujemy tylko, skąd w naszej babci, już po osiemdziesiątce, tyle sił i zapału. Codziennie wstaje o szóstej rano, a my budzimy się otuleni aromatem świeżo smażonych naleśników albo racuchów z jabłkami.
