– Ludka, cześć! Przyjmij gościa – powiedziała siostra i wturlała walizkę do przedpokoju nogą

Hania, cześć! Przyjmuj gościa rzuciła siostra, kopiąc walizkę na przedpokój.

W sobotę, tuż koło południa, kiedy Halina nie myślała o niczym poważnym, nagle zadzwonił dzwonek do drzwi.

Dwa krótkie razy. Później jeszcze trzy. Wreszcie długo, jakby ktoś nie zamierzał się rozłączyć.

Piotr z kanapy, nie odrywając oczu od telewizora, mruknął filozoficznie:

Ktoś wyjątkowo zdeterminowany.

Za drzwiami stała Nina, młodsza siostra. Dwie ogromne walizki, torba przez ramię i mina kogoś, kto podjął najważniejszą decyzję w życiu i szczerze się z tego cieszy.

Halinka, hej! Przyjmuj gościa powiedziała, wkopując pierwszy bagaż do przedpokoju z wprawą. Jakby całe życie to ćwiczyła.

Halina odsunęła się odruchowo. Czterdzieści lat siostrzanych relacji to nie przelewki. Ciało reaguje szybciej niż myśli.

Na jak długo? spytała, patrząc na drugą walizkę.

Nina zdjęła kurtkę, zawiesiła na tym samym wieszaku, co płaszcz Haliny, i obrzuciła mieszkanie wzrokiem inspektora odbierającego nowy blok.

Na zawsze, Halina. Przeprowadzam się. Macie tu przestronnie, trzy pokoje na dwie osoby, jeden zbyteczny. No to postanowiłam.

Halina popatrzyła na siostrę. Postanowiła.

Piotr w salonie dyskretnie podgłośnił telewizor.

Naprawdę mówisz poważnie? upewniła się Halina.

Jeszcze jak! Nina już penetrowała przedpokój, zaglądała do pokoi. O, ten jest dobry. Jasny, z oknem na podwórko, cicho…

To był pokój gościnny. Stara wersalka, maszyna do szycia, trzy pudła z rzeczami, których Halina od lat nie mogła ogarnąć.

Nina dogoniła ją Halina. Myśmy choćby o tym nie rozmawiały.

O czym tu gadać? zdziwiła się Nina. Jesteśmy rodziną, Halina. W rodzinie wszystko jest wspólne. Mama cię tak uczyła. I mnie też.

Halina pomyślała, iż lepiej teraz nie przywoływać mamy.

Za ścianą telewizor mruczał o pogodzie na siedem dni. Piotr chyba postanowił dokładnie się zapoznać z prognozą.

A Nina już rozpakowywała bagaż.

Urządzała się, jakby wracała do miejsca, które od dawna powinno do niej należeć.

Najpierw przesunęła łóżko. Bo nie może ono stać wezgłowiem do okna Halina, przewieje mnie, kark mam słaby. Wepchnęła maszynę do szycia w kąt. Po co ci ona tutaj? Szyjesz? Nie? No właśnie. Halina patrzyła na powoli toczącą się maszynę w ciemny kąt i nie odezwała się słowem.

Pod wieczór na korytarzu pojawiły się Niny kapcie wielkie, puchate z pomponami, takie jak z targu w oszklonym pawilonie. Przy nich pantofle Haliny wyglądały jak bibliotekarka przy cyrkowym niedźwiedziu.

Przy kolacji Piotr jadł zupę milcząco, jakby analizował jej głęboki sens.

Barszcz bardzo dobry wymamrotał.

Barszcz jak barszcz stwierdziła Nina i dodała: Piotr, macie gdzieś wiatrak? U mnie w pokoju duszno.

Piotr spojrzał na Ninę, potem na Halinę.

Poszukamy mruknął.

Halina westchnęła tak głęboko, iż aż w piętach coś jej zatańczyło.

Trzeciego dnia Nina wzięła się za lodówkę.

Nie otworzyła jej zwyczajnie. Zbadała ją z powagą naukowca.

Halina, kefir masz przeterminowany.

Wiem, nie zdążyłam wyrzucić.

I po co kupujesz od razu trzy kostki masła? Leży, miejsce zajmuje…

Nina, to moja lodówka.

No ale co z tego? Nie jestem przecież obca.

To było jej koronny argument. Uniwersalny wytrych. Halina słyszała to pięć razy dziennie i zawsze miała ochotę powiedzieć: akurat w tym jesteś obca. Ale milczała.

Nina tymczasem osiadła jak królowa ula.

Wiedziała kiedy Piotr wychodzi na zajęcia snycerskie, a kiedy wraca. Wiedziała, o której Halina siada do serialu i właśnie wtedy przynosiła herbatę oraz niezbywalną potrzebę pogawędki. O życiu. Sąsiadach, których już nie ma. Pogodzie. Młodzieży do czego to doszło. I polityce tu Nina była prawdziwą encyklopedią.

Halina kiwała głową, kątem oka śledziła dramat bohaterki na ekranie, i myślała, iż jej własny dramat wcale nie ustępuje.

Rano Nina wstawała pierwsza.

Halina była przekonana, iż siostra to sowa, tymczasem skowronek z programem startowym. O szóstej w kuchni brzękało już naczynie, skwierczała patelnia a jej głos rozbrzmiewał jak poranna musztra:

Piotr, jajko chcesz? Halina, z pomidorem czy bez? Serek w lodówce już twardy, starłam go przecież nie wyrzucać!

Piotr wstawał, twarz miał nieprzejednaną, ale nie tłumaczył czemu. Siadał, konsumował jajka, uprzejmie dziękował.

Halina stała w drzwiach w szlafroku, patrząc na tę scenę.

Karmi mojego męża śniadaniem. W moim mieszkaniu.

I to był ten ranek, kiedy w Halinie coś się przełączyło.

Zaparzyła kawę, usiadła przy oknie i zadzwoniła do córki.

Magda, masz czas?

Mam, mamo. Co się stało?

Przyjedź. Muszę pogadać.

Magda przyjechała w niedzielę, na obiad. Przyniosła sernik. Uściskała mamę, usiadła i szepnęła:

No, opowiadaj.

Halina opowiedziała. O walizkach, kapciach z pomponami, maszynie w kącie, serze startym bo nie wyrzucać, jajkach o świcie.

Magda słuchała, czasami jej brwi wędrowały wysoko, aż pod grzywkę.

Mamo. A płaci ci coś? Za zakupy, rachunki?

Mówi, iż będzie.

Mówi czy płaci?

Halina zamilkła.

Mówi.

Magda spojrzała na drzwi pokoju gościnnego.

W tym momencie z pokoju wyszła Nina. Zobaczyła Magdę, uśmiechnęła się szeroko jak ktoś, kto nic nie ukrywa.

Madzia! Świetnie, iż wpadłaś! Halina, gdzie masz cukier? W cukiernicy się skończył.

W szafce rzuciła Halina.

Mogę wziąć?

Bierz.

Nina wsypała do kawy, zamieszała, spróbowała. Zadowolona przytaknęła sobie samej.

Magda patrzyła na nią z wyjątkowym spokojem ludzi, którzy już podjęli decyzję przed rozmową.

Ciociu Nino, a kiedy sprzedałaś mieszkanie?

Pauza.

Krótka, ale sugestywna.

Skąd wiesz? Nina odstawiła filiżankę.

Ciocia Irena wspomniała przez przypadek, zadzwoniła ostatnio.

Nina zerknęła na Halinę. Halina patrzyła przez okno.

No i co z tego, iż sprzedałam Nina nabrała tego znajomego tonu: trochę zadufania, trochę niedosytu. Pieniądze mam. Na razie się rozglądam. Rynek jest taki, iż nie opłaca się kupować. Przetrzymam trochę, dozbieram i zobaczę.

Trochę to znaczy ile? zapytała Magda.

Może rok, może dwa. Się zobaczy.

Halina odwróciła się od okna.

Nino odezwała się cicho, spokojnie. Dostałaś pieniądze za mieszkanie i wprowadziłaś się do mnie, żeby ich nie ruszać. Tak to rozumiem?

Halina, nie przesadzaj.

Tak?

Jesteśmy rodziną odpowiedziała Nina. To był jej ostatni wytrych. Najbezpieczniejszy.

Ale na Halinę tym razem nie zadziałał.

Magda z rodziną wprowadza się do tego pokoju. Zaprosiłam ich. Przyjadą w następna sobotę.

Nina spojrzała osłupiała na Magdę. Ta spokojnie piła herbatę, wzrok w filiżance, jakby wiedziała więcej niż mówi.

Kiedy to zdążyłaś… zaczęła Nina.

Zdążyłam przerwała Halina.

To nie była prawda. Magda mieszkała gdzie indziej i nie zamierzała się przeprowadzać. Ale Halina patrzyła na siostrę z taką stanowczością, iż Nina wyglądała na zaskoczoną.

Nina milczała dłuższą chwilę. Wstała. Poprawiła szlafrok.

No to wszystko jasne powiedziała krótko, bez zbędnych słów.

Zamknęła się w pokoju.

Przez dwa dni zbierała rzeczy.

Bez pośpiechu. Z tą samą metodycznością, z którą się tu wprowadzała. Najpierw szeleszczyły torby, potem uderzały wieszaki, potem przesuwano meble prawdopodobnie odstawiała łóżko na miejsce. Halina nie wchodziła. Piotr również.

W środę rano Nina wyszła na korytarz z obiema walizkami. Ustawiła przy drzwiach.

Jadę do Basi powiedziała. Zapraszała mnie od dawna.

W porządku odparła Halina.

Zadzwoń czasem.

Zadzwonię.

Nina chwyciła walizki.

Halina rzuciła przy drzwiach, nie oglądając się. Zmieniłaś się.

Halina pomyślała przez moment.

Chyba tak odpowiedziała.

Drzwi się zamknęły.

Halina postała w korytarzu. Spojrzała na haki, gdzie już nie wisiała Niny kurtka. Na miejsce na podłodze, na którym nie było już puszystych kapci z pomponami. Przestrzeń zrobiła się jakaś lżejsza.

Weszła do pokoju gościnnego. Otworzyła okno.

Potem dosunęła maszynę do szycia z powrotem pod parapet tam, gdzie zawsze stała.

Wieczorem zadzwoniła Magda:

I jak, wyjechała?

Wyjechała.

I jak się czujesz?

Halina zastanowiła się.

Dobrze odpowiedziała. choćby bardzo dobrze.

Za oknem gasł czerwcowy zmierzch, Piotr brzdąkał w kuchni talerzami i był to bardzo dobry, dobrze znany dźwięk.