W bloku na ulicy Słonecznej w Radomiu na klatce schodowej śmierdziało kapustą i wilgotnym tynkiem.
Klara wysiadła z windy i prawie potknęła się o kartonowe pudło przy koszu na śmieci.
Żarówka na schodach nie świeciła już trzeci dzień.
Macała ręką po ścianie, znalazła klucze i wsunęła je do zamka.
W kuchni siedział już Tomasz.
Nie podniósł oczu od telefonu.
Na stole leżała biała koperta, a obok papierowa torba z logo drogerii.
Klara zdjęła szalik i zawiesiła go na haczyku.
Pachniało kawą, którą zrobił sobie Tomasz, i tanimi perfumami — to już była Regina, jego matka.
Regina stała przy oknie i przesuwała palcem po parapecie.
„No, dojechałam” — powiedziała, nie odwracając się.
„A u ciebie znowu nieporządek. Zobacz, pył. Normalnie warstwa.”
Klara rozpięła płaszcz i powiesiła go.
Nogi same się pod nią uginały.
Dwanaście godzin na nogach w piekarni, a przed tym osiem godzin w drogerii.
Oczy paliły ją, jakby były pełne mąki.
„Dobry wieczór, Regino” — odpowiedziała i przeszła obok niej do stołu.
Tomasz nareszcie się odezwał, wciąż z telefonem w ręku.
„Cześć, Klaro. Mama przyjechała wcześniej.”
„Aha.”
Regina odwróciła się wreszcie.
Miała na sobie fioletowy sweter z broszką w kształcie koguta.
Na szyi złoty łańcuszek.
Przejechała wzrokiem po Klarze od kołnierza do butów, krzywiąc wargi z lekką pogardą.
„Ty znowu w tej starej kurtce? To przecież wstyd. Mój syn zasłużył na ładniejszą kobietę.”
Klara nic nie odpowiedziała.
Podeszła do zlewu, odkręciła zimną wodę i opłukała twarz.
Kapki spłynęły jej po szyi.
„No dobra” — ciągnęła Regina. „Gdzie masz te pieniądze? Dzwoniłam wczoraj do Tomasza, iż dziś biorę tę kopertę. I pamiętaj, zamawiałam ten krem migdałowy. Mam nadzieję, iż jest w torbie.”
Tomasz odwrócił się na krześle i spojrzał na matkę.
„Mamo, spokojnie. Wszystko tam jest.”
„To daj mi ją” — powiedziała Regina, wyciągając dłoń.
Klara wyprostowała się.
Otarła twarz ręcznikiem papierowym i kopertę zostawiła na stole.
„Nie” — powiedziała.
Regina uniosła brwi.
„Co proszę?”
„Nie dzisiaj.”
Tomasz zaskrzypiał krzesłem.
„Klaro, nie zaczynaj. Mama ma rację, dogadaliśmy się.”
„Ty się dogadałeś” — odpowiedziała Klara. „Ja się z nikim nie dogadywałam.”
Regina zaśmiała się szyderczo.
„Proszę cię. Co ty tu masz do powiedzenia? Jesteś tu tylko tolerowana. Mój syn cię utrzymuje. Mieszkasz w mieszkaniu, które on opłaca. Jesz jego pieniądze. Kto jesteś, żeby mi coś zakazywać?”
Klara odłożyła ręcznik na stół.
Sięgnęła do kieszeni spodni, wyjęła złożony papier i rozłożyła go.
„Tomasz” — powiedziała cicho — „powiedz jej, kto tu już dziesięć miesięcy płaci czynsz.”
Tomasz zbladł.
Zaczął nerwowo przecierać dłonie o nogi.
„Klaro, wystarczy, nie?”
„Nie” — powtórzyła Klara. „Powiedz jej, iż straciłeś pracę. Że siedzisz w domu i grasz w gry. Że ten mieszkanie płacę ja. Sama. Z dwóch prac.”
Regina zamarła, a potem się zaśmiała.
„Bzdura! Tomasz jest informatykiem. Zarabia więcej niż ty. Prawda, Tomaszu?”
Tomasz nie powiedział nic.
Spuścił oczy na brudną łyżeczkę na stole.
„Tomaszu” — naciskała Regina. „Powiedz jej, żeby nie wymyślała!”
Klara stała przy stole i zacisnęła palce na krawędzi blatu.
W kuchni słychać było tylko bulgotanie lodówki i odległą karetkę na ulicy.
„To ja ci powiem za niego” — ciągnęła Klara. „Dziesięć miesięcy, Regino. Dziesięć miesięcy leży na kanapie. Jedynym projektem, który prowadzi, jest nowy poziom w jakiejś grze komputerowej. A ja każdego miesiąca płacę czynsz, jedzenie, internet, i jeszcze daję ci kopertę z pieniędzmi i kupuję ci kosmetyki. W zeszłym miesiącu to było dziewięćset pięćdziesiąt złotych. Tylko tobie.”
Regina straciła kolor na twarzy.
Zamrugała.
„To nie prawda.”
„Jest” — powiedziała Klara. „A teraz zobacz tę kopertę. Wiesz, ile w niej jest? Tysiąc czterysta złotych. Na twój pobyt w spa. I wiesz, kto to zarobił? Ja. W nocy, kiedy stałam przy linii w piekarni i pakowałam bułki do skrzynek.”
Tomasz wreszcie wstał.
„Klaro, przestań! Mama nie musi znać szczegółów.”
„A czemu nie?” Klara odwróciła się do niego. „Czemu nie powinna wiedzieć? Wstydzisz się? Albo boisz się, iż przestaniesz być jej jedynakiem, który sobie dobrze żyje?”
Regina chwyciła się poręczy krzesła.
„Ja… ja myślałam…”
„Pani nic nie myślała” — powiedziała Klara bez podniesienia głosu. „Pani cały czas twierdziła, iż jestem tu nikim. A ja już nie będę płacić za to, żeby to słuchać.”
Klara wzięła kopertę ze stołu i wsunęła ją z powrotem do kieszeni.
Torbę z kosmetykami wzięła w lewą rękę.
„Czekaj!” krzyknęła Regina. „Nie możesz zabrać moich pieniędzy! Ja już zapłaciłam zaliczkę na ten pobyt!”
„Zapłać resztę ze swojego” — odpowiedziała Klara. „Albo niech zapłaci Tomasz. To przecież świetny specjalista z dwoma dyplomami.”
Regina postąpiła krok i próbowała chwycić kopertę.
Klara ustąpiła do drzwi.
„Tomaszu, powiedz jej, żeby oddała!” zaskrzeczała Regina.
Tomasz przeczesał włosy ręką.
„Klaro, przestań. Zawsze płaciłaś. Czemu teraz robisz scenę?”
„Bo dziś rano podpisałam umowę najmu na małe mieszkanie na Gołębiowie” — powiedziała Klara. „Jednopokojowe. Zaliczka tysiąc sto złotych. Umowa na moje nazwisko. Przeprowadzam się w sobotę.”
Tomaszowi opadła szczęka.
Regina znieruchomiała.
„Co?” wyjąkał Tomasz.
„Przeprowadzasz się?” wydusiła Regina.
„Tak. A ty, Tomaszu, możesz się przeprowadzić do mamy. Będziesz miał swój pokój z dzieciństwa. A Regina będzie ci gotować i prać. Pieniądze rozliczycie między sobą.”
„Nie możesz mnie wyrzucić!” krzyknął Tomasz. „Ja tu też mieszkam!”
„Nie, nie mieszkasz” — powiedziała Klara, wskazując na papier, który wciąż trzymała. „Umowa jest na mnie. Ty jesteś tu tylko gościem. Więc się pakuj i idź.”
Regina opadła na krzesło, jakby ktoś podciął jej nogi.
„Ty… ty zwariowałaś.”
Klara zerknęła na zegar na blacie.
„Mam jeszcze nocną zmianę. W piekarni. Muszę się przebrać.”
Przeszła obok Tomasza do przedpokoju.
Odwróciła się w połowie drogi.
„Regino, jak będziesz wychodzić, zgaś światło. I nie zostawiaj tu swoich kapci.”
Regina siedziała bez ruchu.
Tomasz stał na środku kuchni z wyrazem twarzy, jakby ktoś wyłączył dźwięk.
W sobotę przyjechał mały wóz meblowy.
Klara wzięła tylko kilka pudeł, matę, jedno krzesło i karton z kubkami.
Resztę zostawiła Tomaszowi.
Oddała klucze właścicielce mieszkania i pojechała autobusem numer 17 na Gołębiów.
Nowy dom był z lat trzydziestych.
Okna wychodziły na podwórko, gdzie rósł stary orzech, a sąsiadka dokarmiała bezdomne koty.
W nocy słyszała pociąg z niedalekiej stacji.
Klara zawiesiła w kuchni stary zegar po babci i postawiła na parapecie zielony plastikowy pojemnik z bazylią.
Miesiąc minął szybko.
Klara nie musiała już nikomu niczego wyjaślać.
Nie musiała kupować kremu migdałowego, ani słuchać, iż jest nikim.
W pracy zaproponowali jej dwa złote więcej za godzinę.
Czasem kupowała bułkę z masłem i jadła ją w drodze na przystanek.
Jednego wieczoru wracała z drogerii.
Niosła reklamówkę z kolacją, w kieszeni pobrzękiwały drobne.
Gdy wychodziła z podwórka, przy drzwiach stał Tomasz.
Obok niego stała Regina w tym samym fioletowym swetrze.
„Klaro” — wykrzyknął Tomasz. „Musimy pogadać.”
Klara zwolniła.
Klucze miała już w ręce.
„Co tu robisz?” zapytała.
„Jak miałaś tę umowę, zajrzałem do twojej skrzynki” — powiedział Tomasz. „Znalazłem adres.”
Regina przerwała mu: „Właśnie tak. Przyszliśmy po to, co mi jesteś winna. Winna mi za ten pobyt w spa. A Tomasz musi pożyczyć na czynsz. Nie może mieszkać na ulicy.”
Klara zaśmiała się.
„Przyszłaś po pieniądze” — powtórzyła. „A kto je zarobił?”
„To nieważne” — odpowiedziała Regina. „Obiecałaś.”
„Niczego nie obiecałam” — powiedziała Klara i podeszła do drzwi.
Wsunęła klucz do zamka.
Był nowy, mosiężny, z wkładką antywłamaniową.
Miesiąc wcześniej dała go wymienić.
Kosztowało to dwieście trzydzieści złotych.
Tomasz podszedł bliżej.
„Klaro, przestań. Pożycz mi chociaż tysiąc złotych. Zacząłem rozkręcać projekt. Do miesiąca ci oddam.”
Klara przekręciła klucz.
Drzwi zatrzasnęły się z kliknięciem.
„Twój projekt” — powiedziała, zerkając na Reginę — „to granie w gry w salonie mamusi.”
Regina zrobiła się czerwona.
„Ty bezczelna dziewczyno! Przyszliśmy do ciebie uczciwie!”
Klara otworzyła drzwi i weszła do środka.
Odwróciła się na progu.
„Mam gdzieś w szafie stary sweter” — powiedziała. „Mogę ci go dać. Jest wyblakły, ale ciepły. Przynajmniej nie będziesz musiała słuchać, iż się o siebie nie dbasz.”
Potem zamknęła drzwi.
Przekręciła zamek, zapięła łańcuszek.
Z klatki dobiegało walenie.
Klara zdjęła kurtkę i postawiła reklamówkę z kolacją na stole.
Wyjęła z kieszeni telefon.
Na ekranie świeciła wiadomość od Tomasza: „Daj znać, ile mi możesz przelać. Mama chce jutro na masaż.”
Otworzyła aplikację bankową.
Wspólne konto, które kiedyś otworzyli, wciąż istniało.
Było na nim tysiąc dwieście czterdzieści złotych.
Nacisnęła „zamknij konto” i potwierdziła przelew na swoje oszczędności.
Potem zablokowała numer Tomasza.
Z klatki jeszcze chwilę dochodziło walenie.
Potem kroki na schodach.
Potem cisza, jaką umie dać tylko stary dom.
Klara zapaliła w kuchni małą lampkę.
Postawiła na stole kopertę, którą wtedy zabrała.
Była wciąż pełna.
Otworzyła ją i przeliczyła.
Tysiąc czterysta złotych.
Potem wsunęła ją do szuflady pod sztućce.
Zamknęła szufladę.
I poszła zrobić sobie herbatę.
















