Basia stała w drzwiach pokoju, wycierając mokre dłonie w fartuch.
– Krzysiu, skończył się olej rzepakowy. Proszku też zostało na jedno pranie.
– Trzeba by zajrzeć do sklepu, lista już porządna.
Krzysztof nie odrywał wzroku od telewizora. Szedł napięty mecz ekstraklasy.
– Basieńka, znasz sytuację – powiedział, nie odwracając głowy.
– W zakładzie zalegają z wypłatami. Premii w tym miesiącu nie będzie.
– Przedwczoraj oddałem ci ostatnie czterysta złotych. Rozplanuj jakoś.
Basia westchnęła. To słowo słyszała od pół roku bez przerwy.
Wróciła do kuchni. Otworzyła lodówkę, zobaczyła słoik ogórków i resztę zupy.
Zupa była chuda, na skrzydełkach. Porządnego mięsa nie jedli od miesiąca.
Basia pracuje jako oddziałowa pielęgniarka w miejskiej przychodni. Pensja stała, niewysoka.
Dawniej żyli przyzwoicie. Mazury co roku, pełna lodówka, nowe ubrania.
Potem w fabryce zaczęły się kłopoty. Obcięli wypłaty, premie zniknęły.
Krzysiek przynosił do domu coraz mniej. Ledwo starczało na rachunki.
Wszystko spadło na Basię. Brała dodatkowe dyżury, pracowała w weekendy.
Krzysiek wracał zmęczony, kładł się na kanapie, narzekał na świat.
– Rozplanuj… – szepnęła Basia, patrząc na pustą maselniczkę.
– Ile jeszcze da się rozciągać? Przecież kiedyś to pęknie.
Następnego dnia wpadła do Biedronki. Stała długo przy mięsie, patrząc na karkówkę.
W końcu wzięła żołądki z kurczaka. Tanie, pożywne, da się zjeść.
Przy kasie wysypała drobniaki do ostatniego grosza. Do wypłaty trzy dni.
Wieczorem, gdy żołądki pyrkały na kuchence, wycierała kurze w przedpokoju.
Krzysiek już spał, obżarty kolacją i dwiema piwami z „zaoszczędzonych reszt”.
Wzięła jego kurtkę, żeby powiesić prościej. Poczuła coś w kieszeni.
Paragon z bankomatu, z tego samego dnia, godzina osiemnasta czterdzieści pięć.
„Dostępne środki: 25 000 zł”. Wyżej: „Wpłata wynagrodzenia: 6 400 zł”.
Sześć tysięcy czterysta. A do domu przyniósł czterysta. Mówił, iż to wszystko.
Basia osunęła się na stołeczek. W głowie szumiało jej od tej liczby.
Przypomniała sobie przemakające buty, odłożoną wizytę u dentysty, same skrzydełka.
Złość rozlała się w niej gorąca jak ocet. To była zdrada zaufania.
Po co gromadził te tysiące? Na samochód? Na inną kobietę? Z chciwości?
Schowała paragon z powrotem. Chciała urządzić awanturę. Powstrzymała się.
Nie, tu trzeba inaczej – pomyślała, wyłączając kuchenkę.
Żołądki przełożyła do pudełka, ale wzięła je do swojej torby do pracy.
„Skoro nie ma pieniędzy, to nie ma” – pomyślała z przekąsem.
Rano wyszła wcześniej, bez śniadania dla męża. Zostawiła kartkę: „Wybacz, nie mam pieniędzy”.
W przychodni zamówiła sobie pełny obiad. Zjadła z apetytem po raz pierwszy od miesiąca.
Wieczorem Krzysiek czekał w przedpokoju, rozdrażniony.
– Basia, gdzie byłaś? Jestem głodny jak wilk. Byłaś w sklepie?
– Nie, Krzysiu, nie byłam.
– Jak to nie byłaś? Co będziemy jeść?
– Nic. Mówiłam, pieniędzy nie ma. Wypłata pojutrze. Wytrzymaj, kryzys przecież.
– Żartujesz? A zupa? Ty przecież zawsze coś kombinowałaś!
– Fantazja się skończyła. Kotletów z powietrza się nie zrobi.
Krzysiek stał zdezorientowany, chyba czekał, iż znajdzie „coś z niczego”.
– No pięknie. To co mam zrobić?
– Wypij wodę. Albo idź spać – we śnie głodu nie czuć.
Poszedł do kuchni. Słyszała szelest makaronu, otwieranie szafek.
Basia uśmiechnęła się. Puste kluski dla „milionera” z ukrytymi tysiącami.
Następnego dnia powtórka. Basia zjadła obiad w pracy, kupiła kawę i drożdżówkę w parku.
Krzysiek już nie był zdziwiony, był wściekły.
– To przestało być śmieszne! Drugi dzień jem sam makaron!
– Jestem żoną, nie czarownicą. Daj pieniądze, ugotuję rosół.
– Mówiłem, nie mam!
– No to i ja nie mam. Siedzimy na diecie.
Wieczorem wyszedł demonstracyjnie. Wrócił pachnący kebabem. Nic nie przyniósł do domu.
Minął tydzień. W domu zapanowała lodowata cisza.
Basia nie prała mu ubrań.
– Proszku nie ma – mówiła na pretensje o brudne koszule.
– Stałaś się nieczuła! – krzyczał w piątek. – Po co mi taka żona?
– A po co mi taki mąż, który nie potrafi zapewnić chleba?
– Bo jesteś kobietą! To twój obowiązek!
– Mój obowiązek to kochać, kiedy i o mnie dbają. Gra w jedną stronę się skończyła.
W sobotę obudził ją zapach jajek i kiełbasy. Krzysiek jadł jajecznicę z pomidorami.
Zauważył ją, zakrztusił się, opanował.
– Już wstałaś. Znalazłem grosze w zimowej kurtce, byłem w sklepie.
Na stole leżała droga wędlina, dobry ser, dziesiątka jaj. „Znalazł drobne” – pomyślała kpiąco.
– Nie jestem głodna – skłamała. Chciała sprawdzić, jak daleko zajdzie.
– Basieńka, daj spokój tej szopce. Pożyczyłem od Wojtka dwa tysiące.
Położył pieniądze na stole.
– Pożyczyłeś od Wojtka? A jak oddasz, skoro wypłata nie przyszła?
– Jakoś się odda! Idź do sklepu.
– Dobrze. Kupię to, co potrzebne mi. Ty się stołuj u Wojtka.
– Ty żartujesz?! Dałem ci wspólne pieniądze, na dom!
– Na dom? A sześć tysięcy czterysta przed trzema dniami? Czyje to były pieniądze?
– A dwadzieścia pięć tysięcy na koncie, dla kogo?!
Krzysiek zbielał, potem poczerwieniał.
– Przeszukiwałaś moje kieszenie? Szpiegowałaś?!
– Znalazłam paragon przez przypadek. Najbardziej uderzyło mnie coś innego.
– To, iż patrzysz, jak zaciskam pasa, a sam jesz moją zupę kupioną za moje grosze.
– Oszczędzałem na auto! Chciałem zrobić niespodziankę!
– Niespodzianka byłaby, jakbyś to zrobił, nie każąc żonie głodować.
– To, co robisz, to żerowanie na mnie. Pasożytujesz, Krzysztofie.
– Ty nic nie rozumiesz! Facet potrzebuje samochodu!
– Nie umarłam z głodu, ale coś we mnie umarło. Szacunek do ciebie.
Położyła pieniądze z powrotem na stole.
– Weź je. Kup bilet gdziekolwiek.
– Jak to?! – oniemiał.
– Do mamy, na wynajem, dokąd chcesz. Nie chcę żyć z kimś, kto mnie wykorzystuje.
– Wyrzucasz mnie? Przez pieniądze?!
– Nie przez pieniądze. Przez podejście. Spakuj się.
Była awantura, płacz, obietnice futra, groźby. Basia była nieugięta.
Patrzyła na niego i widziała obcego – chytrusa, egoistę, histeryka.
Wieczorem wyniósł walizkę.
Drzwi się zamknęły. Basia została sama, ale nareszcie spokojna.
















