Ciocia Wiesława obraża się, iż nie wpuszczam ich na noc do mojego kawalerkastudia.
Olek, naprawdę żartujesz, co? Powiedz, iż to tylko jakiś głupi dowcip i iż się zaraz pośmiesz. Proszę.
Jadwiga stoi przy garnku z łyżką w ręku, zapominając, iż miała nalać zupę. Para z garnka wznosi się ku lśniącej szafce kuchennej, ale ona nie zauważa tego. Całą uwagę kieruje na męża, który siedzi przy malutkim stole i winny wchodzi widelcem w sałatkę, unikając spojrzenia.
Jad, co mogłem zrobić? mamrocze Olek, przyciskając głowę do ramion. To przecież ciocia Wiesława. Dzwoni, mówi: Mamy już bilety, jedziemy do Warszawy, pokażemy wnuka lekarzom i zwiedzimy miasto. Nie mogłem powiedzieć swojej cioci: Nie przyjeżdżajcie. To po prostu nie jest ludzko.
Nie jest ludzko? Jadwiga powoli odkłada łyżkę z powrotem do garnka. Dźwięk metalu rozbrzmiewa w ciszy jak gong przed bitwą. A ludzko to przywieźć trzech ludzi do naszego mieszkania? Olek, mamy trzydzieści trzy metry kwadratowe! Trzydzieści trzy! Razem z balkonem, na którym stoi narty i puszki z farbą!
Obejmuje gestem swój dom. To klasyczne studio, które Jadwiga kupiła przed ślubem, wkładając w nie wszystkie oszczędności i pięć lat życia w skromnym budżecie. Kochają ją bez granic. Każdy centymetr jest przemyślany: łóżkorozkładane, szafy wbudowane do sufitu, mała, ale przytulna kuchnia połączona z salonem. Idealny gniazdko dla jednej osoby, maksymalnie dla dwojga, gdy dwoje żyje w pełnej zgodzie i nie rozrzuca skarpet.
Oni zostaną tylko na trzy dni podejmuje słabą obronę Olek. Przecież zniosą to, a nie będziemy mieli pretensji.
Kto oni? Doprecyzujmy gości Jadwiga krzyżuje ręce na piersi, czując, iż jej lewe oko zaczyna drżeć.
No ciocia Wiesława, wujek Paweł i Zuzanna z małym.
Jadwiga czuje, jak ziemia usuwa się spod nóg. Pada na krzesło naprzeciw męża, nie zważając na otwartą szlafrok.
Czterech ludzi? Olek, ty wiesz co mówisz? Ciocia Wiesława to, delikatnie mówiąc, osoba spora. Wuj Paweł pali jak lokomotywa i chrapie tak, iż ściany drżą. Zuzanna to ich trzydziestoletnia córka, a mały ma już pięć lat i, jak sam mówisz, rozrywa wszystko, co znajdzie. I chcesz to wszystko wcisnąć tutaj? Gdzie będziemy spać? Na żyrandolu?
No po co ty tak broni się mąż. Możemy położyć na kuchni dmuchany materac, a im oddać pokój. Są gośćmi, przyjechali z drogi. Dziecko potrzebuje rytmu.
Na kuchni? Jadwiga wybucha histerycznym śmiechem, patrząc na pięciometrową przestrzeń, w której ledwo mieści się stół i dwa krzesła. Pod stołem? Czy mam włożyć nóżki do piekarnika?
Jad, nie zaczynaj. To rodzina. Matka się obrazi, jeżeli dowie się, iż ich nie przyjęliśmy. Przynoszą przysmaki, salami, ogórki
Nie jem salami, Olek! I mamy nasze własne ogórki z promocji w sklepie! wstaje i nerwowo chodzi od okna do drzwi. Trzy kroki tam, trzy z powrotem. Nie, tak nie będzie. Nie pozwolę im nocować. Herbatę popijmy, obiad zniosę, ale nocleg odrzucam. Niech szukają hotelu.
Nie mają pieniędzy na hotel, Jad! To ludzie z wsi, nasze ceny dla nich to kosmos. Wejdź w ich sytuację!
A kto wejdzie w moją? Pracuję cały tydzień. Jutro mam jedyny dzień wolny, chcę się wyspać i poleżeć w wannie. A wy proponujecie spać na podłodze w kuchni i słuchać chrapania wujka Pawła? Nie, Olek. Zadzwoń i powiedz, iż mamy pękniętą rurę, iż chorujemy na dżumę, iż zostaliśmy wyrzuceni cokolwiek. Ale nie przyjeżdżajcie tu na noc.
Olek wzdycha ciężko, odsuwa talerz i patrzy na żonę oczami wyczerpanej psy.
Nie mogę. Są już w pociągu. Jutro rano będą na dworcu. Obiecałem ich przywitać.
Jadwiga widzi, iż nie zadzwoni. Łatwiej mu znosić dyskomfort i zmuszać ją do cierpienia, niż powiedzieć twarde nie swojej aroganckiej rodzinie. To jego wieczna walka chcieć być dobrym dla wszystkich, oprócz własnej rodziny.
Dobrze mówi lodowatym tonem. Spotkasz ich, ale nie dam im żadnego miejsca do spania. Nie będę trzymać ich trzy dni przy kuchence. To błąd.
Noc mija niespokojnie. Jadwiga przewraca się, wyobrażając sobie, co stanie się z jej czystym, białym mieszkaniem po najazdzie rodziny. Rano Olek jedzie na dworzec, a Jadwiga zostaje w domu, przygotowując się do walki. Nie gotuje tradycyjnych sałatek ani nie piecze ciast, jak to robią w polskich domach przy gościach. Parzy kawę, robi tosty i siada czytać książkę, dając wrażenie, iż dzień układa się według jej planu.
Dzwonek domofonu brzmi jak syrena alarmowa. Jadwiga powoli podchodzi do telefonu.
Jad, to my! Otwórz! głos Olka brzmi jakby przyniósł nie rodzinę, a wygrany milion złotych.
Po kilku minutach na korytarzu słychać hałas. Głośne głosy, śmiech, stukot czegoś ciężkiego. Drzwi otwierają się i w przedpokój wdziera się tłusta grupa.
Pierwsza wchodzi ciocia Wiesława ogromna kobieta w kwiecistej sukience, z walizką na kółkach, od razu zostawiając brudny ślad po jasnych płytkach.
Ojej, Jaduniu! Cześć, kochana! woła, rozpinając ramiona na przytulenie. Pachnie jak pociąg, wędzoną kiełbasą i tanim perfumem Krokus. A ty tak szczupła! Ten miejski klimat cię wyczerpał! Nic nie szkodzi, przyjedziemy, nakarmimy!
Za nią wpycha się wuj Paweł, niosąc na ramieniu ogromny worek, z którego wystaje coś przypominającego wieprzową nogę.
Dzień dobry, gospodyni! Gdzie mała słonia się chowa? ryczy, strząsając popiół z papierosa, którego zdołał zgasić przy wejściu, ale zapach tytoniu wnika w jego ubrania.
Za nimi wchodzi Zuzanna kobieta z wyczerpanym wyrazem twarzy i zmrużonymi ustami, ciągnąc za rękę pięcioletniego Kacpra. Dziecko od razu wybiegło krzycząc: Gdzie są bajki?!, i pędzi w pokój, nie zdejmując butów.
Stój! woła Jadwiga, ale jest za późno. Brudne trampki już deptają jej puszysty dywan przy sofie.
To tylko dziecko macha Zuzanna, zrzucając buty pośrodku przejścia, prawie potykając Jadwigę. Nie macie kapci? Musimy się przeebrać, po drodze się spociliśmy.
Przedpokój, przeznaczony dla dwojga, natychmiast zamienia się w kolejkę metra w godzinach szczytu. Torby, plecaki, ludzie wszystko miesza się w jedną masę. Jadwiga czuje napad klaustrofobii, której nigdy nie doświadczała.
Proszę wejść wymusza, starając się zachować resztki uprzejmości. Tylko obuwie na półkę, kurtki do szafy.
Nie ma mowy o ceremonii! ciocia Wiesława wchodzi w kuchnię. Ojej, a kuchnia taka mała! Jak ty tu gotujesz, biedna? choćby dwie gospodynie nie mogą się odwrócić!
Rzuca swoją walizkę prosto na stół jadalny.
Ciociu Wiesłowo, proszę odłożyć walizkę mówi stanowczo Jadwiga, podchodząc. To stół do jedzenia.
Jest czysta, położyłam ją na pociągu, tam była gazeta! wzburzona odpowiedź, ale przenosi walizkę na krzesło. No to nakryjmy! Chłopaki głodni, od rana piliśmy tylko herbatę. Olek mówił, iż nas czekacie.
Jadwiga patrzy na Olka, który stoi w drzwiach, próbując zniknąć.
Postawiłam czajnik mówi Jadwiga. Są kanapki. Nie przygotowałam obiadu, myślałam, iż po przyjeździe będziecie chcieli odpocząć, wziąć prysznic, a potem zdecydujemy, co jeść.
Cisza. Ciocia Wiesława stawia ręce na biodrach.
Co masz na myśli gdzie jemy? Czy nie jesteśmy w domu? Przyjechaliśmy do rodziny! Ty, Jaduniu, witasz gości pustym stołem? W naszej wsi tak nie robi się! Gdy gość przychodzi, podajemy to, co najlepsze!
W Warszawie ostrzegamy przed wizytą z wyprzedzeniem wybucha Jadwiga. I pytamy, czy gospodarze mają ochotę.
My już ostrzegliśmy! Ostrzegliśmy Olka! wtrąca się wuj Paweł, otwierając lodówkę i z zainteresowaniem zaglądając do jej wnętrza. O, piwo! Chłodne! Twoje, Olek?
Moje piszczy Olek.
To zdrowie! wyciąga butelkę Paweł, otwiera ją głośnym stuknięciem i łapie łyk.
Jadwiga zamyka oczy i liczy do dziesięciu. Nic nie pomaga.
Drodzy goście mówi głośno. Wyjaśnijmy sytuację. Mieszkanie jest małe. Miejsc do spania jest jeden rozkładany fotel. Nas jest dwójka, was czworo. Nie ma tu miejsca na nocleg.
Gdzie jest miejsce? pyta zdziwiona Zuzanna, zaglądając do pokoju. Duży fotel, rozłożymy się ja, mama i Kacper. Tata może na rozkładanym krześle, które widziałem na balkonie. A wy, młodzi, możecie na podłodze położyć materac. Albo poprosić sąsiadów, może ktoś z was zna kogoś?
Propozycja jest tak bezczelna, iż Jadwiga traci słowo. Nie chcą tylko zająć miejsce już rozdzielili goście wszystkie łóżka. Oferują nam podłogę w naszym własnym mieszkaniu, kupionym za nasze pieniądze, albo schronienie u sąsiadów.
Nie, tak nie pójdzie mówi Jadwiga. Fotel to nasze miejsce do spania. Nie zamierzam go oddać.
Popatrz na nią! wykrzykuje ciocia Wiesława. Co to za ślicznotka! Krew rodzinna przyjechała z daleka, a ty nie chcesz dać fotela! My zmienialiśmy pieluszki Olekowi, wysyłaliśmy mu paczki do wojska! A teraz nie wpuszczacie na próg?
Ciociu Wiesłowo, nikt nie goni próbuje wtrącić się Olek. Po prostu Jad jest zmęczona, a miejsca naprawdę mało
Ty milcz, podbut! ryczy ciocia. Żona nie szanuje nas, a ty żujesz łzy! Przyjechaliśmy do ciebie, nie do niej! Czyj to dom? Wspólny! To znaczy, iż macie prawo!
Mój dom mówi cicho, ale wyraźnie Jadwiga. Kupiona przed ślubem, zarejestrowana na mnie. Hipotekę spłacałam ja. Olek mieszka, bo to mój mąż. To nie daje wam prawa zamienić mojego mieszkania w akademik.
W pokoju zapada cisza. Paweł przestaje pić piwo. Zuzanna przestaje trzaskać nogą. Ciocia Wiesława zaczyna się rumienić.
A to tak mówi podstępnie. To znaczy, iż chcesz kroić chleb? Liczyć metry kwadratowe? Dumnie się zachowujesz, warszawianko? Zapomniałaś, skąd pochodzisz?
Skąd pochodzą korzenie? zaczyna się rozgrzewać Jadwiga. Chodzi o podstawowy szacunek i prywatną przestrzeń. Przyjechaliście czwórką do jednopokojowego mieszkania. Nie zapytaliście, czy nam to pasuje. Po prostu postawiliście fakt.
Co pytać? To rodzina! wtrąca się ciocia Wiesłowa. Nie jesteśmy obcymi! My chcieliśmy usiąść, pogadać. A ty
Nagle w pokoju rozlega się huk i dźwięk łamanego szkła. Wszyscy biegną. Pięcioletni Kacper, próbujący zbadać półki, przewraca drogą wazon i przewraca stos książek. Stoi pośród odłamków, krzycząc ze strachu.
O Boże!Jadwiga spojrzała na rozbite szkło, podniosła się i zamknęła drzwi na klucz, wiedząc, iż od dziś jej dom będzie miejscem tylko dla niej i Olka.
