Kochanka mojego męża – czyli jak Milla wyruszyła do „Kawowego Raju”, by spotkać się twarzą w twarz z…

Kochanka mojego męża

Milena siedzi w samochodzie i patrzy na ekran nawigacji. Wszystko się zgadza, dojechała pod adekwatny adres. Zostało tylko zebrać się w sobie i zrobić to, po co przyjechała. Bierze głęboki oddech i z determinacją wysiada z auta. Przechodzi jakieś pięćdziesiąt metrów i zatrzymuje się przed niewielką kawiarnią. Kawowy Raj głosi szyld. No tak, idealna nazwa rajska, przemknęło Milenie przez myśl. Przed nią wejście, ale nagle sił jej brakuje. Może rzucić to wszystko, wrócić do samochodu i odjechać jak najdalej stąd? Nie, Milena nie byłaby sobą nie po to tu przyjechała.

Chwyta za klamkę i, pociągając drzwi do siebie, wchodzi do środka. Zaraz ma zobaczyć JĄ kochankę swojego męża, tę, która rozwaliła ich rodzinę. Co wie o tej dziewczynie? Niewiele. Zdrajczyni nazywana jest Kociakiem tak pieszczotliwie mówi o niej jej mąż a pracuje tutaj, jako kelnerka. Milena siada przy stoliku pod oknem i czeka, aż ktoś podejdzie przyjąć zamówienie. Oto i kelnerka to na pewno ona! Rozpoznała ją ze zdjęcia, które widziała przypadkiem. Dziewczyna zmierza prosto do niej. Kilka sekund wydaje się Milenie wiecznością. Przez jej głowę przelatuje tyle myśli, iż można by z nich złożyć całą powieść.

Dzień dobry! wita się kelnerka. Milena rzuca okiem na jej identyfikator.
Kasia. No tak, i wielkiej kreatywności w nazywaniu ukochanych jej mąż nie ma. Póki co Kasia, nie mając pojęcia, co kłębi się w głowie klientki, mówi dalej:
Może podać kartę? Gdyby pani już wiedziała, co zamówić, wystarczy zawołać.
Milena obdarza ją najserdeczniejszym uśmiechem, choć bacznie obserwuje swoją rywalkę jak pod mikroskopem. Jak doszło do tego, iż stanęła twarzą w twarz z kochanką swojego męża? To długa historia, ale opowiem ją po kolei.

Od dziesięciu lat Milena myślała, iż jest szczęśliwa z Marcinem. Mają córkę, Zosię, która właśnie skończyła osiem lat. Marcin świata poza Zosią nie widzi, rozpieszcza ją na każdym kroku. Na jęczące pytania Mileny, po co Zosia kolejna lalka, Marcin tylko rozkłada ręce. Zosia także uwielbia tatę, czasem Milenie się wydaje, iż choćby bardziej niż ją samą. Ale nie czuje żalu. Milena, z zawodu psycholog, pracuje jako psychoterapeutka i wie, jak ważna jest dla córki miłość ojca to fundament szczęścia w życiu dorosłym.

Zawsze starała się rozmawiać z mężem o wszystkich problemach, dlatego większych kłótni prawie nie mają. Tworzą zwykłą, przeciętną rodzinę: mieszkanie w kredycie, samochód i niewielki domek letniskowy pod Warszawą.

I nagle jak grom z jasnego nieba kochanka!

Dowiedziała się przypadkiem. Parę dni temu Marcin brał prysznic, kiedy zadzwonił jego telefon. Zawołał:
To na pewno tata, miał zadzwonić wieczorem! Odbierz, ja nie mogę.
Milena nigdy dotąd nie odbierała za niego telefonów, ale skoro poprosił, czemu nie? Zbliżyła się do komody, gdzie leżał telefon, już miała go podnieść, gdy zauważyła, iż dzwoni ktoś inny. Dzwoniła Kociak, a oprócz nazwy kontaktu była i zdjęcie: młoda dziewczyna, nieznana Milenie, obejmuje Marcina. Milenę aż zamroczyło. Dzwonić? Rozmawiać z dziewczyną? Zanim zdecydowała, połączenie się urwało.

Chciała natychmiast odsunąć się od telefonu, zapomnieć, iż widziała zdjęcie i tę wiadomość ale nagle przyszło powiadomienie. Spojrzała na ekran: Marcin, mam grafik 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do Kawowego Raju na koniec zmiany, chcę ci zrobić moją specjalność. Kocham cię, tęsknię…. Do tego serduszka i buźki.

Milena aż odskoczyła od telefonu, jakby to był nie telefon, a żmija. Ale nie było złudzeń Kociak tuli się do jej męża, są wiadomości, są zdjęcia. Chociaż trudno dziś przełknąć prawdę, wygląda na to, iż jej mąż zdradza ją z inną. Od jak dawna? Co ich łączy: banalny romans czy coś poważnego? W sumie nieważne dla Mileny to dramat, cios. Musi wszystko przemyśleć.

Marcin wychodzi z łazienki i pyta, czy rozmawiała z ojcem. Milena odpowiada, iż nie zdążyła odebrać i nie wie, kto dzwonił. Potem stwierdza, iż boli ją głowa i idzie niby do apteki.

Oczywiście nie idzie. Siada na ławce w parku niedaleko domu i próbuje poukładać w głowie, co dalej. Przypomina sobie całą ich wspólną historię, szuka momentu, gdy coś się popsuło ale nie znajduje. Trzeba jednak spojrzeć prawdzie w oczy. Milena nie udaje, iż nic się nie stało, nie zamierza zasłaniać dziury w łódce, która powoli tonie.

Nie będzie robiła scen czy kłótni, to nie w jej stylu. Zawsze woli rozmawiać spokojnie i podejmować trudne decyzje na chłodno. Najbardziej chciałaby zapytać Marcina wprost o Kociaka, ale wtedy musiałaby przyznać się do czytania jego wiadomości. Nie, trzeba inaczej…

Przyszło jej na myśl, iż za tydzień mają z Marcinem rocznicę dziesięć lat po ślubie. Planują wyjście do uroczego lokalu z Zosią, a w weekend wizytę rodziców. Po takim odkryciu, jak można świętować? Milenie zrobiło się niesamowicie przykro, popłakała się. Może lepiej wrócić, spakować rzeczy męża i wyrzucić go za drzwi. Niech idzie do swojego Kociaka albo gdziekolwiek zechce. Ale po chwili się opamiętała pamięta o córce. Jak Zosia zareaguje na rozstanie z ojcem? To ją złamie. Co z kredytem? Co powiedzieć rodzicom? No i… Milena naprawdę kocha Marcina. Rozbolała ją głowa.

Nagle sobie przypomina: zna przecież nazwę kawiarni, gdzie pracuje kochanka Marcina, choćby grafik jej zmian. choćby wie, jak wygląda! Może pojechać i zobaczyć ją na żywo? Porozmawiać z nią?

Kolejne kilka dni Milena przeżywa jak we śnie. Nie może spać, traci apetyt. W domu udaje, iż wszystko gra. Jej stan nie umyka jednak córce ani mężowi. Na pytania odpowiada, iż ma trudny przypadek w pracy, czeka ją superwizja. Zosia jedynie ją tuli, nie wiedząc, jak pomóc, a Marcin patrzy z niepokojem.

W końcu Milena postanawia: pojedzie do tej kawiarni i sama zobaczy Kociaka. Inaczej nie zazna spokoju.

***
Poproszę latte i jakiś deser mówi, siadając. Co pani poleca?
Mamy niezły miodownik proponuje Kasia.
W porządku, niech będzie miodownik.

Gdy kochanka jej męża przynosi zamówienie, Milena ledwo dotyka deseru. Kawa przeciętna, ciasto zwyczajne. W kawiarni prawie nikogo. Wybrała specjalnie taką porę, by móc zamienić z Kasią choć parę słów. I faktycznie, po dziesięciu minutach kelnerka podchodzi z dyskretnym pytaniem:
Widzę, iż prawie nie ruszyła pani deseru. Może nie smakuje? Przynieść coś innego?
Nie, to nie wina ciasta. Po prostu nie mam apetytu. Dużo myślę.
Nie będę przeszkadzać.
Nie, Kasiu, proszę, pani nie przeszkadza. Sama nie wiem, czy powinnam dokończyć ten deser, czy złożyć na miejscu pozew o rozwód. Co by pani wybrała? Milena patrzy badawczo.
Kasia wyraźnie się speszyła. Klientka musi wydawać się jej dziwna.
Nigdy nie musiałam dokonywać takiego wyboru
A jeżeli by pani musiała? Wyobraź sobie, iż dowiadujesz się, iż twój mąż cię zdradza.
Kasia milczy, patrząc na Milenę. Ta zmienia temat.
Długo tu pani pracuje?
Około roku odpowiada ostrożnie Kasia.
Studiujesz?
Tak patrzy nieufnie, ale odpowiada.
A co studiuje pani, jeżeli można?
Na Uniwersytecie Kultury, kierunek artystyczny.
To musi pani mieć bujną wyobraźnię?
Nie bardzo rozumiem…
Na przykład, czy potrafiłaby się pani wcielić w rolę zdradzonej żony? Albo kochanki?
Kasia nerwowo milczy. Milena uświadamia sobie nagle, iż wizyta tutaj była błędem. Zobaczyła Kasię i co z tego? Może powinna pociągnąć ją za włosy albo oblać zimnym latte? Tylko czy poczuje się lepiej? Na pewno nie. Milena wykrzywia usta i prosi:
Proszę przynieść rachunek.

Kiedy Kasia wraca, Mileny już nie ma przy stoliku. Na obrusie zostawiła pieniądze z całkiem niezłym napiwkiem.

Kasia patrzy przez okno i jakoś jej smutno.

***
W tej kawiarni Milena podejmuje decyzję. Spędzi rocznicę ślubu, jak zaplanowali Zosia przygotowywała na tę okazję plakat. Po tym dniu porozmawia z Marcinem.

I oto siedzą z Zosią i Marcinem w ich ulubionej restauracji, świętując okrągłą rocznicę. Dziesięć lat razem. Czy to już cynowa, czy drewniana? „To pewnie szklana, mój związek zaraz się rozpadnie, a ja udaję, iż wszystko dobrze,” myśli Milena. Kolacja dobiega końca, wtem Marcin puszcza oko do Zosi i mówi: Jakie święto bez tortu?. Zosia klaszcze z radości:
Chcę tort! I największy kawałek!

Marcin daje komuś znak i wnoszą tort. Milena patrzy tylko ze względu na córkę… i wtedy widzi, kim jest kelnerka, która niesie tort. To Kasia, czyli Kociak, czyli kochanka Marcina trudno uwierzyć, iż to przypadek.

Kasia stawia tort na stole i zostaje obok. Marcin uśmiecha się do niej, a potem zwraca do żony:
Kochanie, z okazji naszej rocznicy. Ten tort jest dla ciebie.

Za chwilę animator zabiera Zosię do zabawy. Milena nie może wykrztusić słowa. Marcin pierwszy przełamuje ciszę:
Wiem, już się poznałaś z Kasią.
Kasia grzecznie kiwa głową.
Naszą miłość, Mileno, nic nie złamie. Dziękuję, iż jesteś chce pocałować Milenę, ale ona się odsuwa.
Więc jak ty to sobie wyobrażasz? w końcu pyta.
To był żart. Wiem, głupi, może choćby niedelikatny, ale żart… rozkłada ręce Marcin.
Żart?! powtarza Milena.
Tak. Zgłosiłem się do agencji organizującej nietypowe uroczystości. Każdy przypadek to odrębny scenariusz, zaangażowani są aktorzy. U nas ta zdrada. Ale ty byłaś taka silna i rozsądna, podziwiam cię. Jak dobrze, iż cię mam! próbuje ją objąć, ale ona znowu się odsuwa.
Czyli nie masz kochanki?
Nie, żadnej! odpowiada radośnie Marcin.
A Kasia to aktorka?
Jeszcze się uczę, odzywa się kochanka. W kawiarni tylko dorabiam. I w agencji też. Była pani bardzo opanowana. Niektóre żony wylewały na mnie kawę, inne wrzeszczały przez całe lokale. A pani spokojnie, choćby napiwek został.
Brak mi słów Milena w osłupieniu patrzy to na męża to na Kasię. Marcin, to twoim zdaniem śmieszne? Stosowne? Akceptowalne? jej głos się łamie, niemal krzyczy. Czemu mi to zrobiłeś?
Kasia już chce odejść, ale Milena gestem ją powstrzymuje. Marcin widzi po raz pierwszy, jak jego żona krzyczy. Zawsze opanowana, pozwala teraz sobie na emocje.
Wiesz, jak wyglądały moje ostatnie dni? Skąd ci się wziął taki pomysł na żart, przed naszą rocznicą?!
Mileno, zawsze jesteś taka zrównoważona… Brakuje czasem w naszym życiu… odrobiny pikanterii? tłumaczy się Marcin. Chciałem coś zmienić, wstrząsnąć nami. Wiem, to było głupie. Przepraszam.

Milena z trudem się powstrzymuje. W końcu Kasia znika z pola bitwy.
Pikanterii ci brakuje? To masz! Milena podnosi półmisek z tortem i rozsmarowuje go po twarzy męża. Masz i pikanterię, i krem w pakiecie.

Marcin stara się wytrzeć sobie twarz z kremu, w końcu mu się udaje.
Oszalałaś?
Nie, kochanie śpiewa słodko Milena postanowiłam ożywić nasze życie! Wstaje i idzie do wyjścia.
Co ci odbiło? woła za nią Marcin. Przecież cię nie zdradziłem!

Milena odwraca się i z uczuciem mówi:
Lepiej byś zdradził!
Podchodzi do Zosi, bierze ją za rękę i wychodzą razem z restauracji. Na zewnątrz oddycha głęboko wieczornym powietrzem i nagle wybucha śmiechem.

Mamo, co się stało? Dlaczego się śmiejesz?
Nic, kochanie. Przypomniał mi się kawał.
Opowiesz?
Oczywiście, ale musimy poważnie porozmawiać. Wiesz, na razie trochę będziemy mieszkać bez taty…
Bez taty? Na zawsze? Zosia robi wielkie, przestraszone oczy.
Na razie nie wiem szczerze odpowiada Milena. Zobaczymy. Jesteś ze mną? Zosia potakująco kiwa głową.

I idą razem przed siebie wieczornymi ulicami Warszawy.