Kobieta, której nie kocham
Mam trzydzieści osiem lat i od ośmiu mieszkam z kobietą, której nie kocham. Kiedy się pokłócimy, zasypiam bez trudu. Rano to ona pyta, czy zrobić mi kawę. Znajomi mówią, iż mam szczęście, ale ja zawsze uważałem, iż po prostu dobrze sobie życie urządziłem. Pewnego deszczowego czwartku Marta zapytała mnie, czego by mi w niej brakowało, gdybym któregoś dnia wrócił do domu, a jej już by tam nie było. Odpowiedź przyszła mi do głowy od razu. Proszę zgadnąć, ile z naszych ośmiu lat udało mi się w niej zmieścić.
Tyle, ile mieści się w kubku. Brakowałoby mi porannej kawy.
Na warszawskim Mokotowie mieliśmy mieszkanie, za które płaciliśmy po połowie. Marta pamiętała o przeglądzie piecyka, ja zamawiałem jedzenie w piątki. Lubiłem opowiadać kolegom, iż tworzymy bardzo zgodną parę. W jeden szczegół zwykle się nie wdawałem. Kiedy na czymś jej zależało, wystarczyło, żebym przez parę dni miał dobry humor i robił swoje. W końcu przychodziła porozmawiać.
Kiedyś tuż przed północą zachciało jej się soku wiśniowego. Na rogu mieliśmy sklep całodobowy. Poszedłem do kuchni, nalałem gazowanej wody i podałem jej szklankę.
– Myślałam, iż wyjdziesz po sok.
– Woda jest zimna.
– Wiem, jaka jest woda, Michał.
Wypiła. Wróciłem przed telewizor. Kiedy byłem młodszy, pewna dziewczyna zadzwoniła do mnie w środku nocy i powiedziała, iż chciałaby mnie zobaczyć. Wsiadłem w samochód bez kurtki. Później byłem z tego dumny. Teraz byłem dumny, iż żadna kobieta nie potrafiła mnie ruszyć z fotela.
Marta trzy razy zdawała do Akademii Teatralnej. Gdy za trzecim razem odpadła, siedziała w kuchni w białej koszuli, którą rano prasowała. Ciągle miała na nadgarstku gumkę do włosów. Pamiętam tę gumkę, bo wbiłem w nią wzrok, kiedy powiedziałem:
– Przykro mi. Przynajmniej odzyskamy soboty.
– Ty miałeś swoje soboty, Michał. To ja chodziłam na zajęcia.
Czwartego dnia po tej rozmowie postawiła przede mną kawę. Powiedziałem „dzięki” i uznałem, iż znów wszystko jest w porządku.
Raz kolega z pracy odprowadził ją pod blok. Śmiała się z czegoś, co powiedział. Gdy weszła, zapytałem, czy dobrze się bawiła. Starszy brat nauczył mnie kiedyś, iż wystarczy mówić spokojnie, a ludzie zaczną się tłumaczyć. Marta opowiedziała mi, z kim była, kto wyszedł pierwszy i skąd jej kolega znał drogę. Posłuchałem do końca. Sam jakoś nigdy nie musiałem jej opowiadać, z kim wracam.
W tamten czwartek, gdy padło pytanie, ściszyłem telewizor.
– Wczoraj mówiłam, iż być może pojadę na kilka dni do siostry – powiedziała Marta. – Odpowiedziałeś „jasne”. Chciałam sprawdzić, czy w ogóle do ciebie dotarło, co powiedziałam.
Dotarło. Wiedziałem też, ile razy przez te osiem lat wystarczyło mi jej „dobranoc”, żeby z czystym sumieniem odwrócić się na drugi bok. W przedpokoju usłyszałem brzęk kluczy. Pomyślałem, iż jeżeli mam jej coś uczciwie powiedzieć, to akurat teraz.
– Weź mój parasol – zawołałem.
Marta wzięła go ze stojaka.
– Oddać ci jutro?
– Możesz zatrzymać – powiedziałem i już po jej minie poznałem, iż przez chwilę myślała, iż mówię o czymś więcej.
Włączyłem z powrotem dźwięk. Prezenter zdążył podać prognozę na cały weekend, a ja wciąż nasłuchiwałem, czy Marta przekręci klucz z drugiej strony drzwi.
















