Klucz na spodeczku

newsempire24.com 1 dzień temu

Klucz na spodeczku

Magda pożyczyła Pawłowi klucz do mieszkania podczas pierwszej zimy, kiedy zaczął wpadać do niej po pracy. Dwa lata później oddał go w kawiarni na krakowskim Kazimierzu. Położył go na spodeczku, jakby bał się, iż zabrzęczy o blat i zwróci uwagę ludzi przy sąsiednim stoliku. „Jesteś wspaniałą kochanką, ale nigdy się z tobą nie ożenię” — powiedział. Chwilę później spytał, czy po powrocie do domu napisze mu, iż dotarła bezpiecznie. Magda zawsze tak robiła. Czy ty wysłałabyś tę wiadomość komuś, kto właśnie powiedział ci, jakie miejsce przewidział dla ciebie w swoim życiu?

Paweł rozmawiał wcześniej przez telefon z żoną. Magda słyszała końcówkę rozmowy. Miał kupić chleb i odebrać płaszcz z pralni. Powiedział, iż będzie przed ósmą.

Przez dwa lata takie rozmowy nigdy jej nie przeszkadzały tak bardzo jak dzisiaj. Może dlatego, iż tym razem nie wyszedł z telefonem na zewnątrz.

— Do ósmej mamy dużo czasu — powiedziała. — Możesz mi wreszcie wyjaśnić, co adekwatnie do mnie czujesz?

Paweł rozpiął płaszcz. W kieszeni zaszeleściła papierowa torba z piekarni.

— Kiedy wychodzę od ciebie, często już na schodach chcę zawrócić. Jak mi wysyłasz zdjęcie czegoś głupiego z tramwaju, potrafię się śmiać podczas spotkania. Naprawdę mi na tobie zależy.

Magda poczekała.

— I chcę zostać z Anką — dodał. — Od kilku miesięcy próbujemy się do siebie zbliżyć. Jesteś wspaniałą kochanką, Magda, ale nigdy się z tobą nie ożenię.

— Powiedziałeś jej, iż kiedy próbujecie się do siebie zbliżyć, w środę wieczorem śpisz u mnie?

— Nie.

— A mnie powiedziałeś, iż od miesięcy jesteś z nią tylko ze względu na dzieci.

Paweł przysunął do siebie filiżankę, chociaż była pusta.

— Wiem, co powiedziałem. Chciałem, żebyś jeszcze ze mną została.

Magda spojrzała na klucz. Przypomniała sobie jeden czwartek w Podgórzu, kiedy odwołała kolację z przyjaciółką, bo Paweł napisał, iż być może uda mu się przyjechać. Ugotowała zupę. O jedenastej zjadła ją nad zlewem, w płaszczu, który założyła godzinę wcześniej, żeby wyjść po świeże pieczywo. Do dziś nie rozumiała, dlaczego wtedy czekała w płaszczu.

— Najgorsze jest to, iż w zeszłym tygodniu miałam ci powiedzieć, iż tak mi już nie pasuje — odezwała się. — A ty wpadłeś na kwadrans i przywiozłeś mi sernik. Zjadłam go z tobą i znowu nic nie powiedziałam.

— Mogłaś mi powiedzieć.

— Mogłam. Ty też.

Paweł skinął głową. Przez chwilę siedzieli w ciszy. Potem zapytał, czy napisze mu po powrocie, iż dotarła bezpiecznie.

— Martwisz się o mnie?

— Tak — odpowiedział od razu.

Uwierzyła mu. Sama też martwiłaby się o niego, gdyby na śliskim chodniku przewrócił się i rozbił głowę. A jednak wiedziała, iż jeżeli wyśle mu wiadomość, on odpowie. Potem jeszcze raz. Zanim się obejrzy, znowu będą ustalać, w którą środę może przyjechać.

— Dzisiaj zadzwonię do Ewy — powiedziała i zabrała klucz ze spodeczka.

Kiedy Ewa odebrała, Magda wysiadła właśnie z tramwaju przy Koronie.

— Masz może w domu coś do jedzenia? — zapytała.

— Zupę pomidorową. Przyjdziesz?

— Zaraz będę. Tylko kupię chleb.

Idź do oryginalnego materiału