Kiedyś byłaś normalna!

Daj, wyciągnij pięćdziesiątkę? Nie mam kasy, a benzyna prawie skończyła się kończy się wiadomość od znajomego.

Jadwiga otworzyła w milczeniu aplikację banku, kliknęła przelew. Pięćset złotych w mig poleciało na konto Leszka. Zanim zdążyła dokończyć rosnącą w głowie myśl o irytacji, przyjaciel już odpowiedział.

Dzięki, kochana, jesteś najlepsza! wysłał wiadomość głosową po minucie.

Odrzuciła telefon i spojrzała w sufit swojej sypialni. Najlepsza. Oczywiście. Kto jeszcze przeleje pieniądze o jedenastej w nocy, nie zadając żadnych pytań? Kto nie przypomni o trzech tysiącach, pożyczonych dwie tygodnie temu?

Pół roku temu wszystko było inne. Jadwiga, Leszek, Marzena i Kacper zarabiali mniej więcej tyle samo plus minus pięć tysięcy złotych, nic wielkiego. Dzielili się pizzą po równo, rozdzielali rachunek w kawiarni na czworo, nikt nie liczył cudzych pieniędzy. Potem Jadwiga obroniła dyplom, dostała awans i przeniosła się do innego działu.

I jej pensja podskoczyła czterokrotnie.
Nie we dwie, nie we troje cztery razy więcej.

Nie od razu zauważyła, iż coś się zmieniło. Przez pierwsze dwa miesiące żyła po staremu: odkładała na czarny dzień, łapała promocje w sklepie, liczyła każdy zakup powyżej tysiąca. To była nawyk. Natomiast znajomi od razu to wyczuli. Jakby na czole Jadwigi wyświetlił się neonowy napis: Teraz jestem milionerką, wpadajcie.

Jadwiga usiadła na łóżku, przyciągnęła kolana do klatki. Przypomniała sobie ten wieczór pierwsze spotkanie po awansie. Marzena przyniosła tanie wino, Kacper paczkę chipsów. Leszek przyszedł z pustymi rękami i szerokim uśmiechem.

Jadwiga zamówiła rolki, kupiła porządną wodę, ser, owoce. Po zwyczaju podzieliła koszt na cztery i wrzuciła sumę na wspólny czat. Nikt nie przelał pieniędzy. Czekała dzień, dwa, tydzień. W końcu napisała przypomnienie: grzeczne, z uśmiechniętą buźką.

Daj, co ty robisz? Teraz nie brakuje ci pieniędzy odparła Marzena.
Nie martwcie się, następnym razem dorzucimy dorzucił Kacper.

Kolejnego razu nie było. A przynajmniej tak wyglądało, bo wszystko się powtórzyło. Jadwiga nakryła stół, przyjaciele przyszli, jedli, odchodzili. I znowu wszystko zapłaciła tylko ona.

W końcu Jadwiga zapytała wprost. Siedzieli przy jej kuchni, dokończając makaron, który gotowała od dwóch godzin.

Słuchajcie zaczęła jak podzielimy koszty? Wydałam na nas wszystkich około pięciu tysięcy złotych.

Leszek zakrztusił się winem. Marzena przymrużyła oczy. Kacper udawał, iż studiuję wzór na obrusie.

Jasiu powiedziała Marzena tonem, którym rozmawia się z rozkapryszonym dzieckiem no wiesz, iż teraz jesteś bogata. Dla ciebie pięć tysięcy to dla nas pięćset.
Dokładnie podtrzymał Leszek. Nie będziesz biedna, a my i tak mamy pod górkę.
Jasiu, nie bądź skąpy poklepał ją Kacper po ramieniu. Jesteśmy przyjaciółmi.

Przyjaciele. Jadwiga skinęła głową, uśmiechnęła się i zamknęła ten niewygodny temat. Nie chciała kłótni, nie chciała być tą skąpą, co liczy drobne przy sześciocyfrowej pensji. Po tamtym wieczorze Jadwiga zaczęła rzadziej zapraszać ich do siebie, wymyślając pracę, zmęczenie, plany. Czasem kłamała, żeby nie czuć się wykorzystywaną.

Wizyty w sklepach z przyjaciółmi stały się rodzajem tortur. Za każdym razem ktoś zapomniał portfela, nie zdążył wypłacić gotówki, zostawił kartę w domu. Dwa tysiące tutaj, trzy tysiące tam. Jadwiga ratowała, bo odmówić było niewygodne, gdy za drzwiami stała kolej.

Ale pieniądze nigdy nie wracały. Nigdy.

Nadszedł Sylwester. Trzydziści pierwszego grudnia. Jadwiga stała pośrodku swojego salonu, patrząc na nakryty stół. Sałatka jarzynowa, śledź w śmietanie, pieczony indyk, wędliny, kartofle, sterty mandarynek w kryształowej misie. Wszystko piękne, świąteczne. Wszystko na jej koszt.

Nie planowała świętować z nimi. Chciała być sama, obejrzeć jakiś głupi noworoczny film, położyć się spać o drugiej w nocy. Ale przyjaciele sami się napierali.

Jasiu, a jak zamierzasz spędzić Sylwestra sam? Przyjdziemy, będzie wesoło!
Masz duży mieszkanie, każdy się znajdzie!
Nie zostawisz nas samego, co?

Zgodziła się, bo wciąż wierzyła, iż może się zmienili. Może coś przyniosą, dorzucą się, przynajmniej podziękują.

Telewizor cicho mruczał w tle. Jadwiga poprawiła błyszczącą bombkę na sztucznej choince w kącie i spojrzała na zegar. Jedenaste. Zaraz przyjdą. Dzwonek domofonu odezwał się o wpół do dwunastej. Pierwsza wpadła Marzena, w chmurze słodkich perfum i brokatu.

Jasiu! Szczęśliwego nowego! Przyniosłam prezent!

Za nią wbiegli Leszek i Kacper.

O, stół super! usiadł Kacper na kanapie i od razu sięgnął po sałatkę. Jasiu, nie jadłem od rana.

Jadwiga przyniosła kieliszki, nalała napoje. Zrobili toast za miniony rok, za nowy, za przyjaźń. Uśmiechała się, mówiła adekwatne słowa. W środku coś drapało, ale nie pozwoliła temu wyjść na jaw. Nie teraz. Nie dziesięć minut przed północą.

Pod dźwięk dzwonów Jadwiga zamierzyła życzenie. Żeby kolejny rok był uczciwszy niż ten.

Prezenty! zakrzyknęła Marzena. Otwierajmy!

Jadwiga podała paczki przyjaciołom.

Trzymaj, Jasiu! wsunęła jej Marzena torbę.

W środku żel pod prysznic o zapachu arbuza.

Dzięki, wzięła Jadwiga żel, przyjrzała się mu. Arbuz. Miło.
Od mnie! podał Kacper swój pakunek.

Skarpety. Czerwone, z reniferami. Cena nie odcięła etykiety dwanaście złotych.

Super, odłożyła skarpety na bok.
I ode mnie! Leszek wręczył małe pudełko.

Bombki choinkowe. Trzy sztuki, plastikowe, z łuszczącą się farbą.
Jadwiga przyjrzała się swoim prezentom: żel, skarpety, bombki. Łączna wartość trzysta złotych, nie więcej. skinęła głową do siebie. Dobrze. W porządku.

A teraz otwierajcie moje, rzekła.

Marzena najpierw rozdarła opakowanie. W środku planer, cukierki i skarpety z reniferami, ale ładniejsze.

Kacper dostał zestaw do golenia i słodycze. Leszek termiczny kubek i szalik.
Wszyscy trzej wyciągnęli twarze jednocześnie, jakby ćwiczyli przed lustrem.

Co to? mruknęła Marzena, przyglądając się planerowi. Jasiu, to wszystko?
Co masz na myśli?
No, machnęła planerem w powietrzu, prezent. Tylko to?

Jadwiga odciągnęła się na oparcie, skrzyżowała nogi.

Tak. Coś nie tak?
Jasiu wtrącił Leszek my myśleliśmy, iż że wydasz się sporo. Możesz sobie pozwolić.
Daję wam to, co wy mi dajecie odpowiedziała spokojnie. W tej samej przybliżonej cenie. To uczciwe.
Nieuczciwe! podniosła głos Marzena. Ty zarabiasz setki razy więcej niż my!
Cztery razy. I to nie znaczy, iż muszę wydawać na was więcej, niż wy na mnie.
Musisz! podskoczyła Marzena. Przyjaciele powinni się dzielić!

Jadwiga patrzyła na nią z dołu, na zaróżowiałą twarz, na brokat w włosach, na drżące od oburzenia wargi.

Dzielić? zapytała. Od pół roku płacę wszystko. Każde nasze spotkanie na mój koszt. Długu nie oddajecie. Przychodzicie z pustymi rękami i zjadacie moje jedzenie. A teraz mówicie, iż powinnam co?
Jesteś skąpa rzucił Kacper. Po prostu skąpa. Pieniądze masz, a zachowujesz się jak biedak.
Zachowuję się jak ktoś, któremu przesyła się, iż go wykorzystują. wstała Jadwiga. W tym roku zostawiliście mi sporo długów. Żadna złotówka nie wróciła. Dziś stół kosztował mnie piętnaście tysięcy. Czy dorzuciliście się? Nie. Czy przynajmniej zaproponowaliście? Nie. Przyszliście, usiedliście i jedliście.
Bo jesteś bogata! krzyknęła Marzena. Dla ciebie to drobna kasa!
Nieważne, czy to grosz czy fortuny. Ważne, iż to moje pieniądze. Moje. Zarobiłam je. I nie muszę ich wydawać na ludzi, którzy traktują mnie jak portfel z nóżkami.

Cisza. Kacper głośno westchnął. Leszek odwrócił się w stronę okna. Marzena stała z czerwonymi plamami na policzkach, planer wciąż w ręce.

Zmieniłaś się szepnęła cicho. Kiedyś byłaś normalna.

Marzena rzuciła planer na kanapę.

Chodźmy, chłopaki. Nie ma tu nic dla nas.

Zbierali się w milczeniu, wkładali kurtki, zakładali buty, nie patrząc na nią. Leszek w końcu odwrócił się przy drzwiach.

Niepotrzebnie tak, Jasiu. Przez tyle lat byliśmy przyjaciółmi.
Byliśmy przyznała. A potem uznaliście, iż mam was utrzymywać.

Drzwi zatrzasnęły się. Kroki na klatce schodowej ustały. Jadwiga została sama w mieszkaniu, w którym wciąż unosił się zapach sałatki i spalonego kadzidła.

Wróciła do stołu. Napełniła kieliszek. Zjadła łyżkę sałatki smakowała wyśmienicie, z domowym majonezem. Wzięła mandarynkę, potem kolejną.
Telewizor puszczał Irysy losu. Jadwiga uśmiechnęła się i sięgnęła po telefon.
Najpierw zablokowała Marzenę. Potem Leszka. Potem Kacpra. Usunęła ich ze znajomych we wszystkich mediach, wyczyściła czaty.

Ta przyjaźń nie przetrwała testu pieniędzmi. Myślała, iż przyjaciele pozostaną przyjaciółmi, bez względu na liczbę zer w jej pensji. A nie. Okazało się, iż pieniądze działają jak papierki lakmusowe: pokazują, kto jest przy tobie dla ciebie, a kto dla twojego portfela.

Dokończyła sałatkę, otuliła się kocem, zmieniła kanał.
Na zewnątrz ktoś odpalował fajerwerki. Kolorowe wybuchy rozświetlały niebo nad dachami. Patrzyła na nie i uśmiechała się. Nie smutnym, nie wymuszonym prawdziwym.

To nie koniec. Znajdzie inne osoby. Takie, które będą ceniły ją taką, jaka jest z pieniędzmi czy bez. Które nie będą liczyć jej pensji i nie będą się zastanawiały, ile z niej można wycisnąJadwiga wzięła głęboki oddech, otworzyła drzwi na nowy rok i ruszyła w kierunku nieznanej, ale obiecującej przyjaźni.