Kiedy ostatni raz patrzyłaś na siebie w lustro? zapytał mnie Piotr, mój mąż. To był zwykły poranek, a jednak wszystko potoczyło się niespodziewanie.
Popijał kawę, wyglądając przez okno na ulicę Pruszkowa, podśmiewając się z czegoś w telefonie. Zerkałam na niego kątem oka, zbierając włosy w gumkę z dziecięcym wzorem jakąś różową, z kotkiem. Chyba zostawiła ją Zuzia, nasza córka.
A ta Paulina spod trójki zawsze była taka elegancka, świeża. Zawsze czułam za nią ten ślad perfum, który zostawał na klatce jeszcze przez kilka minut po jej przejściu.
Wiesz powiedział Piotr, odkładając kubek czasem myślę, iż żyjemy tak… jak sąsiedzi.
Zatrzymałam się, mop zamarł mi w ręce.
Co to znaczy?
Nic specjalnego. Po prostu… kiedy ostatni raz naprawdę spojrzałaś na siebie w lustrze?
Odwróciłam się powoli. Sądziłam, iż powinnam zareagować, jak zawsze żartem, wybuchem, nerwami. A zamiast tego tylko na niego spojrzałam, bardzo uważnie. I Piotr się spłoszył widziałam to.
A ty? zapytałam cicho. Kiedy ostatni raz patrzyłeś na mnie?
Zapadła niezręczna cisza.
Ola nie przesadzaj. Kobieta powinna zawsze wyglądać świetnie, nie? To przecież normalne. Popatrz na Paulinę a jest od ciebie młodsza najwyżej rok.
Aaa powiedziałam przeciągle. Paulina.
W moim głosie musiało być coś, co Piotrowi się nie spodobało. Bo nagle zniknęła jego pewność.
Ola przerwał. Może tak zrobimy: wyjadę na kilka dni do mamy. Przemyślę parę spraw. To nie jest wyprowadzka, po prostu przerwa.
Pewnie przytaknęłam, spokojnie odwieszając mop na haczyk. Chyba faktycznie powinnam spojrzeć na siebie w lustro.
Poszłam pakować walizkę. Piotr siedział w kuchni, patrzył przez okno i myślał: Kurczę, przecież tego właśnie chciałem. A zamiast euforii poczuł pustkę.
Pierwsze trzy dni Piotr traktował jak wolne. Rano kawa bez pośpiechu, wieczorem serial, sprzątanie na potem, żadnych rodzicielskich obowiązków i nudnych rozmów. Czuł, iż zyskał upragnioną wolność.
Wieczorem spotkał Paulinę przed klatką. Niosła torby z Delikatesów Centrum, szła w szpilkach, sukience wszystko do siebie pasowało idealnie.
Panie Piotrze! przywitała go z uśmiechem. Co tam? Olu dawno nie widziałam.
Ola u mamy teraz, odpoczywa skłamał.
Rozumiem powiedziała z tajemniczym uśmiechem. Wie pan, kobietom czasem potrzebna jest przerwa. Od codziennych spraw, rutyny.
Mówiła to tak, jakby nigdy nie musiała ogarniać mieszkania ani gotować zupełnie jakby jej świat był na zawsze idealny.
Paulina, może kiedyś kawa? W końcu sąsiedztwo zobowiązuje.
Czemu nie przystała z uśmiechem. Jutro wieczorem?
Całą noc Piotr planował, jak się ubrać koszula, jeansy czy spodnie, który zapach wybrać, żeby nie przesadzić.
Rano zadzwonił telefon.
Dzień dobry, Piotr? odezwał się nieznajomy głos. Mówi Barbara Laskowska, mama Oli.
Serce podeszło mu do gardła.
Tak, słucham.
Ola kazała przekazać, iż w sobotę zabierze rzeczy, kiedy pana nie będzie w domu. Zostawi klucze u pani Teresy na portierni.
Przepraszam, ale jak to wszystko zabierze?
A co myślał pan? głos teściowej był twardy jak stal. Moja córka nie zamierza czekać całe życie, aż zdecyduje się pan, czy jeszcze jej pan potrzebuje.
Pani Barbaro, nic takiego nie powiedziałem…
Powiedział pan wystarczająco. Żegnam, Piotrze.
I rozłączyła się.
Piotr siedział na swoim krześle w kuchni i patrzył na telefon. Co tu się dzieje? Przecież nie miał zamiaru się rozwodzić. Chciał tylko chwili dla siebie. Tymczasem wszystko postanowiono bez niego.
Wieczorna kawa z Pauliną była dziwna. Była miła, opowiadała z entuzjazmem o pracy w banku, śmiała się z jego żartów. A gdy spróbował złapać ją za rękę, delikatnie odsunęła się.
Piotrze, proszę, ja nie mogę. Jest pan przecież żonaty.
Ale tymczasowo żyjemy osobno…
Teraz. A jutro? jej spojrzenie wyrażało wszystko.
Odwiózł ją pod klatkę i wrócił do pustego mieszkania, pachnącego samotnością.
W sobotę wyszedł z domu, żeby uniknąć nieprzyjemnej sceny. Chciał, żeby Ola zabrała rzeczy w spokoju. Jednak po kilku godzinach ciekawość wygrała i wrócił.
Przed blokiem stał samochód na warszawskich numerach. Za kierownicą siedział przystojny, czterdziestoletni mężczyzna w eleganckiej kurtce, pomagający pakować torby komuś z klatki.
Piotr przysiadł na ławce.
Po dziesięciu minutach Ola wyszła z klatki. Miała ciemnoniebieską sukienkę, włosy spięte elegancką spinką zamiast gumki z kotkiem. Delikatny makijaż podkreślał oczy wyglądała inaczej. Piotr ledwo mógł uwierzyć, iż to ona.
Niosła ostatnią torbę, którą nieznajomy od razu jej odebrał, pomagając wsiąść do auta, jakby była z porcelany.
Piotr nie wytrzymał i podszedł.
Ola!
Odwróciła się. Jej twarz była spokojna i piękna, bez tej wiecznej zmęczonej maski, którą znał.
Cześć, Piotrze.
To ty..? zapytał cicho.
Kierowca wyraźnie się spiął, ale Ola dotknęła go lekko, dając znak, iż wszystko w porządku.
Tak, to ja. Po prostu od dawna na mnie nie patrzyłeś.
Ola, zaczekaj. Możemy porozmawiać?
O czym? spytała bez złości, tylko z zaciekawieniem. Przecież sam powiedziałeś, iż kobieta ma wyglądać zjawiskowo. Wzięłam to sobie do serca.
Ale nie o to mi chodziło! zawołał, czując, jak serce galopuje jak koń.
To czego chciałeś, Piotrze? Żebym była piękna, ale tylko dla ciebie? Żeby w domu była interesująca, a na co dzień niezauważalna? Żebym pokochała siebie, ale nie na tyle, by odejść od męża, który mnie nie widzi?
Z jej każdym słowem coś we mnie pękało.
Wiesz dodała ciszej faktycznie przestałam o siebie dbać. Ale nie dlatego, iż zgubiłam ambicję. Po prostu przyzwyczaiłam się do życia w cieniu. choćby w swoim własnym domu.
Ola, nie chciałem…
Właśnie chciałeś. Żonę-cień, która robi wszystko, ale nie przeszkadza. A gdy się znudzi, można wymienić na nowy model.
Mężczyzna w aucie powiedział coś cicho. Ola skinęła głową.
Musimy już jechać, Piotrze. Na mnie czeka Włodek.
Włodek? Kto to?
Ktoś, kto mnie widzi odpowiedziała z uśmiechem. Poznaliśmy się na siłowni. Koło mamy niedawno otworzyli nowy klub fitness. Wyobraź sobie, w wieku czterdziestu dwóch lat pierwszy raz poszłam ćwiczyć.
Ola, nie rób tego. Dajmy sobie jeszcze jedną szansę. Byłem głupi.
Powiedz, kiedy ostatni raz nazwałeś mnie piękną?
Nie pamiętał.
A kiedy zapytałeś, jak się czuję?
Milczał. Przegrał. Nie z Włodkiem, nie z przypadkiem, tylko z własną ślepotą.
Włodek odpalił silnik.
Wiesz, nie mam do ciebie żalu. Naprawdę. Dzięki tobie zrozumiałam coś ważnego: jeżeli sama siebie nie zobaczę, to nikt mnie nie zobaczy.
Ruszyli.
Stałem na chodniku, patrząc, jak odjeżdża moje życie. Nie żona życie. Piętnaście lat, które uważałem za rutynę, a okazało się, iż to było szczęście.
Nie zdawałem sobie z tego sprawy.
Minęło pół roku. W galerii handlowej w Warszawie spotkałem Olę przypadkiem.
Wybierała ziarna kawy, czytała etykiety z uwagą. Obok stała dziewczyna dwudziestoletnia.
Weźmy tę zachęcała. Tata mówi, iż arabika lepsza od robusty.
Ola? podszedłem bliżej.
Uśmiechnęła się lekko.
Cześć, Piotrze. Poznaj, to Ania, córka Włodka. Ania, to Piotr mój były mąż.
Ania przywitała się grzecznie. Ładna dziewczyna, studentka. Spojrzała na mnie ciekawie, bez cienia niechęci.
Jak tam? zapytałem.
Dobrze. A u ciebie?
Jakoś leci
Cisza była niezręczna. Jak rozmawiać z dawną żoną, która tak bardzo się zmieniła?
Zawiesiliśmy się nad półkami. Ola opalona, w lekkiej bluzce, z nową fryzurą. Uśmiechnięta. Wyraźnie szczęśliwa.
A ty? spytała. Jak tam w miłości?
Nijako przyznałem.
Ola spojrzała na mnie uważnie.
Wiesz, szukasz kobiety pięknej jak Paulina, pokornej jak ja kiedyś, mądrej ale nie na tyle, by widziała, jak gapisz się na inne.
Ania słuchała z coraz szerszymi oczami.
Takiej kobiety nie ma powiedziała Ola spokojnie.
Ola, idziemy? wtrąciła Ania. Tata czeka w samochodzie.
Jasne. Ola wzięła paczkę kawy. Powodzenia, Piotrze.
Zostaliście między półkami. Myślałem, iż Ola ma rację: szukam kogoś, kto nie istnieje.
Wieczorem usiadłem przy kuchennym stole z herbatą. Myślałem o Oli, o tym, kim się stała, o tym, iż czasem strata jest jedynym sposobem, by docenić to, co miało się pod nosem.
Może szczęście nie polega na szukaniu wygodnej żony. Może chodzi o to, by umieć zobaczyć kobietę, która siedzi obok.
