Kiedy krewni zjawili się niespodziewanie po tym, jak zbudowałem piękny dom nad Bałtykiem.

Krewni zjawiły się dopiero po tym, jak wznosiłem dom nad Bałtykiem.

Urodziłem się w małej wiosce pod Warszawą. Mam dwadzieścia dwa lata. Ojciec Jan i matka Anna odeszli niedawno, więc mogłem bez wyrzutów sumienia opuścić rodzime strony. Pogrzeby były skromne prawie nikt z licznego rodu nie przybył, choć mieliśmy mnóstwo rodzeństwa.

Gdy uroczystość dobiegła końca, cała rodzina wpadła w pośpiech, każdy miał pilną sprawę. Niech im Bóg dopisze! Po pogrzebie uznałem, iż lepiej odjechać, bo wspomnienia były zbyt bolesne.

W naszej wsi nie układało się najlepiej. Już w liceum byłem wykorzystywany przez kolegów, a po studiach i pierwszej pracy stałem się wiecznym chłopcem do biciu pod nadzorem szefów. Po namyśle postanowiłem spróbować szczęścia gdzie indziej. Sprzedałem dom rodziców, wyruszyłem nad morze i tam nabyłem mały kawałek ziemi, na którym wybudowałem dom o powierzchni stu pięćdziesięciu metrów kwadratowych.

Po zakończeniu budowy wrzuciłem zdjęcia na Facebooka i Instagrama. Dzwoniłem do krewnych, pytałem o radę oni z dumą deklarowali, iż nic nie wiedzą. Żadna pomoc, ani ani słowo mądre nie spadło mi na barki.

Lato nadeszło i nagle telefon zadzwonił: kuzynka Zuzanna, wujek Piotr i reszta rodziny chcieli spędzić wakacje w moim domu. Mogłem się zgodzić, ale po co?

Gdy pochowano Jana i Annę, krewni nie zdążyli przyjechać, a w portfelu ledwo wiązało się koniec z końcem. Teraz przyjeżdżali na urlop, co przyznam szczerze nie było tanie.

Lato pokazało mi, iż mam naprawdę dużą rodzinę, wszyscy mnie kochają i tęsknią. choćby dawni koledzy z klasy, tacy jak Kuba i Mateusz, zaczęli pisać, chwalić i pytać o wizytę.

Miałem już dość tej hipokryzji. Na portalu zamieściłem niewinne oszustwo: zdjęcie starej ruderki i opis, iż wydałem wszystkie złotówki na spadek po rodzicach, więc mogłem kupić tylko tę chacę. Dodałem, iż nie mogę się doczekać gości i może ktoś pomoże mi przy remoncie. Po tym krewni i znajomi zniknęli, jak zwykle w pośpiechu, bo kończy się jak myszy kościelne.

Teraz leżę na plaży, wyleguję się w słońcu i rozmyślam, dlaczego ludzie są tak obłudni, a świat tak bezlitosny. Nie będę już machnął czerwonej szmaty przed bykiem, by wzbudzić zazdrość. Może w przyszłym roku opublikuję zdjęcie prawdziwego domu i zobaczę, co u krewnych słychać.