Agnieszko, upiecz jutro na obiad pieróg z kapustą, oświadczyła Halina, wchodząc do kuchni i siadając przy stole. Dawno nie jadłam porządnego ciasta, ty ciągle gotujesz jakieś dziwne dania.
Agnieszka odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyła kotlety na obiad. Jej teściowa siedziała z typowym niezadowolonym wyrazem twarzy, poprawiając swój zwykły bordowy sweter.
Jestem uczulona na kapustę, Halino, odpowiedziała spokojnie Agnieszka, przewracając kotlet. Nie zrobię tego.
Co znaczy, iż nie zrobisz? głos teściowej stał się ostrzejszy. Proszę cię o coś, a ty mi odmawiasz? Kim ty jesteś, żeby się ze mną sprzeczać? Za moich czasów synowe szanowały starszych!
To nie o szacunek chodzi, powiedziała Agnieszka, przesuwając patelnię na inny palnik. jeżeli ugotuję kapustę, dostanę ataku alergii. Zrób to sama, skoro tak bardzo tego chcesz.
Sama? Halina zerwała się z krzesła. Nie jestem twoją służącą! To ty jesteś panią domu, więc gotuj, co ci każę! A ta twoja alergia to tylko wymówka. Po prostu jesteś za leniwa, żeby bawić się w ciasto!
Halino, co ma do tego lenistwo? Agnieszka odwróciła się w stronę teściowej. Gotuję każdego dnia, sprzątam, piorę. Ale nie upiekę pieroga z kapustą, bo fizycznie nie mogę!
Nie możesz czy nie chcesz? teściowa podeszła bliżej, mrużąc oczy. Myślisz, iż skoro mój syn cię poślubił, to możesz mną rządzić? Zobaczymy, kto tu naprawdę rządzi!
W przedpokoju zabrzęczały klucze wrócił Michał. Twarz Haliny natychmiast zmieniła się w wyraz cierpienia.
Micha, synu, pobiegła do niego. Dobrze, iż jesteś. Twoja żona zupełnie się rozpanoszyła! Poprosiłam ją o upieczenie pieroga, a ona jest niegrzeczna i odmawia!
Michał zdjął kurtkę i rzucił żonie zmęczone spojrzenie; stała przy kuchence z napiętą twarzą.
Agnieszko, co się dzieje? zapytał, wiesząc kurtkę w szafie. Dlaczego odmawiasz matce?
Jestem uczulona na kapustę, Micha, powiedziała cicho Agnieszka. Już wyjaśniłam to Halinie.
Alergia? Jaka alergia? Michał machnął ręką. Mamo, nie martw się. Agnieszka upiecze pieróg jutro. Prawda, kochanie?
Agnieszka spojrzała w milczeniu na męża, potem na teściową, która uśmiechała się triumfalnie. Jej serce ścisnęło się boleśnie z żalu.
Nie, nie upiekę, powiedziała stanowczo, zdejmując fartuch i kierując się do drzwi. Możecie zjeść obiad sami.
Agnieszka poszła do sypialni i zamknęła za sobą drzwi. Za ścianą słychać było stłumione głosy Michał i jego matka spokojnie jedli kolację, rozmawiając o codziennych sprawach. A ona leżała twarzą w poduszkę, po policzkach spływały jej łzy.
Za ścianą dało się słyszeć stały szmer głosów Michał opowiadał matce o pracy, a ona kiwała głową ze współczuciem. Jakby nic się nie stało. Jakby jego żona nie wyszła zdenerwowana, tylko po prostu zniknęła w powietrzu.
Rano Agnieszka wstała wcześniej niż zwykle. Halina jeszcze spała w domu panowała niezwykła cisza. Michał siedział przy kuchennym stole z filiżanką kawy, przewijając wiadomości na telefonie.
Micha, muszę z tobą porozmawiać, Agnieszka usiadła naprzeciwko niego, splatając ręce. Poważna rozmowa.
Spojrzał znad ekranu, marszcząc brwi w zdziwieniu.
O czym?
O twojej mamie, Agnieszka nabrała powietrza. Mam dość ciągłego narzekania. Halina krytykuje wszystko jak gotuję, jak sprzątam, w co się ubieram. Mam dość słuchania jej w moim… w naszym domu.
Agnieszko, co ty mówisz? Michał odłożył telefon. Mama zachowuje się dobrze. Po prostu ma swoje przyzwyczajenia.
Przyzwyczajenia? głos Agnieszki stał się ostrzejszy. Tak nazywasz wydawanie poleceń dorosłym? Micha, może czas znaleźć mamie wynajęte mieszkanie? Niech mieszka osobno? Jesteśmy jeszcze młodzi potrzebujemy własnej przestrzeni.
Michał uderzył filiżanką o spodek.
Sugerujesz wyrzucenie mojej matki na ulicę? W jego głosie pojawiła się metaliczna nuta. Poprosiła, żeby zamieszkać z nami, a ty chcesz ją wyrzucić?
Nie o to mi chodzi, Agnieszka wyciągnęła do niego rękę, ale on się odsunął. Tylko osobne miejsce. Moglibyśmy pomóc z czynszem…
Słuchaj, nie podoba mi się to, Michał wstał i zaczął się szykować do pracy. Mama nikomu nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, poprawia nasze życie gotuje, pomaga w domu.
Kiedy ona gotuje? Agnieszka też wstała. Micha, otwórz oczy! Pracuję, wracam do domu, gotuję kolację, sprzątam, piorę. A twoja mama tylko krytykuje!
Dość, przerwał jej Michał, zakładając kurtkę. Nie chcę tego już słuchać. Mama zostaje z nami. Kropka.
Drzwi za nim trzasnęły z nieprzyjemnym metalicznym dźwiękiem. Agnieszka została sama w kuchni, wpatrując się w niedopitą kawę męża. Gorycz z rozmowy rozchodziła się w niej jak ten zimny napój. Powoli wzięła filiżankę, umyła ją i postawiła do wyschnięcia.
Agnieszkę irytowała ta niesprawiedliwość. Jej teściowa oddała swoje mieszkanie córce. A potem nalegała na mieszkanie z nimi. I Michał nie widział w tym nic dziwnego! Agnieszka była zmęczona życiem pod czujnym okiem jego matki.
Pół godziny później Halina pojawiła się w kuchni. Jej włosy były starannie ułożone, szlafrok zapięty do ostatniego guzika. Na twarzy malował się skrajny niezadowolenie.
No, jaką to scenę urządziłaś, zaczęła teściowa bez choćby powitania. Jaka nieuprzejma! Myślałaś, iż mój syn cię poprze?
Agnieszka w milczeniu nalała sobie herbaty, starając się nie reagować na prowokację.
Widzisz? Halina kontynuowała, siadając przy stole. Mój syn stanął po mojej stronie! To znaczy, iż rozumie, kto tu rządzi. A skoro tak, to musisz mnie słuchać!
Agnieszka postawiła czajnik trochę mocniej niż planowała.
Dzisiaj posprzątasz całe mieszkanie aż będzie lśniło, kontynuowała teściowa mentorskim tonem. Umyjesz okna, wytrzesz wszystkie podłogi w każdym pokoju, sprawisz, żeby łazienka błyszczała. Inaczej chodzisz tu jak pani, ale dom brudny!
Dom nie jest brudny, Agnieszka cicho zaprotestowała.
Nie brudny? głos Haliny się podniósł. Wczoraj widziałam kurz na komodzie w salonie! A lustro w przedpokoju jest zaplamione! jeżeli będziesz się kłócić, poskarżę się synowi i powiem mu, iż mnie nie słuchasz!
Coś w Agnieszce pękło. Jak mocno napięta struna, która nie mogła już wytrzymać napięcia. Gwałtownie odwróciła się do teściowej.
Nie! Jej głos zabrzmiał napięty. Nie zrobię tego! Zbyt długo cię słuchałam! Straciłam siebie w tym wszystkim! Gotuję, co każesz, sprzątam, kiedy mówisz, milczę, kiedy krzyczysz! Dość!
Halina zerwała się. Jej twarz poczerwieniała z oburzenia. Krzyknęła:
Jak śmiesz? Jak śmiesz mi się sprzeciwiać?
Agnieszka też podniosła głos.
Śmiem! Jestem żywą osobą, nie twoją służącą! I nie będę już znosić twojego czepiania się!
Jeśli będziesz się sprzeciwiać, mój syn cię wyrzuci! krzyknęła teściowa, potrząsając pięścią.
A potem coś w Agnieszce jakby się uwolniło. Lata milczenia, miesiące upokorzeń. Wszystko wylało się jedną potężną falą. Wyprostowała się na całą wysokość. Jej głos zabrzmiał tak mocno, iż Halina mimowolnie cofnęła się.
Zapomniałaś, czyje to mieszkanie! Zapomniałaś, kto pozwolił ci tu mieszkać! Kto pozwolił ci żyć tu bez płacenia czynszu, rachunków, jedzenia nic! Przypominam ci to moje mieszkanie! Moje, kupione przed ślubem. Kupione zanim poznałam twojego syna, całą twoją rodzinę!
Halina zamarła z otwartymi ustami. Najwyraźniej nie spodziewała się takiego obrotu spraw.
Ale Agnieszka nie przestała.
I od tego dnia nie będziesz już dyktować mi warunków! Bo to nie ja wyląduję na ulicy to ty! Rozumiesz?
Przez kilka sekund teściowa stała jak sparaliżowana, potem powoli doszła do siebie. Jej twarz poczerwieniała, oczy zwęziły się.
Jak śmiesz tak do mnie mówić? wrzasnęła. Nie masz prawa! Jestem matką twojego męża! Jestem starsza od ciebie! Musisz mnie szanować!
Szacunek trzeba sobie zasłużyć, a nie dostaje się go za wiek! Agnieszka nie ustępowała. A w ostatnich miesiącach mieszkania tutaj nie zasłużyłaś choćby na kroplę szacunku!
Jak śmiesz… Halina łapała powietrze z oburzenia. Kim ty jesteś? Jestem mamą Michy! A ty jesteś tylko tymczasową kobietą! On zawsze wybierze mnie!
To wy dwójka wynosicie się razem! Agnieszka wtrąciła. A ja zostanę w moim mieszkaniu! Tym, za które płacę, które sprzątam i w którym gotuję! Podczas gdy wy tylko wydajecie polecenia!
Ja… ja powiem mojemu synowi! jąkała się teściowa. Dowiedział się, jak mnie traktujesz!
Śmiało mów! Agnieszka skrzyżowała ręce. Tylko nie zapomnij wspomnieć, iż mieszkasz tu za darmo!
Halina odwróciła się oburzona i głośno tupiąc, pobiegła do swojego pokoju. Drzwi trzasnęły tak mocno, iż okna zadrżały.
Kilka minut później z pokoju dobiegł wzburzony głos. Teściowa najwyraźniej dzwoniła do syna. Agnieszka złapała fragmenty: Całkiem bezczelna… obraża mnie… grozi wyrzuceniem…
Agnieszka spokojnie dokończyła herbatę i zaczęła się szykować do pracy. Niech Halina narzeka dzisiaj po raz pierwszy od dawna powiedziała prawdę.
Wieczorem Michał wrócił do domu prawie wściekły. Jego twarz była zaczerwieniona, oczy płonęły gniewem. Ledwo przekroczył próg, rzucił się na żonę:
Co ty sobie myślisz? krzyknął. Mama mi wszystko opowiedziała! Jak śmiesz ją obrażać? Grozić wyrzuceniem z domu?
Z mojego domu, poprawiła spokojnie Agnieszka, zdejmując fartuch. I nie groziłam. Ostrzegłam.
Z twojego? głos Michała stał się głośniejszy. Jesteśmy mężem i żoną! Co twoje, to moje!
Nie, drogi, Agnieszka odwróciła się do niego. To mieszkanie kupiłam przed ślubem. I nie będę już tolerować niegrzeczności twojej matki.
Mama nic złego nie zrobiła! Michał krzyknął. Tylko poprosiła o pomoc w domu!
Wydawała polecenia, Agnieszka odparła. I mnie obrażała. A ty ją poparłeś.
Oczywiście, iż ją poparłem! To moja mama!
To mieszkaj z nią, Agnieszka skierowała się do drzwi wejściowych i otworzyła je szeroko. Ale nie tutaj. Spakujcie się i wyjdźcie.
Żartujesz? Michał spojrzał na żonę z niedowierzaniem.
Wcale nie, Agnieszka wskazała na drzwi. Wystarczająco cię wykorzystałam, wystarczająco u ciebie mieszkałam na moim. Teraz zdecyduj, gdzie i jak chcesz mieszkać. A ja wybieram być szczęśliwą. Bez ciebie!
Halina wybiegła z pokoju słysząc krzyki.
Co się dzieje? zapytała, ale widząc otwarte drzwi, wszystko zrozumiała.
Spakujcie się, powtórzyła Agnieszka. Macie pół godziny.
Ulgę ogarnęła Agnieszkę jak fala. Zrobiła najtrudniejszy krok.Agnieszko, upiecz jutro na obiad pieróg z kapustą, oświadczyła Halina, wchodząc do kuchni i siadając przy stole. Dawno nie jadłam porządnego ciasta, ty ciągle gotujesz jakieś dziwne dania.
Agnieszka odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyła kotlety na obiad. Jej teściowa siedziała z typowym niezadowolonym wyrazem twarzy, poprawiając swój zwykły bordowy sweter.
Jestem uczulona na kapustę, Halino, odpowiedziała spokojnie Agnieszka, przewracając kotlet. Nie zrobię tego.
Co znaczy, iż nie zrobisz? głos teściowej stał się ostrzejszy. Proszę cię o coś, a ty mi odmawiasz? Kim ty jesteś, żeby się ze mną sprzeczać? Za moich czasów synowe szanowały starszych!
To nie o szacunek chodzi, powiedziała Agnieszka, przesuwając patelnię na inny palnik. jeżeli ugotuję kapustę, dostanę ataku alergii. Zrób to sama, skoro tak bardzo tego chcesz.
Sama? Halina zerwała się z krzesła. Nie jestem twoją służącą! To ty jesteś panią domu, więc gotuj, co ci każę! A ta twoja alergia to tylko wymówka. Po prostu jesteś za leniwa, żeby bawić się w ciasto!
Halino, co ma do tego lenistwo? Agnieszka odwróciła się w stronę teściowej. Gotuję każdego dnia, sprzątam, piorę. Ale nie upiekę pieroga z kapustą, bo fizycznie nie mogę!
Nie możesz czy nie chcesz? teściowa podeszła bliżej, mrużąc oczy. Myślisz, iż skoro mój syn cię poślubił, to możesz mną rządzić? Zobaczymy, kto tu naprawdę rządzi!
W przedpokoju zabrzęczały klucze wrócił Michał. Twarz Haliny natychmiast zmieniła się w wyraz cierpienia.
Micha, synu, pobiegła do niego. Dobrze, iż jesteś. Twoja żona zupełnie się rozpanoszyła! Poprosiłam ją o upieczenie pieroga, a ona jest niegrzeczna i odmawia!
Michał zdjął kurtkę i rzucił żonie zmęczone spojrzenie; stała przy kuchence z napiętą twarzą.
Agnieszko, co się dzieje? zapytał, wiesząc kurtkę w szafie. Dlaczego odmawiasz matce?
Jestem uczulona na kapustę, Micha, powiedziała cicho Agnieszka. Już wyjaśniłam to Halinie.
Alergia? Jaka alergia? Michał machnął ręką. Mamo, nie martw się. Agnieszka upiecze pieróg jutro. Prawda, kochanie?
Agnieszka spojrzała w milczeniu na męża, potem na teściową, która uśmiechała się triumfalnie. Jej serce ścisnęło się boleśnie z żalu.
Nie, nie upiekę, powiedziała stanowczo, zdejmując fartuch i kierując się do drzwi. Możecie zjeść obiad sami.
Agnieszka poszła do sypialni i zamknęła za sobą drzwi. Za ścianą słychać było stłumione głosy Michał i jego matka spokojnie jedli kolację, rozmawiając o codziennych sprawach. A ona leżała twarzą w poduszkę, po policzkach spływały jej łzy.
Za ścianą dało się słyszeć stały szmer głosów Michał opowiadał matce o pracy, a ona kiwała głową ze współczuciem. Jakby nic się nie stało. Jakby jego żona nie wyszła zdenerwowana, tylko po prostu zniknęła w powietrzu.
Rano Agnieszka wstała wcześniej niż zwykle. Halina jeszcze spała w domu panowała niezwykła cisza. Michał siedział przy kuchennym stole z filiżanką kawy, przewijając wiadomości na telefonie.
Micha, muszę z tobą porozmawiać, Agnieszka usiadła naprzeciwko niego, splatając ręce. Poważna rozmowa.
Spojrzał znad ekranu, marszcząc brwi w zdziwieniu.
O czym?
O twojej mamie, Agnieszka nabrała powietrza. Mam dość ciągłego narzekania. Halina krytykuje wszystko jak gotuję, jak sprzątam, w co się ubieram. Mam dość słuchania jej w moim… w naszym domu.
Agnieszko, co ty mówisz? Michał odłożył telefon. Mama zachowuje się dobrze. Po prostu ma swoje przyzwyczajenia.
Przyzwyczajenia? głos Agnieszki stał się ostrzejszy. Tak nazywasz wydawanie poleceń dorosłym? Micha, może czas znaleźć mamie wynajęte mieszkanie? Niech mieszka osobno? Jesteśmy jeszcze młodzi potrzebujemy własnej przestrzeni.
Michał uderzył filiżanką o spodek.
Sugerujesz wyrzucenie mojej matki na ulicę? W jego głosie pojawiła się metaliczna nuta. Poprosiła, żeby zamieszkać z nami, a ty chcesz ją wyrzucić?
Nie o to mi chodzi, Agnieszka wyciągnęła do niego rękę, ale on się odsunął. Tylko osobne miejsce. Moglibyśmy pomóc z czynszem…
Słuchaj, nie podoba mi się to, Michał wstał i zaczął się szykować do pracy. Mama nikomu nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, poprawia nasze życie gotuje, pomaga w domu.
Kiedy ona gotuje? Agnieszka też wstała. Micha, otwórz oczy! Pracuję, wracam do domu, gotuję kolację, sprzątam, piorę. A twoja mama tylko krytykuje!
Dość, przerwał jej Michał, zakładając kurtkę. Nie chcę tego już słuchać. Mama zostaje z nami. Kropka.
Drzwi za nim trzasnęły z nieprzyjemnym metalicznym dźwiękiem. Agnieszka została sama w kuchni, wpatrując się w niedopitą kawę męża. Gorycz z rozmowy rozchodziła się w niej jak ten zimny napój. Powoli wzięła filiżankę, umyła ją i postawiła do wyschnięcia.
Agnieszkę irytowała ta niesprawiedliwość. Jej teściowa oddała swoje mieszkanie córce. A potem nalegała na mieszkanie z nimi. I Michał nie widział w tym nic dziwnego! Agnieszka była zmęczona życiem pod czujnym okiem jego matki.
Pół godziny później Halina pojawiła się w kuchni. Jej włosy były starannie ułożone, szlafrok zapięty do ostatniego guzika. Na twarzy malował się skrajny niezadowolenie.
No, jaką to scenę urządziłaś, zaczęła teściowa bez choćby powitania. Jaka nieuprzejma! Myślałaś, iż mój syn cię poprze?
Agnieszka w milczeniu nalała sobie herbaty, starając się nie reagować na prowokację.
Widzisz? Halina kontynuowała, siadając przy stole. Mój syn stanął po mojej stronie! To znaczy, iż rozumie, kto tu rządzi. A skoro tak, to musisz mnie słuchać!
Agnieszka postawiła czajnik trochę mocniej niż planowała.
Dzisiaj posprzątasz całe mieszkanie aż będzie lśniło, kontynuowała teściowa mentorskim tonem. Umyjesz okna, wytrzesz wszystkie podłogi w każdym pokoju, sprawisz, żeby łazienka błyszczała. Inaczej chodzisz tu jak pani, ale dom brudny!
Dom nie jest brudny, Agnieszka cicho zaprotestowała.
Nie brudny? głos Haliny się podniósł. Wczoraj widziałam kurz na komodzie w salonie! A lustro w przedpokoju jest zaplamione! jeżeli będziesz się kłócić, poskarżę się synowi i powiem mu, iż mnie nie słuchasz!
Coś w Agnieszce pękło. Jak mocno napięta struna, która nie mogła już wytrzymać napięcia. Gwałtownie odwróciła się do teściowej.
Nie! Jej głos zabrzmiał napięty. Nie zrobię tego! Zbyt długo cię słuchałam! Straciłam siebie w tym wszystkim! Gotuję, co każesz, sprzątam, kiedy mówisz, milczę, kiedy krzyczysz! Dość!
Halina zerwała się. Jej twarz poczerwieniała z oburzenia. Krzyknęła:
Jak śmiesz? Jak śmiesz mi się sprzeciwiać?
Agnieszka też podniosła głos.
Śmiem! Jestem żywą osobą, nie twoją służącą! I nie będę już znosić twojego czepiania się!
Jeśli będziesz się sprzeciwiać, mój syn cię wyrzuci! krzyknęła teściowa, potrząsając pięścią.
A potem coś w Agnieszce jakby się uwolniło. Lata milczenia, miesiące upokorzeń. Wszystko wylało się jedną potężną falą. Wyprostowała się na całą wysokość. Jej głos zabrzmiał tak mocno, iż Halina mimowolnie cofnęła się.
Zapomniałaś, czyje to mieszkanie! Zapomniałaś, kto pozwolił ci tu mieszkać! Kto pozwolił ci żyć tu bez płacenia czynszu, rachunków, jedzenia nic! Przypominam ci to moje mieszkanie! Moje, kupione przed ślubem. Kupione zanim poznałam twojego syna, całą twoją rodzinę!
Halina zamarła z otwartymi ustami. Najwyraźniej nie spodziewała się takiego obrotu spraw.
Ale Agnieszka nie przestała.
I od tego dnia nie będziesz już dyktować mi warunków! Bo to nie ja wyląduję na ulicy to ty! Rozumiesz?
Przez kilka sekund teściowa stała jak sparaliżowana, potem powoli doszła do siebie. Jej twarz poczerwieniała, oczy zwęziły się.
Jak śmiesz tak do mnie mówić? wrzasnęła. Nie masz prawa! Jestem matką twojego męża! Jestem starsza od ciebie! Musisz mnie szanować!
Szacunek trzeba sobie zasłużyć, a nie dostaje się go za wiek! Agnieszka nie ustępowała. A w ostatnich miesiącach mieszkania tutaj nie zasłużyłaś choćby na kroplę szacunku!
Jak śmiesz… Halina łapała powietrze z oburzenia. Kim ty jesteś? Jestem mamą Michy! A ty jesteś tylko tymczasową kobietą! On zawsze wybierze mnie!
To wy dwójka wynosicie się razem! Agnieszka wtrąciła. A ja zostanę w moim mieszkaniu! Tym, za które płacę, które sprzątam i w którym gotuję! Podczas gdy wy tylko wydajecie polecenia!
Ja… ja powiem mojemu synowi! jąkała się teściowa. Dowiedział się, jak mnie traktujesz!
Śmiało mów! Agnieszka skrzyżowała ręce. Tylko nie zapomnij wspomnieć, iż mieszkasz tu za darmo!
Halina odwróciła się oburzona i głośno tupiąc, pobiegła do swojego pokoju. Drzwi trzasnęły tak mocno, iż okna zadrżały.
Kilka minut później z pokoju dobiegł wzburzony głos. Teściowa najwyraźniej dzwoniła do syna. Agnieszka złapała fragmenty: Całkiem bezczelna… obraża mnie… grozi wyrzuceniem…
Agnieszka spokojnie dokończyła herbatę i zaczęła się szykować do pracy. Niech Halina narzeka dzisiaj po raz pierwszy od dawna powiedziała prawdę.
Wieczorem Michał wrócił do domu prawie wściekły. Jego twarz była zaczerwieniona, oczy płonęły gniewem. Ledwo przekroczył próg, rzucił się na żonę:
Co ty sobie myślisz? krzyknął. Mama mi wszystko opowiedziała! Jak śmiesz ją obrażać? Grozić wyrzuceniem z domu?
Z mojego domu, poprawiła spokojnie Agnieszka, zdejmując fartuch. I nie groziłam. Ostrzegłam.
Z twojego? głos Michała stał się głośniejszy. Jesteśmy mężem i żoną! Co twoje, to moje!
Nie, drogi, Agnieszka odwróciła się do niego. To mieszkanie kupiłam przed ślubem. I nie będę już tolerować niegrzeczności twojej matki.
Mama nic złego nie zrobiła! Michał krzyknął. Tylko poprosiła o pomoc w domu!
Wydawała polecenia, Agnieszka odparła. I mnie obrażała. A ty ją poparłeś.
Oczywiście, iż ją poparłem! To moja mama!
To mieszkaj z nią, Agnieszka skierowała się do drzwi wejściowych i otworzyła je szeroko. Ale nie tutaj. Spakujcie się i wyjdźcie.
Żartujesz? Michał spojrzał na żonę z niedowierzaniem.
Wcale nie, Agnieszka wskazała na drzwi. Wystarczająco cię wykorzystałam, wystarczająco u ciebie mieszkałam na moim. Teraz zdecyduj, gdzie i jak chcesz mieszkać. A ja wybieram być szczęśliwą. Bez ciebie!
Halina wybiegła z pokoju słysząc krzyki.
Co się dzieje? zapytała, ale widząc otwarte drzwi, wszystko zrozumiała.
Spakujcie się, powtórzyła Agnieszka. Macie pół godziny.
Ulgę ogarnęła Agnieszkę jak fala. Zrobiła najtrudniejszy krok.
