Jestem twoją wnuczkąWspominając dzieciństwo, opowiedziałam mu, jak w starym familtarnym domu przy Krakowskim rynku ukryliśmy tajemniczy list, który wciąż czekał na otwarcie.

Za tobą przyszła mama, szykuj się.
Mówi się, iż każde dziecko w domu dziecka czeka na te słowa. ale Bogna zadrżała przy nich, jak przy szarpnięciu.

No, chodź, co tu siedzisz? rzekła surowo pani Ewa Wójcik, wychowawczyni, nie rozumiejąc, dlaczego dziewczynka nie cieszy się. Życie w świetlicy nie jest łatwe, wielu już kiedyś uciekło na ulicę, a tu nagle przywracają ją do własnego domu, a ona wciąż nie jest zadowolona.

Nie chcę odparła, odwracając się w stronę okna. Jej koleżanka Ola spojrzała na nią, ale nie powiedziała nic. Również nie rozumiała takiej reakcji. Ola z przyjemnością wróciłaby do domu, ale nikt jej tam nie potrzebował.

Bogno, co takiego? zapytała Ewa. Twoja mama czeka na ciebie.

Nie chcę jej widzieć. Nie chcę do niej wracać.

Inne dziewczynki słuchały rozmowy z zainteresowaniem, a Ewa postanowiła, iż nie zostanie to usłyszane przez obcych.

Chodź ze mną.

Pani Wójcik zabrała Bognę do jednego z pokoi i spojrzała na nią ze współczuciem.

Twoja mama popełniła wiele błędów, ale widzę, iż próbuje się naprawić. Nie bez powodu pozwolono jej cię odebrać.

Myślicie, iż to po raz pierwszy? zadrwiła Bogna, kręcąc głową. Już drugi raz bywam w świetlicy. Gdy po raz pierwszy mnie zabrano, mama udawała, iż idzie na prostą. Schowała butelki, posprzątała dom, kupiła jedzenie, znalazła pracę. Kiedy przyszedł kontrolny inspektor, wszystko wyglądało przyzwoicie. Potem mnie zwrócili, a ona znów się rozluźniła. Potrzebuje mnie tylko po to, by pobierać świadczenia.

Bogno, ja nic na to nie poradzę. Dom chyba i tak będzie lepszy namawiała Ewa.

Lepszy? Czy wiesz, co to znaczy głodować? Czy wiesz, co to znaczy iść do szkoły w podniszczonych, przetartych butach, gdy na dworze minus dwadzieścia stopni? Czy wiesz, jak modlić się w swoim pokoju, by podwładni twojej mamy nie weszli? Dlaczego nie pozbędą jej praw rodzicielskich?

Łzy napłynęły Bognie do oczu. W świetlicy nie było jej najlepiej, ale przynajmniej jadła i była ubrana, a w domu wszystko było inne.

Nic nie mogę dla ciebie zrobić westchnęła pani Wójcik.

Szczerze współczuła Bognie. Dziewczynka była bystra i waleczna, co w domu dziecka nie zdarza się często. Może jej matka kiedyś była ciekawą osobą, dopóki nie utopiła się w alkoholu. Choć Ewa pracowała w świetlicy już siedem lat, po raz pierwszy spotkała dziecko, które nie chce wrócić do domu.

Czy mogę sama zamieszkać? zapytała Bogna. Zatrudniłabym się, wynajęłabym pokój.

Dopiero gdy osiągniesz pełnoletność pokręciła głową pani Wójcik.

Mam prawie szesnaście! Już jestem dorosła!

Ewa również uważała, iż Bogna jest w swoim wieku już bardzo dorosła, ale nie mogła nic zrobić.

Niestety musisz być pod opieką osoby pełnoletniej. Czy jest ktoś, kto mógłby tę opiekę przejąć? zapytała. I złożyć wniosek o odebranie praw rodzicielskich twojej mamie.

Nie mam już nikogo Gdy żyła babcia, było przynajmniej jakoś, a teraz jest nie do zniesienia.

A ojciec?

Zapałkował Nie żyje.

Powiedziała to tak spokojnie, jakby to było zwykłe. W jej przypadku tak właśnie było.

Nie ma żadnych krewnych?

Bogna chwilę się zamyśliła.

Wydaje mi się, iż miał żywą matkę, ale jej nie znam. Nie utrzymywała kontaktu z synem. Rozumiem ją westchnęła. Ja też bym z nią nie rozmawiała.

Spróbujmy tak wtrąciła się Ewa. Spróbujesz jeszcze zamieszkać z mamą, a ja spróbuję dowiedzieć się o twojej babci. Zgoda?

Bogna skinęła głową. Co mogła zrobić?

Matka zagrała cały dramat. Pobiegła do córki, płacząc na całej świetlicy, błagała o przebaczenie, przytulała się. Bogna nie reagowała. Wiedziała, iż po powrocie do domu matka znów wróci do starego życia.

I tak się stało. Pierwszego dnia mama jeszcze trzymała się, ale drugiego już wróciła z butelką w ręku. Wszystko wróciło do starego kręgu: mama piła, straciła pracę, Bogna znów żyła w piekle.

Gdy po kilku miesiącach w nocy w jej pokój wpadł pijany mężczyzna, a ona z wielkim trudem go wyrzuciła, zrozumiała, iż nie wytrzyma już dłużej. Na szczęście Ewa podała jej swój numer telefonu. Bogna zadzwoniła. Powiedziała, iż albo wyjdzie na ulicę, albo wróci do świetlicy.

Znalazłam twoją babcię oznajmiła pani Wójcik. Spróbuję z nią porozmawiać. Ma jeszcze odpowiedni wiek, a jeżeli wyrazi zgodę i warunki będą spełnione, otrzyma opiekę.

Bogna poprosiła, by pojechała z nią. Choć nie znała babci, miała nadzieję, iż nie zostanie odrzucona. Potrzebowała kilku lat, by przetrwać, a potem będzie wolna.

Drzwi otworzyła sześćdziesięcioletnia kobieta, elegancka i dostojna.

Czego potrzebujecie? zapytała.

Antonina Mikołajewska? doprecyzowała wychowawczyni.

Tak, to ja.

Jesteś moją babcią wtrąciła dziewczynka. Dlaczego się wokół kręcisz?

Co?

Jestem córką twojego syna.

Rozumiem. Co mogę dla ciebie zrobić? odpowiedziała Antonina, zachowując spokój.

Czy mogłybyśmy porozmawiać? nie pozwoliła Ewa, by dziecko przeszło się przed nią.

Dobrze, ale nie długo. Muszę się szykować do pracy.

Antonina nalała herbaty. Czasami patrzyła na Bognę jak na obcą istotę, ale nie mówiła nic. W międzyczasie Ewa opisywała całą sytuację.

Pani babciu, najprawdopodobniej znów zabrą cię do świetlicy, ale może pani przyjąć opiekę.

Po co mi to? spytała Antonina.

Bo Ewa zawahała się. To przecież twoja wnuczka.

Nie znam jej. I szczerze nie mam ochoty się dowiadywać. Mój syn już dawno mnie wykończył. Chciałabym zapomnieć wszystko, co z nim związane.

Rozumie pani, iż Bogna żyje w strasznych warunkach i mogłaby

Dziewczynka przerwała jej.

Antonino Mikołajewska, nie znam pani, ty nie znasz mnie. I szczerze nie chcę się dowiadywać. Wierzyć mi nie chcecie, ale i ja chciałabym odesłać swoje wspomnienia, jak koszmar, i już teraz chciałabym to zrobić, choć prawo mi na to nie pozwala. Jestem jeszcze mała, ale zapewniam, iż nie potrzebuję od pani nic oprócz kilku papierów i zgody na zamieszkanie do pełnoletności. Kończę dziewiątą klasę, potem będę pracować. Planuję studia, kiedy stanę na nogi. Teraz potrzebuję pieniędzy kupię sobie jedzenie. Środki, które państwo otrzymają za moją opiekę, będą dodatkiem do pańskiej renty. Nie chcę ich zabierać. Potrzebuję tylko biurokracji, a gdybym miała inne krewnych, nie zwróciłabym się do pani.

Ewa niepostrzeżenie pokazała pięść Bognie, jakby chciała powiedzieć nie wstydź się. Antonina wydawała się jednak zaintrygowana.

Mówią, iż dzieci alkoholików są gorsze. To nie mój przypadek. Co, zostaniesz u mnie dwa lata, a potem odejdziesz?

Obiecuję odpowiedziała Bogna.

Dobrze, zgadzam się. Ale są reguły: nie mów mi babciu, nie dotykaj moich rzeczy, nie wprowadzaj swoich znajomych do domu. Rozumiesz?

W pełni.

Ewa załatwiła formalności, a do domu Bogny po raz kolejny przybyła inspekcja. Tym razem wszyscy złożyli pozew o odebranie praw rodzicielskich mamie. Antonina, wypełniając wszystkie dokumenty, została opiekunką Bogny.

Choć dziewczynka cieszyła się, ciążył ją lęk. Miała jeszcze dwa miesiące szkoły, nie miała pieniędzy, a co, jeżeli babcia naprawdę nie będzie ją karmić?

Pierwszego wieczoru Antonina zaprosiła Bognę do stołu. Długo nie jadła tak pysznego, domowego jedzenia. Mama rzadko gotowała, nie miała na to czasu, a sama Bogna nie potrafiła. Najczęściej w domu brakowało produktów.

Następnego dnia Antonina spojrzała na podarte buty Bogny i westchnęła.

Po szkole spotkamy się. Kupimy ci porządne obuwie i ubrania powiedziała stanowczo.

Nie mam pieniędzy wymamrotała Bogna.

Zapłacę. Wolę wydać, niż się wstydzić.

Bogna skinęła głową, nie sprzeciwiając się. Antonina kupiła jej mnóstwo rzeczy. Dziewczynka czuła się nieco niezręcznie, ale zaskoczyło ją, iż opiekunka pytała o jej zdanie.

Tydzień później Antonina wezwała Bognę.

Jak ci idą lekcje?

W porządku wzruszyła ramionami.

Pokaż mi dziennik.

Mamy elektroniczny odpowiedziała z wymuszonym uśmiechem.

No cóż W naszym kraju nie brakuje papieru Dobrze, pokaż elektroniczny.

Bogna nie wstydziła się pochwalić ocenami. Uczyła się naprawdę dobrze; już niedługo zrozumiała, iż nikt nie zapłaci za jej naukę, więc będzie musiała polegać na własnym rozumie i wysiłku.

Brawo pochwaliła Antonina. Z takimi wynikami powinnaś iść do klasy dziesiątej, a potem na uczelnię.

To dopóki są rodzice, którzy cię utrzymają skrzywiła się Bogna. Moja sytuacja jest inna.

W każdym razie zaśmiał się Antonina, jak przed poważną rozmową pójdź do klasy dziesiątej, mieszkaj ze mną aż do studiów.

Zrozumiałam

Bogna nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Chciała kontynuować naukę, ale nie miała środków. Teraz szansa się pojawiła.

Z czasem mur między Antoniną a Bogną zaczął się kruszyć. Babcia coraz bardziej interesowała się życiem wnuczki, czasem pytała też o swojego syna, choć było jej wstyd przyznać, iż chce coś o nim wiedzieć.

Bogna ukończyła szkołę i sama dostała się na uczelnię. Antonina wynajęła jej korepetytorów i w ostatnich dwóch latach przed studiów pomogła podnieść oceny.

Latem przed rozpoczęciem studiów Bogna znalazła pracę. Mimo iż zapewniono jej akademik, wiedziała, iż musi na siebie zarobić tak umówiły się z Antoniną, iż po skończeniu liceum wyprowadzi się.

Pod koniec sierpnia Antonina trafiła do szpitala zawał. Bogna wróciła do domu i znalazła ją nieprzytomną na podłodze, przerażona, myślała, iż zmarła. Na szczęście wszystko się skończyło dobrze. Kiedy pozwolono jej odwiedzić babcię, natychmiast pobiegła do szpitala.

Babciu, jak się czujesz? wpadła do sali.

Po chwili się zatrzymała.

Przepraszam Antonino Mikołajewska, jak się panie czuje?

Kobieta uśmiechnęła się i pogłaskała wnuczkę po włosach.

Nazywaj mnie babcią, to miłe. Jestem w porządku, ale powrócę do zdrowia powoli. Nic nie szkodzi.

Będę się tobą opiekować, dopóki nie wyzdrowiesz!

Nie chcę być ciężarem rzekła Antonina.

Byłam twoim ciężarem dwa lata. Wnuczko, którą przypadkowo przyjęłaWtedy Bogna zrozumiała, iż prawdziwy dom jest tam, gdzie bije serce, i z nadzieją spojrzała w przyszłość.