— Kasia, upiecz jutro pierogi z kapustą — powiedziała Jadwiga Stanisławowska, siadając przy stole.
— Dawno nie jadłam porządnego ciasta, a ty gotujesz dziwne potrawy.
Kasia odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyła kotlety.
Teściowa poprawiała swój bordowy sweter, patrząc z niezadowoleniem.
— Jestem uczulona na kapustę, Jadwigo Stanisławowska — odpowiedziała spokojnie Kasia.
— Nie upiekę ich.
— Jak to nie upieczesz? — głos teściowej stał się ostry.
— Proszę cię, a ty odmawiasz?
Kim ty jesteś, żeby się ze mną sprzeczać?
— To nie kwestia szacunku — odparła Kasia, przesuwając patelnię.
— jeżeli ugotuję kapustę, dostanę reakcji alergicznej.
— Żebym ja sama gotowała? — Jadwiga Stanisławowska poderwała się z krzesła.
— Nie jestem twoją służącą!
Jesteś panią domu, więc gotuj to, co ci każę!
— Jadwigo Stanisławowska, co ma lenistwo do rzeczy? — Kasia odwróciła się gniewnie.
— Gotuję codziennie, sprzątam, pierzę.
Ale pierogów z kapustą nie zrobię, bo fizycznie nie mogę!
— Nie możesz czy nie chcesz? — Teściowa podeszła bliżej, mrużąc oczy.
— Myślisz, iż skoro mój syn cię poślubił, możesz mi rozkazywać?
Zobaczymy, kto tu naprawdę rządzi!
W przedpokoju zabrzęczały klucze — wrócił Marek.
Twarz Jadwigi Stanisławowskiej natychmiast przybrała wyraz cierpienia.
— Marku, synu — rzuciła się do niego.
— Dobrze, iż jesteś.
Twoja żona zupełnie się rozbestwiła!
Poprosiłam ją o pierogi, a ona jest niegrzeczna!
Marek zdjął kurtkę, patrząc zmęczonym wzrokiem na żonę.
— Kasia, o co chodzi? — zapytał.
— Dlaczego odmawiasz mojej matce?
— Jestem uczulona na kapustę, Marku — powiedziała cicho Kasia.
— Już to Jadwidze Stanisławowskiej wyjaśniłam.
— Alergia? Jaka alergia? — Marek machnął ręką.
— Mamo, nie martw się.
Kasia upiecze pierogi jutro.
Prawda, kochanie?
Kasia spojrzała na męża, potem na teściową, która triumfalnie się uśmiechała.
W sercu ścisnęło ją bolesne zranienie.
— Nie, nie upiekę — powiedziała stanowczo, zdejmując fartuch.
— Możecie sami zjeść obiad.
Poszła do sypialni i zamknęła drzwi.
Za ścianą słychać było spokojne głosy przy kolacji.
Jakby nic się nie stało.
Jakby jego żona nie odeszła zdenerwowana, tylko rozpłynęła się w powietrzu.
Rano Kasia wstała wcześniej niż zwykle.
Jadwiga Stanisławowska jeszcze spała, w domu panowała cisza.
Marek siedział przy stole z kawą, przeglądając telefon.
— Marku, musimy porozmawiać — Kasia usiadła naprzeciwko.
— Poważnie.
— O co chodzi? — Spojrzał znad ekranu, marszcząc brwi.
— O twoją matkę.
Mam dość ciągłego narzekania.
Jadwiga Stanisławowska krytykuje wszystko — jak gotuję, jak sprzątam, co noszę.
— Kasia, co ty mówisz? — Marek odłożył telefon.
— Matka zachowuje się normalnie.
Ma po prostu swoje przyzwyczajenia.
— Przyzwyczajenia? — Głos Kasi stał się ostry.
— Tak nazywasz rozkazywanie dorosłym ludziom?
Marku, może czas, żeby twoja matka miała osobne mieszkanie?
Jesteśmy młodzi, potrzebujemy przestrzeni.
Marek trzasnął kubkiem o spodek.
— Proponujesz, żebym wyrzucił matkę na ulicę? — W jego głosie zabrzmiała stal.
— Poprosiła, żeby z nami zamieszkać, a ty chcesz ją wykopać?
— Nie mówię tego — Kasia wyciągnęła rękę, ale on się odsunął.
— Tylko osobne miejsce.
Moglibyśmy pomóc z czynszem.
— To mi się nie podoba — Marek wstał, szykując się do pracy.
— Matka nikomu nie przeszkadza.
Gotuje, pomaga w domu.
— Kiedy ona gotuje? — Kasia też wstała.
— Marku, otwórz oczy!
Pracuję, wracam, gotuję obiad, sprzątam, pierzę.
A twoja matka tylko krytykuje!
— Dość — przerwał jej Marek, nakładając kurtkę.
— Nie chcę już tego słuchać.
Matka zostaje z nami.
I koniec.
Drzwi zatrzasnęły się za nim z metalicznym dźwiękiem.
Kasia została sama, wpatrując się w niedopitą kawę męża.
Gorycz rozlała się w niej jak ten zimny napój.
Umyła kubek powoli i odstawiła go do suszenia.
Drażniła ją ta cisza po jego wyjściu.
Usiadła na krześle, patrząc na zamknięte drzwi sypialni teściowej.
Pomyślała, iż to przecież jej mieszkanie, kupione jeszcze przed ślubem.
A ona czuje się w nim jak gość.
Postanowiła, iż dłużej tak nie będzie.
Wyjęła telefon i zadzwoniła do siostry, żeby zapytać o wolny pokój.
Nie wiedziała jeszcze, co powie Markowi.
Wiedziała tylko jedno — tak dalej być nie może.
















