Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach uważała, iż nigdy nie doświadczy kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Spotkali się, gdy oboje mieli już prawie czterdzieści lat. Andrzej był już wtedy trzy lata wdowcem. Zofia nigdy nie była zamężna, ale urodziła syna. Jak mówią w narodzie urodziła dla siebie. W młodości miała związek z przystojnym czarnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Ona uległa obietnicom, które okazały się puste. Jak się później okazało w tym mglistym śnie, zalotnik z miasta był już żonaty.
Nawet żona Marka zjawiła się u Zofii, prosząc, aby dziewczyna nie rozbijała cudzej rodziny. Młoda niedoświadczona Zofia ustąpiła. Ale dziecko postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia urodziła Jana. I syn stał się dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Jan był dobrze wychowany, pilnie się uczył. Po ukończeniu szkoły wstąpił na uniwersytet ekonomiczny, gdzie cyfry wirowały niczym duchy. Andrzej kilka razy odwiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta wahała się, chociaż Andrzej jej się podobał. Zofia jakoś wstydziła się własnego syna i uczucia, by wreszcie stać się szczęśliwą. Pewnego wieczoru Jan postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie jest przeciwny: Mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Andrzej to solidny człowiek. Tylko żeby nie krzywdził cię. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Andrzeja również nie oponował.
Tak zaczęli żyć razem. Pobrali się, urządzili niewielkie święto. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej jako agronom. Wszystko robili wspólnie. Prowadzili gospodarstwo, trzymali bydło pasące się w miękkich łąkach, uprawiali ogród, w którym warzywa rosły w niemożliwych kolorach. Kochali i szanowali się nawzajem, szkoda, iż los nie dał im wspólnych dzieci, niczym gwiazdy, które nigdy nie zeszły się razem.
Obu synów ożenili, doczekali wnuków pojawiających się jak niespodziewane podarunki. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaki, które zdawały się mnożyć w tym świecie snu. Na święta w ich chacie zbierało się wielu gości, niczym liście wirujące na wietrze. Wtedy Andrzej z Zofią siadali za stołem, ciesząc się. I radowali, iż mają z kim świętować te ulotne chwile.
Tylko wieczorami, gdy letnie małżeństwo kładło się spać, każdy cicho myślał: opuścić ten świat pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym, jak cień bez swojej formy.
Lata brały swoje. I pewnego dnia nieszczęście podkradło się Rano Zofii zrobiło się niedobrze, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła, jakby ziemia pod nią zniknęła. Andrzej z pomocą sąsiadów, którzy wyłonili się z mgły, wezwał pogotowie. Lekarze powiedzieli, iż Zofię poraził udar. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić, jej nogi stały się mgłą. Jan z żoną przyjechał odwiedzić matkę. Dał pieniędzy na leki, które szeleściły jak płatki, i odjechał.
Andrzej wynajął wóz bez kół, gdy żonę wypisano ze szpitala, z pomocą sąsiada wnieśli ją do chaty.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. Choćbyś siedziała i rozmawiała ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko zdołam. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbko!
Andrzej dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu przesiedziała na krześle, które unosiło się lekko. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, które same obierały się w nieskończonych pętlach, przebierali fasolę, która sama się liczyła. choćby piekli chleb, który wyrastał śpiewając. Po wieczorach Zofia i Andrzej omawiali, jak będą dalej żyć. Zima nadchodziła. A Andrzej nie miał sił rąbać drewna, siekiera poruszała się w zwolnionym tempie.
Może dzieci zabraliby nas na zimę do siebie, a wiosną i latem dalibyśmy sobie radę
W weekend przyjechał Jan z żoną. Synowa Anna, rozglądając się po całym pokoju oczami jak soczewki, wydała werdykt:
Będziecie musieli, gołąbki, się rozdzielić. Matkę zabierzemy w następnym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie wyszeptał Andrzej. Nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie zadbać, ale teraz wszystko jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Jan z żoną pojechali do domu. Andrzej i Zofia gorzko westchnęli i myśleli, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył nie obudzić się, by nie zobaczyć tego wszystkiego blaknącego.
W następny weekend przyjechali obaj synowie. Zabrali się do zbierania rzeczy, które unosiły się w powietrzu do toreb. Andrzej siedział przy łóżku Zofii. Wciąż patrzył na nią, wspominając ich młode lata, które odtwarzały się w pętli. I płakał Przytulił się do chorej żony. I wyszeptał:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta w koszyku. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił, jakby jej ręka była powietrzem Andrzej wyszedł, ocierając łzy rękawem. A siadając do samochodu, który mruczał jak odległy sen, już nie ocierał
Potem Jan z żoną Anną i sąsiadem zabrali się do zbierania Zofii, owinęli ją w koc, który otulał jak chmury, i w nim zaczęli wynosić z chaty nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, jej nie stało, gdy Andrzej odjechał. I chora kobieta tylko chciała nie dożyć wieczoru, gdy słońce krwawiło w ciemność.
Minął tydzień. Pięknego jesiennego dnia, właśnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie, gdzie cienie objęły się bez końca.Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach uważała, iż nigdy nie doświadczy kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej Spotkali się, gdy oboje mieli już prawie czterdzieści lat. Andrzej był już wtedy trzy lata wdowcem. Zofia nigdy nie była zamężna, ale urodziła syna. Jak mówią w narodzie urodziła dla siebie. W młodości miała związek z przystojnym czarnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Ona uległa obietnicom, które okazały się puste. Jak się później okazało w tym mglistym śnie, zalotnik z miasta był już żonaty.
Nawet żona Marka zjawiła się u Zofii, prosząc, aby dziewczyna nie rozbijała cudzej rodziny. Młoda niedoświadczona Zofia ustąpiła. Ale dziecko postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia urodziła Jana. I syn stał się dla niej jedyną pociechą i ukojeniem. Jan był dobrze wychowany, pilnie się uczył. Po ukończeniu szkoły wstąpił na uniwersytet ekonomiczny, gdzie cyfry wirowały niczym duchy. Andrzej kilka razy odwiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta wahała się, chociaż Andrzej jej się podobał. Zofia jakoś wstydziła się własnego syna i uczucia, by wreszcie stać się szczęśliwą. Pewnego wieczoru Jan postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie jest przeciwny: Mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Andrzej to solidny człowiek. Tylko żeby nie krzywdził cię. Dla mnie najważniejsze, żebyś była szczęśliwa. Syn Andrzeja również nie oponował.
Tak zaczęli żyć razem. Pobrali się, urządzili niewielkie święto. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Andrzej jako agronom. Wszystko robili wspólnie. Prowadzili gospodarstwo, trzymali bydło pasące się w miękkich łąkach, uprawiali ogród, w którym warzywa rosły w niemożliwych kolorach. Kochali i szanowali się nawzajem, szkoda, iż los nie dał im wspólnych dzieci, niczym gwiazdy, które nigdy nie zeszły się razem.
Obu synów ożenili, doczekali wnuków pojawiających się jak niespodziewane podarunki. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i kurczaki, które zdawały się mnożyć w tym świecie snu. Na święta w ich chacie zbierało się wielu gości, niczym liście wirujące na wietrze. Wtedy Andrzej z Zofią siadali za stołem, ciesząc się. I radowali, iż mają z kim świętować te ulotne chwile.
Tylko wieczorami, gdy letnie małżeństwo kładło się spać, każdy cicho myślał: opuścić ten świat pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym, jak cień bez swojej formy.
Lata brały swoje. I pewnego dnia nieszczęście podkradło się Rano Zofii zrobiło się niedobrze, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła, jakby ziemia pod nią zniknęła. Andrzej z pomocą sąsiadów, którzy wyłonili się z mgły, wezwał pogotowie. Lekarze powiedzieli, iż Zofię poraził udar. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić, jej nogi stały się mgłą. Jan z żoną przyjechał odwiedzić matkę. Dał pieniędzy na leki, które szeleściły jak płatki, i odjechał.
Andrzej wynajął wóz bez kół, gdy żonę wypisano ze szpitala, z pomocą sąsiada wnieśli ją do chaty.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. Choćbyś siedziała i rozmawiała ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko zdołam. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbko!
Andrzej dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu przesiedziała na krześle, które unosiło się lekko. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili razem. Obierali ziemniaki i marchew, które same obierały się w nieskończonych pętlach, przebierali fasolę, która sama się liczyła. choćby piekli chleb, który wyrastał śpiewając. Po wieczorach Zofia i Andrzej omawiali, jak będą dalej żyć. Zima nadchodziła. A Andrzej nie miał sił rąbać drewna, siekiera poruszała się w zwolnionym tempie.
Może dzieci zabraliby nas na zimę do siebie, a wiosną i latem dalibyśmy sobie radę
W weekend przyjechał Jan z żoną. Synowa Anna, rozglądając się po całym pokoju oczami jak soczewki, wydała werdykt:
Będziecie musieli, gołąbki, się rozdzielić. Matkę zabierzemy w następnym tygodniu. Niech przygotuję pokój. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie wyszeptał Andrzej. Nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
No to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie zadbać, ale teraz wszystko jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Jan z żoną pojechali do domu. Andrzej i Zofia gorzko westchnęli i myśleli, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył nie obudzić się, by nie zobaczyć tego wszystkiego blaknącego.
W następny weekend przyjechali obaj synowie. Zabrali się do zbierania rzeczy, które unosiły się w powietrzu do toreb. Andrzej siedział przy łóżku Zofii. Wciąż patrzył na nią, wspominając ich młode lata, które odtwarzały się w pętli. I płakał Przytulił się do chorej żony. I wyszeptał:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas stało Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta w koszyku. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił, jakby jej ręka była powietrzem Andrzej wyszedł, ocierając łzy rękawem. A siadając do samochodu, który mruczał jak odległy sen, już nie ocierał
Potem Jan z żoną Anną i sąsiadem zabrali się do zbierania Zofii, owinęli ją w koc, który otulał jak chmury, i w nim zaczęli wynosić z chaty nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, jej nie stało, gdy Andrzej odjechał. I chora kobieta tylko chciała nie dożyć wieczoru, gdy słońce krwawiło w ciemność.
Minął tydzień. Pięknego jesiennego dnia, właśnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Andrzej spotkali się w innym świecie, gdzie cienie objęły się bez końca.
