Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach sądziła, iż nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej. Zeszli się, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Stanisław był wówczas wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak to w ludowych powiedzeniach urodziła dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym, ciemnowłosym Olkiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Dała się skusić obietnicom, które okazały się puste. Jak później wyszło na jaw, zalotnik z miasta był już żonaty.
Nawet prawowita żona Olka przyszła do Zofii z prośbą, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i otuchą. Eugeniusz był u niej dobrze wychowany, ładnie się uczył. Po szkole wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Stanisław kilkakrotnie zaglądał do Zofii. Proponował zamieszkać razem. Kobieta wciąż się wahała, choć Stanisław jej się podobał. Zofia jakoś wstydziła się własnego syna i uczucia, by wreszcie być szczęśliwą. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie jest przeciwny: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Stanisław to solidny facet. Tylko żeby nie krzywdził ciebie. Dla mnie najważniejsze, żebyś ty była szczęśliwa. Syn Stanisława też nie miał nic przeciwko.
Tak zaczęli żyć. Rozpisali się, zrobili skromną uroczystość. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Stanisław jako agronom. Wszystko robili razem. Prowadzili gospodarstwo, trzymali bydło, uprawiali ogród. Kochali się i szanowali, szkoda tylko, iż Bóg nie dał im wspólnych dzieci.
Obu synów ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali podarunki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz kurczaki. Na święta w ich domu zbierało się mnóstwo gości. Wtedy Stanisław z Zofią siedzieli przy stole, radowali się. I cieszyli, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy po cichu myślał sobie: odejść z tego świata pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego dnia nieszczęście jednak podkradło się Rano Zofii zrobiło się słabo, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła. Stanisław z pomocą sąsiadów wezwał karetkę pogotowia. Lekarze stwierdzili, iż Zofię poraził udar mózgu. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał pieniędzy na leki i odjechał.
Stanisław wynajął samochód, gdy żonę wypisano ze szpitala, z sąsiadem wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę ty tylko żyj. Choć siedź i rozmawiaj ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko sobie poradzę. Tylko nie opuszczaj mnie, moja gołąbko!
Stanisław dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu przesiadła się na wózek inwalidzki. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili wspólnie. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Stanisław dyskutowali, jak będą dalej żyć. Zima przed nimi. A Stanisław nie miał sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Aleksandra, obejrzawszy całą izbę, wyciągnęła wniosek:
Będzie trzeba was, gołąbki, rozdzielić. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Niech ja pokój przygotuję. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie szepnął Stanisław. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
Cóż, to było wcześniej, kiedy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie zadbać, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Stanisław i Zofia gorzko westchnęli i zastanawiali się, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by się nie obudzić, aby nie oglądać tego wszystkiego.
Na kolejne weekendy przyjechali obaj synowie. Zabrali się do zbierania rzeczy. Stanisław siedział przy łóżku Zofii. Cały czas patrzył na nią, wspominał ich młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I szepnął:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas potoczyło Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił Stanisław wyszedł, ocierając łzy rękawem. A gdy usiadł do samochodu, już nie ocierał
Następnie syn z żoną i sąsiadem zabrali się do zbierania Zofii, owinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami naprzód. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, jej nie było, gdy odjechał Stanisław. A chora kobieta tylko pragnęła nie dożyć wieczoru.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, dokładnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Stanisław spotkali się w innym świecie.Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach sądziła, iż nie zazna kobiecego szczęścia, ale los rozporządził inaczej. Zeszli się, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Stanisław był wówczas wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak to w ludowych powiedzeniach urodziła dla siebie. W młodości miała romans z przystojnym, ciemnowłosym Olkiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Dała się skusić obietnicom, które okazały się puste. Jak później wyszło na jaw, zalotnik z miasta był już żonaty.
Nawet prawowita żona Olka przyszła do Zofii z prośbą, by dziewczyna nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Dziecko jednak postanowiła zatrzymać.
Tak się stało. Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i otuchą. Eugeniusz był u niej dobrze wychowany, ładnie się uczył. Po szkole wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Stanisław kilkakrotnie zaglądał do Zofii. Proponował zamieszkać razem. Kobieta wciąż się wahała, choć Stanisław jej się podobał. Zofia jakoś wstydziła się własnego syna i uczucia, by wreszcie być szczęśliwą. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z mamą. Powiedział, iż nie jest przeciwny: Ja, mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wujek Stanisław to solidny facet. Tylko żeby nie krzywdził ciebie. Dla mnie najważniejsze, żebyś ty była szczęśliwa. Syn Stanisława też nie miał nic przeciwko.
Tak zaczęli żyć. Rozpisali się, zrobili skromną uroczystość. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Stanisław jako agronom. Wszystko robili razem. Prowadzili gospodarstwo, trzymali bydło, uprawiali ogród. Kochali się i szanowali, szkoda tylko, iż Bóg nie dał im wspólnych dzieci.
Obu synów ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali podarunki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę oraz kurczaki. Na święta w ich domu zbierało się mnóstwo gości. Wtedy Stanisław z Zofią siedzieli przy stole, radowali się. I cieszyli, iż mają z kim świętować.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy po cichu myślał sobie: odejść z tego świata pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego dnia nieszczęście jednak podkradło się Rano Zofii zrobiło się słabo, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła. Stanisław z pomocą sąsiadów wezwał karetkę pogotowia. Lekarze stwierdzili, iż Zofię poraził udar mózgu. Wszystkie funkcje były na miejscu, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjeżdżał odwiedzać matkę. Dał pieniędzy na leki i odjechał.
Stanisław wynajął samochód, gdy żonę wypisano ze szpitala, z sąsiadem wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę ty tylko żyj. Choć siedź i rozmawiaj ze mną. Tylko żyj. A ja wszystko sobie poradzę. Tylko nie opuszczaj mnie, moja gołąbko!
Stanisław dobrze opiekował się żoną. Po miesiącu przesiadła się na wózek inwalidzki. Pomagała mu w kuchni. Wszystko dalej robili wspólnie. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. choćby piekli chleb. Wieczorami Zofia i Stanisław dyskutowali, jak będą dalej żyć. Zima przed nimi. A Stanisław nie miał sił, by rąbać drewno.
Może dzieci zabiorą nas na zimę do siebie, a wiosną i latem damy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Aleksandra, obejrzawszy całą izbę, wyciągnęła wniosek:
Będzie trzeba was, gołąbki, rozdzielić. Matkę zabierzemy w przyszłym tygodniu. Niech ja pokój przygotuję. I przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie szepnął Stanisław. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
Cóż, to było wcześniej, kiedy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami o siebie zadbać, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Razem was nikt nie zabierze.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Stanisław i Zofia gorzko westchnęli i zastanawiali się, co dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by się nie obudzić, aby nie oglądać tego wszystkiego.
Na kolejne weekendy przyjechali obaj synowie. Zabrali się do zbierania rzeczy. Stanisław siedział przy łóżku Zofii. Cały czas patrzył na nią, wspominał ich młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I szepnął:
Wybacz Zofio, iż tak się u nas potoczyło Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać dłonią policzek męża, ale nie miała już sił Stanisław wyszedł, ocierając łzy rękawem. A gdy usiadł do samochodu, już nie ocierał
Następnie syn z żoną i sąsiadem zabrali się do zbierania Zofii, owinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami naprzód. Chora kobieta pomyślała, iż to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, jej nie było, gdy odjechał Stanisław. A chora kobieta tylko pragnęła nie dożyć wieczoru.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, dokładnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Stanisław spotkali się w innym świecie.
