Jak to, my nie jesteśmy spadkobiercami? Innej rodziny nie mamy! – wykrzyknęła córka, wymachując rękami, dopóki nie zobaczyła oficjalnego dokumentu… Ta historia zaczęła się na długo przed tym dniem, kiedy w mieszkaniu Haliny pojawiły się notarialne dokumenty. Mieszkała sama w jednym z typowych bloków. Mąż od dawna nie żył, a dzieci się rozjechały. Każde z nich miało swoje życie, swoje troski. O matce wspominały niezwykle rzadko. Początkowo Halina obrażała się, choćby płakała cichymi wieczorami, patrząc na stare rodzinne fotografie. A potem po prostu się przyzwyczaiła. Starała się jakoś zajmować domem, żeby nie oszaleć z samotności. Z każdym rokiem zdrowie zawodziło coraz bardziej. Starość podkradała się niepostrzeżenie, odbierając siły. Pewnego dnia kobieta po prostu nie mogła dojść do sklepu. Nagle nogi odmówiły posłuszeństwa, w oczach pociemniało, ledwo utrzymała się na framudze własnych drzwi. Wybawieniem okazała się sąsiadka Nadia z piętra niżej. Była trochę młodsza i chętnie pomagała: przynosiła świeży chleb, kupowała leki według recepty, gotowała gorącą zupę, pomagała sprzątać w pokoju czy prać firanki.