Jak ptak zwabiony na przynętę – Czyli historia Księży, która wierzyła w miłość na całe życie i przys…

JAK PTAK NA GWIZDEK

Dziewczyny, za mąż należy wychodzić raz na zawsze. Trzeba być z ukochanym człowiekiem aż do ostatniego tchnienia. A nie plątać się wiecznie po świecie w poszukiwaniu drugiej połówki. Tak się zostaje jak nadgryzłe jabłko.
Żonaty facet to temat tabu. choćby nie próbujcie się wiązać z żonatym. Bo niby sobie poflirtuję i koniec. Później oboje wpadniecie w przepaść. A to przebiegłe szczęście przejdzie bokiem.

Moi rodzice są razem już pięćdziesiąt lat. Dla mnie są żywym przykładem. Chcę znaleźć własny los i strzec go bardziej niż własnego oka takie myśli miałam w otoczeniu przyjaciółek, kiedy skończyłam dwadzieścia lat. Te mądre zasady wpoiła mi babcia. Jej słowom ufałam bez zastanowienia.

Przyjaciółki parskały śmiechem:
Nie rozśmieszaj nas, Kinga! Jak ci się trafi żonaty, zobaczymy, jak łatwo zrezygnujesz

Tylko im nie opowiedziałam, iż mama przed ślubem miała moją starszą siostrę nie wiadomo z kim.
To był ślad wstydu na całą wieś. Po pięciu latach urodziłam się ja już z prawowitego małżeństwa. Tata zakochał się w mamie do utraty tchu i przeszli przez życie ramię w ramię. Musieliśmy jednak opuścić rodzinne strony. Od młodości powtarzałam sobie: żadnych dzieci i mężczyzn poza małżeństwem.

Los napisał dla mnie swój, zaskakujący, scenariusz…

Z siostrą Zuzanną nigdy się nie rozumiałyśmy. Ona wiecznie uważała, iż rodzice mnie bardziej kochają, a jej nie. Siostra nieustannie zazdrościła. W naszym życiu zawsze trwała niepisana rywalizacja: kto zaskarbi sobie więcej rodzicielskiej miłości. Dziecinada, ale tak było.

…Z Michałem poznaliśmy się w klubie. Michał był podchorążym, a ja pielęgniarką. Tańce, muzyka, wyznania. Między nami rozkwitła sympatia niemal od pierwszego wejrzenia. Po miesiącu już byliśmy małżeństwem. Szczęście wylało się ze mnie jak powódź. Szłam za Michałem jak ptak na gwizdek.

Po ukończeniu szkoły wojskowej pojechaliśmy razem na wyznaczoną jego jednostkę. Od mojego domu rodzinnego kawał drogi. gwałtownie zaczęły się kłótnie, nieporozumienia, rozczarowania. Pogadać z kim nie było, wypłakać się nie miałam komu mama daleko, za granicą.

Urodziła nam się Martynka. Były lata dziewięćdziesiąte, zamęt, niepewność.

Michał odszedł ze służby i zaczął coraz więcej pić. Najpierw współczułam mu, pocieszałam: Wszystko się ułoży, poczekaj trochę.

Michał słuchał mnie jednym uchem:
Kinga, wiem, ale nie mogę przestać. Wypiję i wszystko różowe się wydaje…

Potem zaczął znikać z domu raz na dzień, raz na tydzień. Któregoś razu zniknął na miesiąc, a gdy wrócił, z dumą położył na stół walizkę wypchaną plikami złotych.

Skąd masz tyle pieniędzy? dopytywałam, nieufna.
Jakie to ma znaczenie, Kinga? Bierz, wydawaj. Przywiozę więcej z dumą odpowiedział Michał.

Walizkę schowałam tak, żeby nie kusiło. Nie sięgnęłam do niej, nie ruszyłam ani grosza.

Znowu zniknął na długo. Po pół roku wrócił chudy, zmarnowany, w oczach pustka, która przerażała.
Kinga, zdejmij swoje złote świecidełka. Muszę oddać dług poważnym ludziom patrzył spod byka.

Nie rozumiem, Michał. Te ozdoby dali mi rodzice. Nie oddam, choćbyś groził!
Michał, co się z tobą dzieje? Gdzie byłeś? Masz rodzinę! krzyknęłam.

Przestań piszczeć! Tu się takie rzeczy kręcą, iż nie wejdziesz w to nigdy. Ratujesz mnie, żono? podszedł bliżej.

Ze strachu przyniosłam z kuchni tę walizkę:
Zabierz swoje bogactwo. Martynka i ja sobie poradzimy.

Michał otworzył walizkę:
Brałaś stąd coś?

choćby złotówki. To nie dla nas…
I tak za mało jęknął. Poradzę sobie, coś wymyślę.

…Michał dał mi bezsenność i szaleństwo tamtej nocy.
Kochałam go i wybaczałam wszystko.
Następnego dnia szykował się wyjeżdżać.

Na długo, Michał? spojrzałam mu w oczy.
Nie wiem, Kinga. Czekaj pocałował mnie w usta i wybiegł.

…I czekałam. Rok, drugi…
W szpitalu, gdzie pracowałam, zaczął się mną interesować lekarz Damian. Był żonaty. To mnie powstrzymywało. Jednak żyłam jakby między ziemią i niebem niby mam męża, a nie widziałam go ponad dwa lata. Michał podejrzliwie milczał. Ani listu, ani kartki.

Zbliżał się Sylwester. Wszędzie cytrusowy zgiełk, choinki, radosne nastroje.

Dzwonek do drzwi. Michał w progu.
Rzuciłam się mu w ramiona:
Wreszcie, mój kochany! Gdzie zniknąłeś, Michał?

Poczekaj, Kinga, z tymi całusami… Rozumiesz, musimy się jak najszybciej rozwieść. Mam syna. Nie chcę, by dorastał bez ojca Michał stał niespokojny.

Aż mi się w głowie zakręciło. Zostało ze mnie tylko tlące się pod popiołem węgielisko miłości. Ale wszystko zmierzało w tę stronę. Nie mrugnęłam nawet.

Dobrze, Michał. Mówią: co się rozleje, tego już nie zbierzesz. Nie będę cię zatrzymywała. Po świętach idziemy się rozwieść. Całe życie postawione na głowie.
Martynki nie chcesz zobaczyć? Jest u koleżanki. Przyprowadzę, jeżeli poczekasz. Teraz to ona zostanie bez ojca chciałam go zaboleć.

Przepraszam, spieszę się. Innym razem przytulę Martynkę Michał wyszedł.

…Innego razu nie było. Michał więcej nie zobaczył się z córką Martynką. To spotkanie okazało się niepotrzebne nikomu. Najbliżsi ludzie stali się obcy.

Damian, wyczuwając moje samotne serce, porwał mnie w szaloną miłość. I przestałam dbać, iż moje uczucie jest grzechem. Wszystkie zakazy zostały zmyte.

Damian miał sposób by oczarować. Uległam jego uwodzeniu. Spędziłam trzy lata w słodkiej niewoli. Zaoferował mi zamążpójście…

Nie, Damianie. Nie zbudujemy szczęścia na łzach żony i córki. Nasze drogi się rozchodzą ściskało mnie w gardle.

Zdołałam powstrzymać to szaleństwo. Musiałam jednak zmienić szpital co z oczu, to z serca.

…Moją drugą połową okazał się Wojciech.

Wychowywał syna. Była żona znalazła sobie nową rodzinę, zostawiając Wojciechowi Wiktora.
Poznaliśmy się, gdy leżał na oddziale.

Wojtek wciąż żartował, rozśmieszał aż wyżartował naszą nienasyconą miłość.

Jego Wiktor miał siedem lat, moja Martynka osiem. Połączyła nas dobra gwiazda. Wszystko się układało, dzieci rosły, obowiązków przybywało. Wspólnie pokonywaliśmy trudności, żadnych tajemnic. W drugim mężu dopisało mi szczęście. Dbam o niego jak o najcenniejszy skarb. Wojciech mój światło.

Już trzy dekady razem…

Niedawno Michał zadzwonił do mojej mamy:
Takiej kobiety jak Kinga już nigdy nie spotkałem…