Poskromić męża. Senna opowieść
Dziękuję za wsparcie, za polubienia, za troskę i słowa komentujących moje opowiadania, za subskrypcje i ogromne dziękuję od siebie oraz mojej piątki kotów za każdy datek. Podziel się, jeżeli coś ci się spodobało to zawsze cieszy autora!
Po powrocie ze szpitala Grażyna czuła się już lepiej i zamierzała wrócić do codziennych obowiązków od samego rana. Ale kiedy się obudziła, coś dziwnego w niej się odezwało, jakby cichy protest sunął podskórnie. Jej mąż Zbyszek już rozgrzewał stawy, robił pełne skupienia ruchy, jakby była to codzienna modlitwa.
Odkąd przeszedł na emeryturę, wcale nie zarzucił swoich sportowych nawyków. Każdy ranek rozpoczynał się zestawem ćwiczeń, który miał odpędzić bóle. Grażyna zwykle pędziła najpierw do kotki Łusi by wyczyścić jej kuwetę, potem karmić ulubioną Łusię i oddanego pieska Bąbelka. Sprzątała ślady ich nocnych harców na korytarzu i w kuchni, by po chwili wybiec na szybki spacer z Bąbelkiem.
W dzień i wieczorem wychodzili już razem z Zbyszkiem, sunęli zanurzonymi w ciszy alejkami parku, łapiąc oddech pod nagimi gałęziami i oniemiali od szarości poranka. Ale z rana, podczas gdy Zbyszek poświęcał się odnowie własnych kości, Grażynę czekało jeszcze mnóstwo rzeczy.
Pędziła z tego spaceru, żeby przygotować ich zwyczajowe, skromne śniadanie: twaróg z miodem i suszonymi śliwkami, serniczki na przemian z jajecznicą i omletami, albo jajka na miękko. Dla niej ten poranny rozgardiasz był swoistą gimnastyką, ale lekarze, których poznała w szpitalu, oznajmili z niepokojem, iż żadne domowe krzątactwo nie zastąpi prawdziwego ruchu.
Zbyszek po skończonych ćwiczeniach zaraz ścielił łóżko, często komentując z przekąsem, iż takie rzeczy to nie dla mężczyzny, a domowe obowiązki spadają na niego nijakby z nieba. Dwa razy w tygodniu nastawiał pralkę, czasem wciągnął kurz, zawsze skomentował, iż Grażyna znowu nic nie zrobiła jak trzeba. Po śniadaniu mył naczynia, dumny, iż w ten sposób maksymalnie wspiera żonę.
Po śniadaniu Grażyna gotowała obiad, a potem siadała przy komputerze. Na emeryturze czasem dorabiała, żeby nie liczyć każdego grosza. Zbyszek jej dodatkowe zarobki uważał za śmieszne, a ochotę na nowe ubrania za zbytek. Przecież szafy się uginają!
Grażyna z reguły mu ustępowała, nie przecząc, bo była obojętna na ciuchy, a Zbyszek wiecznie podziwiał, jak pięknie wygląda na tle rówieśniczek. Nie protestowała nawet, gdy kupował trzecią wiertarkę z jej śmiesznej pracy, zamiast jakiegoś płaszcza czy apaszki.
Ale niespodziewana choroba wszystko nagle wywróciła na lewą stronę tak, iż sama się tego przestraszyła…
Znalazła się w szpitalu po tym, jak zemdlała przed sklepem społem, a pogotowie zabrało ją spod pniaka kasztanowca. Lekarze, gdy zobaczyli wynik krwi, przecierali oczy ze zdumienia nie dowierzali, iż mogła jeszcze samodzielnie chodzić.
Nawet Zbyszek poczuł lęk, gdy go wpuścili do szpitala i zobaczył Grażynę pod kroplówką, bladą jak kartka, przezroczystą jak mgła nad Wisłą. I w domu ledwo radził sobie z taką ilością spraw, które wcześniej załatwiała ona. Nic tylko patrzył w okno, czekając, by jego ukochana żona wróciła. Bo naprawdę ją kochał i bał się o nią aż do bólu.
Przez pierwsze dni Grażyna rzeczywiście leżała zgodnie z zaleceniami. Zbyszek jej doglądał, pytał:
No jak, Grażynko, już lepiej? Jeszcze nie? Ale ładniej wyglądasz, już nie jesteś jak zmarzlak.
I żartował:
Leżysz tyle, iż zapomnisz, jak się chodzi, kochanie. Czas na powrót do życia!
Grażyna przytakiwała, ale w głębi nie zgadzała się na wszystko. Rano, nim nastał dzień, wcale nie poczuła chęci by rzucić się w domowe kołowrotki. Popatrzyła na Zbyszka, skupionego i wysiłkiem podkreślającego każdy ruch czekał aż ona, jak zawsze, zacznie swoje kobiece zadania.
I pierwszy raz od lat zobaczyła nie troskliwego męża, a człowieka, który nieświadomie przerzuca na nią i obowiązki, i ciężar. I wtedy w niej coś wrzasnęło!
Wspomniała sobie słowa lekarki, która z troską, ale i naganą mówiła, a jej głos dźwięczał teraz jak dzwon:
Pani o sobie nie myśli, za to męża nauczyła wygody. On sądzi, iż wszystko przychodzi pani bez trudu. A pani się nie skarży, z uśmiechem robi wszystko? Panią przywieźli do nas z anemią, wyniki trzy razy poniżej normy! Pani chce żyć?
W szpitalu natychmiast podłączyli Grażynę pod kroplówkę, a potem pięć razy przetaczali jej krew aż normy wróciły do przyzwoitości.
To było jej pierwsze przetoczenie. Patrząc, jak przezroczysty płyn wlatuje jej prosto w żyłę, myślała:
Niesamowite, dostałam krew od pięciu zupełnie obcych osób. Uratują mi życie. A jeżeli coś z nich we mnie zostanie? Czy to coś mnie zmieni?
Może nieprzypadkowo właśnie te myśli ją ogarnęły. Gdy po wypisie wróciła do mieszkania w starej kamienicy na Pradze, ze zdumieniem poczuła, iż już nie zamierza być bez reszty dla męża. Kocha Zbyszka, on ją też. On, choć czasem zrzędził, sam robił to, czego wielu mężów by nie wzięło na siebie. Ale przeceniał wagę swoich spraw, a jej wysiłek ujmował.
Dawniej Grażyna z łatwością to puszczała mimo uszu, była z natury łagodna. Teraz, nagle, coś się w niej przełamało. Nagle poczuła chęć by zająć się sobą, wrócić do dawnych pasji. Na przykład zagrać na pianinie, które kurzyło się pod ścianą, a ona sama nie wiedziała, co z nim zrobić. Albo zrobić coś jeszcze, czego dopiero zaczynała się domyślać.
Wstała i bez słowa zaczęła gimnastykę obok zaskoczonego Zbyszka. Ten nie wytrzymał i odezwał się z niedowierzaniem:
Tobie tam w szpitalu kogoś podstawili? Co ci strzeliło do głowy, Grażyna? Ty już wyglądasz pięknie, bierz się za śniadanie i idź kota z psem nakarmić, bo głodni!
Pani doktor mi kazała, odparła twardo, a jej głos zabrzmiał obco i stanowczo Powiedziała, iż bez tego długo nie pożyję. Czy ty chcesz mojej śmierci?!
Zbyszek aż zbladł od tej bezpośredniości, ale zaraz wzruszył ramionami, jakby liczył, iż jej przewrotka gwałtownie minie. Nie protestował, gdy po ćwiczeniach Grażyna zarządziła:
Ja teraz nakarmię Łusię i Bąbelka, a ty bierzesz Bąbelka na spacer. Ty się ruszysz, ja zrobię śniadanie pójdzie szybciej.
Zaskoczyło ją, jak błyskawicznie mąż się do tego zastosował. W środku czuła zamieszanie, jakby miała w sobie jakąś nową energię. Pięć różnych, jasnych postanowień przewijało się jej przez myśli, coraz śmielej.
Przecież mi pięć razy przetaczali krew, pięciu ludzi. I czuję siłę to chyba od nich. Może ja mogę w końcu pozwolić sobie wyrzucić stare sukienki i kupić nowe, przecież sama na nie zarobiłam. Może powinnam ćwiczyć, być silna, nie jak rozlatująca się staruszka, choćby muzykę odgrzebać.
Zaczęła w myślach liczyć te nowe pomysły, z lękiem odkryła ich pięć. To na pewno od tych pięciu, pomyślała nie bez obawy.
Wszak słyszała nieraz, jak przy przeszczepach coś się ludziom przepisuje upodobania, wspomnienia, a choćby talenty. Czy nieprawdą jest, iż po wielkich chorobach ludzie nagle zaczynali śpiewać albo rysować?
Teraz, patrząc na Zbyszka, w jej oczach nie było już tej miękkości, co dawniej. Przesiąkła pewnością siebie, której nie dawały jedynie słowa lekarza ale i nowa, zagadkowa moc, jakby zaledwie pani Grażyna obudziła się na moment do własnego życia.
Zbyszek próbował zrozumieć, co się stało z dawną Grażyną łagodną, dyskretną, serdeczną. Zamiast niej miał przed sobą kogoś wytrwałego i pewnego siebie, co napawało go niepokojem.
Wiesz, Zbyszek powiedziała bez śladu dawnego strachu Chyba już wiem, czemu zawsze mówiłeś, iż nic nie robię. Nie widziałeś, jak się staram i jak się męczę.
Ale teraz, myślę, już wszystko zobaczysz. Nie zdziw się, bo pozbędę się starych płaszczy i sukien, kupię sobie nowe. I będę grać na pianinie żartowałeś kiedyś, iż po muzycznym tylko Marsz kotów i Tańce cygańskie umiałam? To słuchaj…
Otworzyła wieko pianina, dotknęła klawiszy i nagle zagrała melodię piękną i znajomą, choć nie wiedziała skąd ją zna.
Zbyszek patrzył szeroko otwartymi oczami, a potem wyszeptał z podziwem:
Grażynko, jak ty to robisz, kiedyś nie umiałaś nigdy. Ty się zmieniłaś.
W jego twarzy mieszało się zdumienie i, może, cień strachu.
Przywykł do innej Grażyny, a oto teraz miała w sobie ogień i siłę, jakich nie znał. Ta odmiana była dla niego czymś niewytłumaczalnym i trochę groźnym.
Grażyna tylko się uśmiechnęła. To już nie był dawny, nieśmiały uśmiech. To było coś pełnego nadziei i ciekawości, jakby piątka nowych iskierek tliła się właśnie w jej sercu, domagając się prawdziwego życia.
Chciała żyć naprawdę, nie tylko dla innych, ale i dla siebie, i może choćby dla wzajemnego, cieplejszego szacunku w małżeństwie.
Nie znała tych pięciu ludzi, którzy uratowali jej życie, ale czuła, iż chyba byli silni i zdolni. Oddali nie tylko krew, ale i fragment swojego życia, dzięki którym jej dni nabrały koloru.
Zbyszek spoglądał na swoją Grażynę z podziwem.
Mówi się, by nie pytać, dlaczego spotykają nas trudności i choroby, ale raczej zastanowić się, po co one są.
Może te próby mają dać nam do zrozumienia, jak cudowne jest życie.
Jak piękna jest wiosna, zima, chlapa, mróz. Każdy dzień jest cudem; niebo i pierwszy, i ostatni promień słońca, i śmiech bliskich, i ich wsparcie, i słabości bo wszyscy jesteśmy tylko ludźmi.
A jeżeli mąż zacznie narzekać i marudzić, warto go czasem poskromić, niech sobie przypomni, iż jest mężczyzną.
Dopóki możemy, żyjmy pełnią i cieszmy się wszystkim, co nam darowane, bo inaczej po prostu nie wartoCoś się rzeczywiście zmieniło. I to nie magia transfuzji, ale zwykła, ludzka odwaga, by od nowa wybrać siebie. Grażyna zanuciła pod nosem, przejechała palcami po klawiszach, a jej melodia rozpełzła się po domu, w którym powietrze pierwszy raz od lat zrobiło się lekkie i jasne. Zbyszek powoli stał się ciszej obecny, uczył się wpuszczać Grażynę do słowa i do własnych wyborów. choćby Bąbelek przysiadł przy jej stopach jakby wiedział, iż oto narodziła się nowa poranna tradycja.
Po południu Grażyna wyszła sama do sklepu, po mały, czerwony szal. Zaczęła, jak zawsze, od rzeczy drobnych ale każdy krok wydawał się początkiem cudu. Przez chwilę sama się siebie przestraszyła, ale zaraz pomyślała, iż przecież życie jest jedno, i lepiej je trochę rozświetlić, póki można.
Wieczorem usiedli razem, koty i pies spali, dźwięki pianina wybrzmiewały jeszcze w zakamarkach mieszkania. Zbyszek odezwał się nieśmiało:
Grażynko będziesz mi teraz codziennie tak grać?
A ona spojrzała na niego z czułością i obietnicą:
Może i będę, Zbyszek. Ale czasem to ty mi zagraj, a ja posłucham.
Uśmiechnęli się przez łzy, bo oboje wiedzieli, iż nigdy nie jest za późno na nowy początek. choćby jeżeli potrzebna do tego była kropla odwagi albo pięć, całkiem nowych kropli życia.
Za oknem, nad Pragą, pierwszy raz od dawna zaświecił promień słońca, jakby świat przyklaskiwał tej zwykłej, a jednak niezwykłej zmianie.
