Podgrzany związek
Słuchaj, Małgośka… A co byś powiedziała na otwarty związek? rzucił ostrożnie Witold.
Co proszę? Małgorzata nie od razu zrozumiała. Ty to na poważnie mówisz?
No, co takiego? To przecież normalne wzruszył ramionami jej mąż, starając się zachować pozory spokoju. W Europie tak mają, to bardzo popularne. Uważają nawet, iż takie rozluźnione zasady mogą podkręcić związek. Sama kiedyś mówiłaś, iż kawałek ciasta na diecie nie zaszkodzi, tylko pomaga nie rzucać wszystkiego. Chodzi mi o to samo różnorodność dobrze robi.
Małgorzata zamrugała, próbując zrozumieć, co właśnie usłyszała. Porównanie kochanki do czekoladki brzmiało po prostu żenująco albo i bezczelnie.
Witek… zaczęła. Jak chcesz odejść, to odejdź jak człowiek. Daję ci wolność, ale nie mieszaj mnie w takie rzeczy.
Małgośka, po co się od razu złościsz? Przecież ja cię kocham! Tylko… już nie iskrzy. Przydałby się ogień, bo śpimy tyłem do siebie, a rozmawiamy głównie o zakupach i rachunkach za prąd. Jest nudno, każdy potrzebuje czasem pobudki. Przecież ci niczego nie zabraniam. Poznasz kogoś, pogadasz trochę. To nic złego, co?
Małgorzata zmrużyła oczy. Nagle dotarło do niej mąż ją okłamuje. Te nerwowe ruchy palcami, uciekające spojrzenie… Tak, on potrzebuje wolności. Ale nie dzisiaj czy jutro on jej już od dawna potrzebował.
Witek, powiedz prawdę. Masz już kogoś, tak? Proponujesz mi to, żeby zagłuszyć sumienie?
Zaczynasz swoje! fuknął Witold. Gdybym miał, to bym w ogóle nie zaczynał takiej rozmowy. Żałuję, iż w ogóle pytałem. Jesteś z innej epoki! Daj spokój…
Po tych słowach Witold wstał z miną męczennika i wyszedł do innego pokoju. Małgorzata została sama ze swoimi myślami.
Dwadzieścia pięć lat. Oddała mu najlepsze lata życia, przeżyli razem wzloty i upadki, brak pieniędzy, wieczne nadgodziny dziś już widziane inaczej… Teraz siedzi najedzony, zadowolony z siebie i proponuje, by została współwinną rozkładu rodziny. Pobujaj się wygodne słowo.
Spali tej nocy w osobnych pokojach. A adekwatnie to Małgorzacie nie było dane spać. Wpatrywała się w sufit i myślała, jak do tego doszło. Przecież kiedyś Witold przynosił jej naręcza bzu, harował, by zrobić piękne wesele i cieszył się z narodzin córki. Teraz… Lepiej by naprawdę po prostu odszedł.
Kiedy była ta graniczna chwila? Czy wtedy, gdy przestała się stroić, by ładnie wyglądać w domu? Czy kiedy Witek po raz pierwszy zapomniał o rocznicy, tłumacząc się pracą? Teraz już nie miało to znaczenia.
Z jednej strony, miała ochotę rzucić papierami rozwodowymi i wszystko zamknąć. Z drugiej czy można tak po prostu wymazać niemal połowę życia?
Może i nie było między nimi namiętności, ale była przyzwyczajenie, wspólny dom, dawny komfort. Witold dawał jej pewność byli oparciem w chorobie czy problemach. Kiedyś, gdy jej mama zachorowała, to właśnie on wziął kredyt na leczenie. Niewielu mężczyzn zdecydowałoby się na coś takiego.
W środku Małgorzaty buzowała mieszanka emocji: żal, strach, złość. Może uważa, iż już nikogo nie znajdę? przemknęło jej przez myśl. Staroć do gotowania zupy, robienia swetrów wnukom i czekania, aż pan świata wróci do domu?
Nie, absolutnie nie.
Dobrze powiedziała rano mężowi. Skoro chcesz, niech będzie.
Co masz na myśli?
Zgadzam się na te twoje otwarte relacje.
Witold aż zakrztusił się herbatą. Czekał awantury, a ona po prostu zgodziła się spokojnie.
No to super. Może ci się jeszcze spodoba rzucił. Aha, dzisiaj wrócę później.
Znowu ukłucie w sercu. Aż tak szybko?
Wieczór był cichy i szary. Małgorzata czuła się rozbita i porzucona, jak niepotrzebny model telefonu.
Stanęła przed lustrem. Zmęczone oczy, drobne zmarszczki, skóra nie ta co dawniej, ale sylwetka wciąż zgrabna. Włosy gęste. Może jeszcze była atrakcyjna? Może to jednak z Witkiem było coś nie w porządku?
Innym podobała się przecież nie raz. Na przykład Andrzej, kierownik z sąsiedniego działu. Przeszedł do ich firmy ledwie miesiąc temu.
Przystojny, trochę szpakowaty mężczyzna z ciepłym uśmiechem i figlarnym spojrzeniem. Już od początku prawił Małgorzacie komplementy, przytrzymywał drzwi, częstował kawą. Dwa razy zaprosił na lunch, tydzień temu zaproponował kolację w restauracji.
Panie Andrzeju, jestem na diecie. Nazywa się małżeństwo parowała wtedy żartem.
Małgosiu, ślub to tylko papierek, nie wyrok uśmiechnął się Andrzej. Ale nie nagabuję.
Witek chciał otwartego? Chciał, żeby się rozruszała? No to proszę bardzo.
Dobry wieczór, Andrzeju. Czy zaproszenie na kolację jest przez cały czas aktualne? Mam trochę wolnego czasu i ochotę złamać dietę napisała w sms-ie.
To nie była zemsta. Po prostu Małgorzata chciała znów poczuć się kobietą. Odkryć na nowo siebie, którą Witek ostatnio ignorował.
Reszta wieczora minęła dziwnie lekko. Andrzej był dżentelmenem idealnym. Przesunął jej krzesło, nalał wina, słuchał z uwagą. I patrzył tak, jakby była jedyną kobietą w Warszawie.
Trochę jej było głupio, ale budziły się w niej zapomniane dawno emocje adrenalina i chęć bycia zauważoną. W końcu mogła zażyć czegoś innego niż kuchni i śmierdzących skarpetek Witolda.
Może wpadniemy do mnie? zaproponował Andrzej, gdy kończyli deser. Kupimy dobre wino, obejrzymy coś…
Skinęła głową. Coś w niej krzyczało przemyśl to!, ale zaraz przypomniała sobie minę Witka, gdy proponował pobaw się.
Już prawie wchodzili do Andrzeja, gdy jej telefon zaczął szaleć. Mąż. Odrzuciła raz, drugi, trzeci.
Halo? odebrała w końcu z wymuszonym spokojem.
Gdzie się szlajasz?! Witold był wściekły. Dochodzi dziesiąta! W lodówce pusto, a ty się gdzieś włóczysz! Zwariowałaś?
Zatkało ją. Andrzej, słysząc awanturę, zniknął w innym pokoju, a czar prysł.
adekwatnie… jestem na randce, Witek.
Co?! Na jakiej, na litość boską?
Tobie trzeba tłumaczyć? Sam wczoraj zaproponowałeś otwartość. Mówiłeś rozwiń się, poznaj kogoś innego. Więc właśnie to robię. Co, nie pasuje?
Zapanowała ciężka cisza, przerywana tylko Witołda sapanie. W końcu wybuchł.
To ty naprawdę poleciałaś do kogoś? Przecież ja tylko żartowałem! Chciałem cię sprawdzić! Myślałem… A ty tylko czekałaś okazji, co? Trochę się pogniewałaś, a już lecisz w tango?!
Małgorzata była kompletnie zaskoczona.
A sam gdzie dzisiaj byłeś?
Nigdzie! W pracy! odburknął. Wiesz co… Nie chcę żadnych chorób od ciebie. Pakuj się albo ja znikam! Po rozwód!
Rozłączył się. Małgorzata patrzyła w ścianę oniemiała i upokorzona.
Wszystko okej? zapytał Andrzej, wychodząc z drugiego pokoju.
Tak, drobiazg… próbowała się uśmiechnąć, ale nie potrafiła.
Małgoś… Andrzej zerknął na zegarek. Myślę, iż powinnaś wrócić i poukładać sobie sprawy.
Koniec bajki, kareta zamieniła się w dynię, a rycerz w zwykłego człowieka, który nie chce taplać się w cudzych kłopotach. Też można go zrozumieć liczył na miły wieczór, a dostał rodzinny dramat.
Może trzeba było od razu złożyć pozew o rozwód. Ale dobre pomysły zawsze przychodzą za późno.
Tamtej nocy Małgorzata nie wróciła do domu. Zatrzymała się w hotelu. Nie miała siły wracać do wściekłego męża ani odwagi uwierzyć, iż coś kiedyś będzie po staremu.
Minęły trzy lata…
Życie niczym rzeźbiarz skutecznie wyciosało z niej wszystko, co zbędne, chociaż bolało.
Witold błyskawicznie znalazł nową partnerkę, jeszcze przed rozwodem. Ostatecznie ta uciekła zaraz po sprzedaży wspólnego mieszkania, zabierając z sobą jego część gotówki.
Z Andrzejem nic nie wyszło. Mijali się w pracy, ale bez cienia flirtu. Małgorzata zrozumiała jedną rzecz: mężczyźni, którzy chętnie wskakują w rolę kochanka, gdy pojawia się opcja towarzysza życia albo choćby wsparcia na kłopoty rozpływają się.
Ale ona nie szukała już nikogo. W nowym mieszkaniu odkryła nagle, iż ma nieskończenie dużo czasu i siły. Kiedyś pochłaniały ją domowe sprawy i dogadzanie Witkowi. Teraz wreszcie mogła zająć się sobą. I to dla siebie, nie dla kogoś.
Poranne pływanie pomogło pozbyć się bólu pleców, kursy angielskiego rozruszały szare komórki. Obcięła się na krótko i wymieniła ubrania.
A najważniejsze została babcią.
Córka, Joanna, urodziła pół roku temu. Na początku, gdy trwała awantura rozwodowa, stanęła po stronie ojca. Witold skutecznie zagrał ofiarę, opowiadając Joannie, iż matka rozbiła rodzinę przez kochanka i zrujnowała mu życie.
Ale czas ustawił wszystko. Joanna odwiedziła matkę, chcąc wyrzucić z siebie pretensje i spojrzeć jej w oczy. Zobaczyła nie zepsutą kobietę z opowieści ojca, ale zmęczoną, szczerą osobę.
Małgorzata powiedziała prawdę: iż to Witold zaczął, iż od lat zostawał po pracy, iż czuła się z nim samotna. Joanna, sama już po ślubie, w końcu zrozumiała matkę. Gdy zaś Witold niespodziewanie związał się z inną kobietą, stanęła za Małgorzatą murem.
Dziś Małgorzata siedziała w kuchni u córki, tuląc wnuczkę Hanię, która ściskała babcię za palec.
Tata znowu dzwonił… westchnęła Joanna. Chce przyjechać do Hani.
I co mu powiedziałaś? zapytała spokojnie Małgorzata.
Że nas nie będzie. Nie chcę go tu. Ciągle obmawia cię, a potem chce ci pomagać pogodzić się z mamą. Zawsze czuję się źle, kiedy się pojawia. Boję się też, iż będzie przekonywał Hanię, by cię nie lubiła. Niech już sobie żyje w tej swojej wolności…
Małgorzata nic nie odpowiedziała, tylko przytuliła wnuczkę mocniej.
Witold dostał dokładnie to, czego chciał: absolutną wolność. Już nikt nie wymagał od niego uwagi, nikt nie przeszkadzał w oglądaniu telewizji. Dopiero kiedy spróbował tej wolności, zrozumiał, iż ma ona gorzki posmak samotności. Ale na refleksję było już za późno.
Czasem, by odnaleźć siebie, trzeba najpierw wszystko stracić. Bo szczęście i siła zaczynają się tam, gdzie kończy się życie dla innych, a zaczyna życie dla siebie.
