Jak mogłabym powierzyć wam taki ciężar? choćby mój tata z Tatianą nie zgodzili się go wziąć – Mario, …

Ale jakże ja mogę złożyć na was taki ciężar? choćby mój ojciec z Teresą nie zgodzili się go przyjąć.

Marto, córeczko, opamiętaj się! Za kogo ty się chcesz wydać! lamentowała mama, poprawiając welon na mojej głowie.

Wyjaśnij mi chociaż, co ci nie odpowiada w Szymonie? byłem rozbity widząc jej łzy.

No jak to? Jego matka pracuje jako ekspedientka, jest nieuprzejma dla wszystkich. Ojciec zaginął bez wieści, a za młodu, tylko pił i hulał.

Nasz dziadek też pił i babcię po wsi gonił. I co z tego?

Twój dziadek był jednak szanowanym człowiekiem na wsi, przewodził wszystkim.

Ale babci przez to nie było lżej. Ja byłem dzieckiem i pamiętam, jak się go bała. A u nas z Szymonem wszystko będzie dobrze, mamo. Nie wolno oceniać ludzi przez pryzmat rodzinnych historii.

Poczekaj, będziesz miała dzieci, wtedy zrozumiesz! rzuciła ze złością mama, a ja tylko westchnąłem.

Nie będzie łatwo, jeżeli mama nie zmieni swojego zdania o Szymonie.
Ale mimo wszystko odbyło się wesele pełne euforii i zaczęliśmy wspólne życie. Na szczęście Szymon miał w miejscowości dom po dziadkach tych od zaginionego ojca hulaki.

Powoli przebudowywał dom, aż w końcu zamienił go w nowoczesny, wygodny dom taki, jaki sobie wymarzyłem. Mam cudownego żonę i wciąż się zastanawiam po co mama tyle na nią narzekała?

Rok po ślubie urodził się nam syn Jakub, a cztery lata później córka Zuzanna. Ale gdy tylko dzieci zachorowały czy coś przeskrobały, mama natychmiast pojawiała się z tekstem: A nie mówiłam! I zawsze dodawała: Małe dzieci małe kłopoty! Podrosną, zobaczysz co cię jeszcze czeka, z taką spuścizną!.

No cóż, starałem się nie zwracać na jej uwagi uwagi to w końcu przyzwyczajenie. Przecież wyszedłem za żonę wbrew jej woli.

Mama lubi, żeby wszystko było po jej myśli. Niedawno już pogodziła się z moim wyborem i w głębi serca pewnie przyznaje, iż Szymon jest w porządku.

Tylko, iż głośno nigdy by się do tego nie przyznała. Musiałaby uznać, iż kiedyś była w błędzie. A na to nigdy się nie zdobędzie! choćby o wnukach mówiła głównie ze strachu. Tak naprawdę kochała je ponad wszystko gdyby coś im się stało, skoczyłaby za nimi do rzeki, wyrwała sobie wszystkie włosy, przeklinając swoje słowa.

Ale wspominając przeszłość, w mojej głowie zakradał się jednak strach przed dużymi kłopotami, nieuchronnie związanymi z dorastaniem dzieci.

Dzieci dorastały nieubłaganie. Syn właśnie skończył liceum i szykował się do samodzielnego życia. Dorosłe życie Jakuba miało zacząć się w jednym z renomowanych uniwersytetów w najbliższym dużym mieście oddalonym o sto czterdzieści trzy kilometry.

Dla matki, te sto czterdzieści trzy kilometry to jak odległość między Ziemią a Merkurym. Daleko, po prostu!

Cztery pierwsze noce nie spałem wcale, martwiąc się o syna. Co jeżeli ktoś go skrzywdzi? Co jeżeli dzisiaj źle zjadł? Co jeżeli miejskie życie go zepsuje, a przecież mój Kuba jest taki porządny chłopak.

Na początku Kuba mieszkał w pokojach przydzielanych uczniom z wsi, ale moje ojcowskie serce nie daje mi wytrzymać tej sytuacji, więc przekonałem żonę, byśmy wynajęli mu mieszkanie w mieście. Syn uznał, iż będzie częściowo płacić za nie sam, i zaczęły się dorabiać przez internet jest przecież bardzo zdolny!

Co weekend pędziłem do miasta zobaczyć, jak mu się wiedzie, posprzątać, ugotować coś. Ale u Kuby zawsze było czysto jak nigdy w domu. Na swoim pokoju zawsze miał klasyczny bałagan, a tu porządek i obiad: a to klopsy gotowane, a to pieczeń w garnku. Mówię syn mądry jak mało kto!

Moje częste wyjazdy zaczęły drażnić Szymona.

Marto! Przestań trzymać Kubę za spódnicę! Nie dajesz mu odetchnąć! Mi też czasu nie poświęcasz, zaraz się wyniosę do Haliny, naszej listonoszki ona wszystkich wita, będziesz żałować!

Żartował oczywiście, ale przestraszył mnie tym! Jak ja bez swojego męża, jeżeli pójdzie do Haliny? To niemożliwe. Szymon miał rację, trzeba było pozwolić synowi na swobodę.

Jeszcze przez jakiś czas zachowywałem się jak kwoka, a potem powoli nauczyłem się żyć ze świadomością, iż syn jest już dorosły. Puściłem go wolno i przestałem go kontrolować, ale jak się okazało całkiem niepotrzebnie.

Pewnego dnia zadzwonili z dziekanatu: Kuba opuszcza zajęcia i grozi mu skreślenie! Jak to możliwe? Czy się nie pomylili? Mój Jakub? Niemożliwe! Przejęty ruszyłem do miasta, biorąc urlop na żądanie. choćby Szymon nie zatrzymał mnie, byłem nie do powstrzymania.

Syn nie spodziewał się mojego przyjazdu. Ale zamiast nieposprzątanego pokoju, zastałem przyczynę jego nieobecności.

A była nią dziewczyna Agata. Śliczna dziewczyna, wyglądała jak anioł.

Z samą Agatą nic bym nie miał przecież syn musiał kiedyś kogoś znaleźć. Ale z dziewczyną w mieszkaniu był jeszcze maluch! Roczny chłopczyk.

Od razu wszystko pojąłem. Ta dziewczyna, z dzieckiem na rękach, chce uwieść mojego syna i wymusić ślub.

Jestem postępowy, wiem, iż dzisiaj takie rzeczy nie są rzadkością, ale mimo wszystko Kuba jeszcze nie ten wiek, by zakładać rodzinę i wychowywać cudze dziecko. Agata na oko miała góra osiemnaście, kiedy ona dziecko urodziła?!

W środku buzował gniew, ale powstrzymałem się. Przywitałem się z Agatą, a z synem zaszyłem się w kuchni na poważną rozmowę.

Kuba, zakochałeś się mocno? zapytałem się z wymuszoną miną, udając uśmiech.

Bardzo, tato Kuba też się szczerze uśmiechnął.

I co zamierzasz z nauką? delikatnie podszedłem do tematu.

Wiem, zaniedbałem studia, ale dam radę, taki mam teraz czas. Nie martw się, wszystko nadrobię.

Co to za czas? Chciałbyś mi powiedzieć?

Nie mogę, tato, to nie mój sekret. Może później, gdy poznacie Agatę lepiej.

Nie wiedziałem, co zrobić, by nie zrazić syna przeciw sobie. Wziąłem chwilowy urlop od kłótni i wróciłem do domu.

To przez ciebie! rzuciłem do Szymona za dużo tej wolności! Widzisz, do czego to doprowadziło? Co teraz?

I co takiego się stało? odpowiedział optymistycznie. Nie podoba ci się gotowe dziecko? jeżeli Kuba chce go pokochać, to nie jest obcy.

I chcesz być dziadkiem dla cudzych dzieci?

A czemu nie? Od kiedy dzieci się pojawiły, wiedziałem, iż kiedyś będę dziadkiem.

Ale nie do obcego dziecka!

Marto, rozmawiam teraz z kimś, kogo nie poznaję. Dziecko nigdy nie jest obce! Pomyśl o tym.

Szymon poszedł spać do drugiego pokoju, a ja krążyłem po pustej sypialni pół nocy. Wściekły na świat, na Agatę, na Kubę, na Szymona za to, iż stanął po ich stronie. Potem ochłonąłem, zrozumiałem, iż jak zwykle miał rację.

W końcu przecież dziecko niczemu nie winne. Agata prawdopodobnie też różne ludzkie losy się zdarzają. Nad ranem siebie ochrzaniłem, wylałem łzy, a potem wtuliłem się do Szymona, który spał na kanapie w salonie.

Przepraszam! Naprawdę mi się oczy otworzyły. Kocham was wszystkich po prostu za mocno!

Chodź tu, głupia kobieto! podniósł kołdrę, położyłem się obok.

Tak zasnęliśmy razem, a szczęśliwy uśmiech nie schodził mi z ust. No i zostanę dziadkiem! Co w tym złego? A chłopczyk z synowego mieszkania Michałek jest przecudowny.

Ale sprawy potoczyły się inaczej niż myślałem. Po niedługim czasie Kuba powiedział, iż przechodzi na studia zaoczne, i z Agatą planują ślub.

Tym razem nie rzucałem się od razu. Przemyślałem wszystko. Potem z Szymonem pojechaliśmy w weekend do miasta. Wiedziałem, iż Szymon pomoże nam nie narobić głupstw. Może i chciałem drewna na całą zimę by się uzbierało, gdybym zaczął łamać!

W korytarzu spotkała nas Agata i, ocierając łzy, powiedziała:

Przepraszam, nie chciałam, żeby Kuba tak robił, ale jest bardzo uparty. Zresztą, pewnie państwo wiedzą.

Uparty to mało powiedziane powiedział Szymon zdejmując buty. Ale nasz syn nie jest głupi. Jak podjął decyzję, znaczy, iż to konieczne. Uspokój się, Agato, pogadamy spokojnie.

Poszliśmy do kuchni. Jakuba nie było.

Kuba poszedł po mleko, zaraz wróci, przepraszam powiedziała Agata.

Po co ciągle przepraszasz? zagadnął Szymon jeszcze nie wiemy co się dzieje, nie masz za co. Najpierw wszystko ustalmy. Pijecie z nami herbatę? Przejechałem sto czterdzieści trzy kilometry, trzeba odpocząć!

Przepraszam zamieszała się Agata.

Szymon przewrócił oczami, Agata uśmiechnęła się. Wiedziałem, iż Szymon już zaakceptował wybór syna.

Przy aromatycznej herbacie i domowych ciastkach bo wiem, iż Kuba by takiego nie upiekł wrócił syn ze sklepu.

Zrzucił zakupy na stół, miał poważną twarz, w oczach coś twardego, mężczyzna z krwi i kości. Nagle poczułem, iż nie mam już prawa decydować za dorosłego syna.

Więc chcecie się pobrać? zapytał Szymon, gdy usiedliśmy do stołu.

Tak, i to nie podlega dyskusji powiedział Kuba stanowczo.

Zgoda. Ale dlaczego taki pośpiech? Spodziewacie się kolejnego dziecka?

Nie, skądże! zaprzeczyła żywo Agata, aż się zarumieniła.

Przyszło mi do głowy szalone podejrzenie może choćby nie są ze sobą tak blisko, by mieć dzieci. Zupełnie niemożliwe, ale…

Więc czemu się spieszycie?

Bo inaczej Michałka zabiorą do domu dziecka wyjaśniła Agata.

Dlaczego mogliby zabrać dziecko? surowo spytał Szymon.

Bo jego mama zmarła… szepnęła Agata, usta jej drżały.

Agato, nie musisz nic tłumaczyć! odezwał się Kuba. Mamo i tato, chciałbym, żebyście przemyśleli tylko to, co wam powiedziałem przez telefon. Reszta to nasza sprawa!

Kuba, poczekaj przerwała mu Agata. jeżeli jesteśmy razem, to wasza rodzina jest też moją. Nie będę przed wami nic ukrywać, to nie fair.

Milczała chwilę. Szymon spojrzał na mnie; domyśliliśmy się, iż najgorsze przed nami.

Agato, Michałek to nie twój syn? odważyłem się zapytać.

Nie, skądże! Michałek to mój rodzony brat mamy różne ojca.

W tym momencie miałem ochotę wszystkich ucałować. Ale powstrzymałem się. Agata kontynuowała:

Moja mama zmarła w więzieniu, miała od urodzenia wadę serca. Mówili, iż i tak długo z nią żyła. Jej życie nie było łatwe była bardzo impulsywna.

Zatrzymała się na moment, ciężko westchnęła. Widać było, jak Kuba ściskał jej dłoń pod stołem. Domyślałem się, iż najtrudniejsze w tej opowieści dopiero nadejdzie.

Pierwszy raz trafiła do więzienia po kłótni z ojcem potrąciła staruszkę na pasach. Pisały o tym gazety.

Gdy ją zamknęli, ojciec zabrał mnie do siebie, mieszkaliśmy osobno. Jeszcze zanim mama wyszła z więzienia, ojciec znów się ożenił. Nie oceniam go mama była trudna, nowa żona ojca, Teresa, jest łagodna, mamy super relacje. Może właśnie dzięki ojcu moje życie ułożyło się dobrze.

Skręciła herbatę, milczała. Patrzyłem na złączone ręce Kuby i Agaty, nagle zrozumiałem, iż jej historia ma jeszcze mroczniejszy rozdział.

Trzy lata temu mama zakochała się w dużo młodszym mężczyźnie, Krzysztof był od niej o dziesięć lat młodszy. Urodził się Michałek. Bardzo go pokochałam, często ich odwiedzałam. Przy mnie nie było spięć, ale sąsiedzi później zeznawali w sądzie, iż wiecznie słyszeli kłótnie i tłuczenie naczyń.

Któregoś razu, mama i Krzysztof pokłócili się bardzo mocno była zazdrosna. Podczas awantury przewrócił się, uderzył głową w narożnik stolika i po dwóch dniach zmarł w szpitalu. Mamę aresztowano.

Agata wciągnęła powietrze i dodała:

Mama zmarła w areszcie, czekając na rozprawę. Po prostu serce się zatrzymało. Proszę tylko, nie oceniajcie jej surowo. Była jak koliber żywiołowa, nieprzewidywalna. Ale bardzo ją kochałam.

Teraz ty nam wybacz, Agato powiedział Szymon, gdy Agata skończyła. Za to, iż musisz opowiadać to nam. Ale masz rację jesteśmy rodziną, musimy się wspierać.

Wstyd się przyznać, ale miałem ochotę wykrzyczeć: Co ty robisz, synu! Kuba, opamiętaj się! Nie potrzebna nam taka rodzina! U nas w rodzinie nigdy nie było kryminału!. Ale zatrzymałem się w porę zobaczyłem siebie w garniturze, moją mamę łkającą przy ślubie, próbującą mnie odwieść od żony.

W duchu uzmysłowiłem sobie: Nie wolno, Marto, oceniać ludzi przez ich rodziców! Powinieneś wiedzieć najlepiej!.

Ta wewnętrzna samokrytyka zadziałała jak cud. Wpadłem na szalony, ale świetny pomysł. Spojrzałem na Szymona i zobaczyłem, iż się uśmiecha zgadł, i się zgadza!

Szymon kiwnął i powiedział:

A co powiecie na to, iż my z Martą obejmiemy opiekę nad Michałkiem, a wy poczekacie z małżeństwem i dokończycie studia?

Jak to? spytała zdziwiona Agata.

Tato, daj spokój! rzucił Kuba.

Michałek świetnie będzie się czuł na wsi pamiętasz, Kuba, jakie miałeś dzieciństwo? Będziecie mogli go zabrać, kiedy tylko zechcecie.

Nam z ojcem bez ciebie, Kuba, nudno się zrobiło z przyjemnością się nim zajmiemy.

Twoja siostra już interesuje się chłopakami bardziej niż rodzicami.

Agato spojrzałem jej w oczy decyzja należy do ciebie.

Ale jak mogę was tak obciążać? choćby mój tata z Teresą nie zgodzili się go przyjąć.

Nie zauważyliśmy, jak główny bohater całej rozmowy się obudził. Zsunął się z kanapy, przyszedł do kuchni i wyciągnął rączki i to prosto do Szymona.

O, jaki ciężki ciężar! zażartował Szymon, podnosząc Michałka na ręce.

Szymonie, widzę, iż lepiej się sprawdzasz jako ojciec niż dziadek! zaśmiałem się.

Poczekaj groził mi pięścią i szepnął do ucha pokażę ci dziś nocą, co to dziadek!

Trochę się spierali, ale w końcu zgodzili się Michałek idzie do nas. Z formalnościami nie było żadnych problemów.

Urząd powiedział, iż teraz dużo rodzin chce przyjmować maluchy pod opiekę swoje dzieci dorosły, a rodzicielskiej energii jeszcze mnóstwo. My z Szymonem wyraźnie odżyliśmy przy Michałku.

Nieraz płakałem ze szczęścia, trzymając go w nocy nie spodziewałem się takiego losu.

Mama z początku tylko nas ganiła za decyzję. Ganiła, ganiła, ale tak naprawdę pokochała Michałka najmocniej a on ją.

O, Marto! Co wy robicie! lamentowała mama, a zaraz do Michałka świergotała, Kto to zamyka oczka? Kto śpi?

A potem znów:

O czym wy myślicie, Marto! Kto tu takie małe paluszki pobrudził? Nie wiem, jak wy sobie poradzicie… Gdzie mój Michałek się schował?…