Ja wiem lepiej – No co to znowu jest… – zmęczony, Dimitri przykucnął przed córką, przyglądając się …

Wiem lepiej

Co to znowu jest Adam zmęczonym ruchem przykucnął przed córką, przyglądając się różowym plamkom na jej policzkach. Znowu

Czteroletnia Zuzia stała pośrodku pokoju, cierpliwa i nadzwyczaj poważna jak na swój wiek. Już przywykła do tych domowych kontroli, zmartwionych twarzy rodziców, maści, tabletek i niekończących się wizyt w gabinetach lekarskich.

Kasia podeszła, przykucnęła obok męża. Delikatnie odgarnęła Zuzi włosy z czoła.

Nic te leki nie dają, w ogóle. Jakbyśmy wodą pojili. A lekarze w przychodni tylko zmieniają schematy, a efektu brak.

Adam wstał, pocierał nasadę nosa. Za oknem pochmurno, szykuje się szarobury dzień, taki sam jak poprzednie. Wyszli gwałtownie Zuzia w ciepłej kurtce, po pół godzinie już siedzieli w mieszkaniu jego mamy.

Jadwiga westchnęła, pokiwała głową, głaskała wnuczkę po plecach.

Maleńka, a już tyle leków… Przecież to obciążenie dla organizmu posadziła Zuzię na kolanach, a dziewczynka od razu przytuliła się do babci. Serce się kraje.

Sami byśmy jej nie dawali tego wszystkiego Kasia usiadła na brzegu wersalki, splecione dłonie trzymała mocno razem. Ale ta alergia nie ustępuje. Wszystko już usunęliśmy. Zupełnie wszystko. Je tylko najprostsze rzeczy i przez cały czas wysypka.

I co mówią lekarze?
Nic konkretnego. Nie potrafią zlokalizować. Badania, próby, a efekt Kasia machnęła ręką Efekt na policzkach.

Jadwiga poprawiła Zuzi kołnierzyk.

Może wyrośnie. Dzieciom się przecież zdarza, iż alergia mija. Ale póki co, nic pocieszającego.

Patrzyłem na córkę drobna, chudziutka, duże, uważne oczy. Pogłaskałem ją po głowie, przypomniało mi się moje dzieciństwo: jak podkradałem z kuchni drożdżówki, jak wymuszałem cukierki i pochłaniałem domową konfiturę prosto ze słoika. A moja córka Gotowane warzywa, mięso z wody, tylko woda. Żadnych owoców, żadnych słodyczy, żadnej prawdziwej dziecięcej diety. Cztery lata, a dieta surowsza niż u niejednego wrzodowca.

Już nie wiemy, co jeszcze wyeliminować powiedziałem cicho. W menu zostało prawie nic.

Wracaliśmy do domu w ciszy. Zuzia przysnęła na tylnym siedzeniu, co chwilę zerkałem w lusterko. Spała spokojnie, chociaż teraz nie drapała się.

Mama dzwoniła odezwała się Kasia. Prosi, żeby Zuzię przywieźć na następny weekend. Ma bilety do teatru lalek, chce ją zabrać.

Do teatru? przełączyłem bieg. Dobrze. Niech się rozerwie.

Myślę tak samo. Trochę jej rozrywki nie zaszkodzi.

…W sobotę zaparkowałem pod domem teściowej, wyciągnąłem Zuzię z fotelika. Ziewała, przecierała piąstkami oczy za wcześnie ją podnieśliśmy, niedospana była. Wziąłem ją na ręce, wtuliła się w moją szyję, ciepła i lekka jak wróbelek.

Helena Zawadzka wyszła na ganek w kwiecistym szlafroku, rozłożyła ramiona jakby zobaczyła rozbitka, nie wnuczkę.

Ojejku, dziecko moje, słoneczko przytuliła Zuzię, przycisnęła mocno do obszernej piersi. Blada, chuda, policzki zapadnięte. To przez te wasze diety, zagłodziliście niemal dziecko.

Schowałem ręce do kieszeni, powstrzymując irytację. Zawsze to samo.

Robimy to dla jej dobra. Sami rozumiecie.

Jakie dobro? teściowa skrzywiła usta i patrzyła na Zuzię, jakby ta wróciła właśnie z obozu. Skóra i kości. Dziecko rosnąć musi, a wy głodzicie.

Wzięła Zuzię do domu, choćby nie spojrzała za mną, a drzwi zamknęły się cicho. Zostałem na ganku, gdzieś w środku zrodziła się pogłoska myśli, próbowała się wyłonić, ale rozpływała się jak mgła. Przetarłem czoło, postałem chwilę przy furtce, słuchając obcego podwórka. Potem wzruszyłem ramionami, poszedłem do samochodu.

Weekend bez dziecka dziwne uczucie, prawie już zapomniane. W sobotę razem z Kasią pojechaliśmy do Biedronki, pchaliśmy wózek, kupowaliśmy zapasy na cały tydzień.

W domu przez trzy godziny walczyłem z cieknącą baterią w łazience. Kasia przeglądała szafy, pakowała stare rzeczy do worków na śmieci. Zwykła domowa krzątanina, ale bez głosów dzieci wydawało się w mieszkaniu zbyt cicho, zbyt pusto.

Wieczorem zamówiliśmy pizzę tę z mozzarellą i bazylią, której Zuzi nie wolno było jeść. Otworzyliśmy czerwone wino. Siedzieliśmy w kuchni, długo rozmawialiśmy o pracy, planach na wakacje, o remoncie, który wiecznie się opóźniał.

Ale dobrze Kasia przerwała, lekko się ugryzła w wargę. W sensie no, wiesz. Tak cicho, spokojnie.

Wiem nakryłem jej dłoń swoją. Ja też tęsknię, ale trochę odpoczynku dobrze nam zrobi.

W niedzielę pojechałem po córkę tuż przed zmrokiem. Słońce już zachodziło, zalewając ulicę pomarańczowym światłem. Dom teściowej schowany za starymi jabłoniami w tym promieniu wyglądał przytulnie.

Wysiadłem z auta, pchnąłem furtkę zawiasy zaskrzypiały i zamarłem na progu.

Na ganku siedziała moja córka. Obok Helena Zawadzka, oparta o poręcz, z wyrazem szczęścia na twarzy. W ręku trzymała drożdżówkę dużą, rumianą, błyszczącą od masła. A Zuzia ją jadła. Całe policzki w okruchach, oczy szczęśliwe i świecące, jakich nie widziałem u niej od dawna.

Przez chwilę stałem i patrzyłem. Potem gorący, zły impuls ruszył mnie z miejsca.

Podszedłem, w trzech krokach znalazłem się tuż obok, wyrwałem drożdżówkę z ręki teściowej.

Co to ma znaczyć?!

Helena aż zadrżała, blada na twarzy od szyi po włosy.

Ręce jej zadrżały, próbowała odgonić mój gniew.

To tylko kawałeczek, malutki! Co się stanie od drożdżówki

Nie słuchałem już. Wziąłem Zuzię na ręce skuliła się przestraszona, mocno ścisnęła moją kurtkę zaniosłem ją do auta, posadziłem w foteliku, zapiąłem pasy. Palce mi drżały ze złości. Zuzia patrzyła na mnie wielkimi oczami, dolna warga drżała, gotowa do płaczu.

Cicho, króliczku, pogłaskałem ją po głowie, starając się, by głos brzmiał spokojnie. Posiedzisz tu chwilkę, tata zaraz wróci.

Zatrzasnąłem drzwi i wróciłem do domu. Helena stała na ganku, miętosiła szlafrok, twarz miała w czerwonych plamach.

Adam, ty nic nie rozumiesz
Nie rozumiem?! zatrzymałem się dwa kroki od niej i wybuchłem. Pół roku! Pół roku szukaliśmy, co się dzieje z dzieckiem! Badania, testy alergiczne wiesz ile to kosztowało? Ile nerwów, ile nieprzespanych nocy?!

Helena cofnęła się do drzwi.

Ja chciałam dobrze
Dobrze?! zrobiłem krok naprzód. Karmiłem ją wodą i kurczakiem, wyeliminowaliśmy wszystko! A ty po kryjomu podajesz jej smażone drożdżówki?!

Chciałam, żeby się uodporniła! Powoli, po troszku organizm by się przyzwyczaił. Jeszcze trochę i wszystko by przeszło dzięki mnie! Ja wiem, co robię, trójkę wychowałam!

Patrzyłem na nią i nie poznawałem. Kobieta, którą znosiłem dla żony i spokojnej rodziny zrobiła to celowo. Myślała, iż wie lepiej niż lekarze.

Trójkę dzieci wychowałaś, powtórzyłem cicho, widząc jak blednie. Ale Zuzia nie jest twoją córką. To moja. Nie zobaczysz jej już więcej.

Co?! Helena chwyciła za poręcz. Nie masz prawa!

Mam.

Odwróciłem się, ruszyłem w stronę samochodu. Za mną huknął krzyk, ale nie odwracałem się. Usiałem za kierownicą, odpaliłem silnik. W lusterku zobaczyłem Helenę, wymachującą rękami za furtką. Dodałem gazu.

W domu Kasia czekała w przedpokoju. Spojrzała na nas moje roztrzęsione oblicze, zapłakaną Zuzię i już wiedziała.

Co się stało?

Opowiedziałem krótko, sucho, bez emocji wylałem je już przed domem teściowej. Kasia słuchała, jej twarz sztywniała z każdą chwilą. Potem wyjęła komórkę.

Mama. Tak, wiem wszystko. Jak mogłaś?!

Zaprowadziłem Zuzię do łazienki zmyłem resztki drożdżówki i łez z twarzy. Za drzwiami głos Kasi, ostry, nieznany mi dotąd. Rozmawiała z matką jak nigdy. Na koniec wyraźne: Dopóki nie ustalimy dokładnie alergii Zuzię nie zobaczysz.

Minęły dwa miesiące

Niedzielne obiady u Jadwigi stały się już zwyczajem. Dziś na stole stał tort: biszkoptowy, z kremem i truskawkami. A Zuzia jadła. Sama, wielką łyżką, cała umorusana. Na policzkach ani jednej plamki.

Kto by się spodziewał Jadwiga pokręciła głową Olej słonecznikowy. Taka rzadka alergia.

Lekarz mówił, iż jedna osoba na tysiąc Kasia posmarowała sobie chleb masłem. Wystarczyło zamienić wszystko na oliwę z oliwek. Dwa tygodnie i wysypka zniknęła.

Patrzyłem na córkę i nie mogłem się nacieszyć. Różowe policzki, błyszczące oczy, krem na nosie. Szczęśliwe dziecko, które znowu może jeść zwyczajne jedzenie ciasta, ciasteczka, wszystko bez oleju słonecznikowego. A tego jest, okazuje się, cała masa.

Z Heleną relacje są chłodne. Dzwoniła, przepraszała, płakała w słuchawkę. Kasia rozmawia z nią oszczędnie i krótko. Ja wcale.

Zuzia znów sięgnęła po tort, a Jadwiga podsunęła jej talerzyk.

Jedz, słoneczko. Jedz na zdrowie.

Oparłem się wygodnie o oparcie krzesła. Za oknem padał deszcz, a w domu było ciepło i pachniało wypiekami. Mojej córce było lepiej. Reszta przestała się liczyć.