Ja wiem lepiej – Co się znowu dzieje… – westchnął zmęczony Dariusz, przykucając przed córką i przyg…

Co to znowu jest… zmęczony, przykucnąłem przed córką, przyglądając się różowym plamkom na jej policzkach. Znowu…

Czteroletnia Zuzia stała pośrodku pokoju, cierpliwa i niezwykle poważna jak na swój wiek. Już przywykła do moich oględzin, zatroskanych twarzy rodziców, do niekończących się maści i tabletek.

Maria podeszła, usiadła obok mnie. Jej palce delikatnie odgarnęły kosmyk włosów z twarzy córki.

Te leki w ogóle nie pomagają, jakbyśmy wodą próbki zalewali. I ci lekarze w przychodni… Ciągle zmieniają zalecenia, a efektu zero.

Podniosłem się, przetarłem nasadę nosa. Za oknem świeciła szarość dzień zapowiadał się równie nijako jak poprzednie. gwałtownie się spakowaliśmy, zawinęliśmy Zuzię w ciepłą kurtkę, po pół godzinie siedzieliśmy już w mieszkaniu mojej mamy.

Pani Olga jęczała, kręciła głową, głaskała wnuczkę po plecach.

Taka mała, a już tyle leków… Co za obciążenie dla organizmu posadziła Zuzię na kolanach, a ona wtuliła się w babcię. Szkoda dziecka.
Nie chcielibyśmy dawać, ale ta alergia nie odpuszcza Maria siedziała na brzegu kanapy, spleciona dłonie. Usunęliśmy wszystko, Zuza je tylko najprostsze rzeczy i tak wysypuje.
Co mówią lekarze?
Nic konkretnego. Nie potrafią wskazać źródła. Badania, testy, a efekt… Maria machnęła ręką. Znów na policzkach.

Pani Olga westchnęła i poprawiła Zuzi kołnierzyk.

Oby wyrosła. Podobno dzieciom czasem przechodzi. Na razie, niestety, nie ma pocieszenia.

Patrzyłem na córkę. Mała, szczupła, z wielkimi uważnymi oczami. Pogłaskałem ją, a w pamięci odpłynęło własne dzieciństwo podkradanie z kuchni drożdżówek, które mama piekła w soboty, wyżebrane cukierki, ukochany domowy dżem prosto ze słoika. A moja córka… Gotowane warzywa, gotowane mięso, woda. Zero owoców, słodyczy, żadnego normalnego dziecięcego jedzenia. Cztery lata, a dieta bardziej restrykcyjna niż u niejednego wrzodowca.

Nie wiemy, co jeszcze wykluczyć powiedziałem cicho. W jadłospisie zostało już prawie nic.

Wracaliśmy do domu w ciszy. Zuza przysnęła na tylnym siedzeniu, spoglądałem na nią w lusterku. Śpi spokojnie, przynajmniej się nie drapie.

Mama dzwoniła odezwała się Maria. Prosi, żeby przywieźć Zuzię w przyszły weekend. Ma bilety do teatru lalek, chce ją zabrać.
Do teatru? zmieniłem bieg. Dobrze. Niech się rozerwie.
Też pomyślałam, iż jej się przyda.

…W sobotę zaparkowałem pod domem teściowej, wyjąłem Zuzię z fotelika. Córka zaspana mrugała i przecierała oczy piąstkami wcześnie ją obudziliśmy, nie wyspała się. Wziąłem ją na ręce, przytuliła się do mojej szyi, ciepła i lekka jak wróbelek.

Pani Teresa wyszła na ganek w kwiecistym szlafroku, rozłożyła ręce, jakby zobaczyła nie wnuczkę, tylko rozbitka.

Oj, moje słoneczko, przytuliła Zuzię do piersi. Blada, chudziutka, policzki zapadnięte. Zamęczyliście ją tymi dietami, dziecko zupełnie wycieńczone.

Wsunąłem ręce do kieszeni, tłumiąc irytację. Zawsze to samo.

Dla jej dobra, robimy co musimy.
Jakie dobro teściowa zacisnęła usta, zmierzyła Zuzię wzrokiem jakby wróciła z obozu. Sama skóra i kości… Dziecko musi rosnąć, a wy ją głodzicie.

Zabrała Zuzię do domu, choćby się nie oglądając, drzwi cicho się zamknęły. Stałem chwilę przy furtce. Coś mi świtało w głowie, jakby podejrzenie próbowało się wyłonić, ale rozmywało się. Przetarłem czoło, postałem jeszcze minutę, wsłuchując się w ciszę obcego podwórka. Potem machnąłem ręką i wróciłem do samochodu.

Weekend bez dziecka dziwne, już prawie zapomniane wrażenie. W sobotę z Marią pojechaliśmy do marketu, zapełnialiśmy wózek zakupami na cały tydzień.

W domu przez trzy godziny męczyłem się z przeciekającym kranem w łazience. Maria porządkowała szafy, sortowała stare rzeczy do wyrzucenia. Zwykłe domowe zajęcia, ale brak dziecięcego głosu sprawiał, iż mieszkanie wydawało się nienaturalnie puste.

Wieczorem zamówiliśmy pizzę tę z mozzarellą i bazylią, której Zuzia nie mogła jeść. Otworzyliśmy butelkę czerwonego wina. Siedzieliśmy w kuchni, rozmawiając o pracy, o wakacjach, o remoncie, który stale odkładaliśmy.

Jak dobrze… powiedziała Maria, zaraz się ugryzła w wargę. To znaczy… wiesz, po prostu cisza, spokój.
Rozumiem. Położyłem rękę na jej dłoni. Też tęsknię. Ale trochę odpoczynku nam się przydało.

W niedzielę pojechałem po Zuzię pod wieczór. Słońce zachodziło, zalewając ulicę pomarańczowym światłem. Dom teściowej stał za starymi jabłoniami, w blasku wydawał się prawie przytulny.

Wysiadłem z auta, popchnąłem furtkę zawiasy zapiszczały i zastygłem w pół kroku.

Na ganku siedziała moja córka. Obok niej na stopniu pani Teresa, pochylona z wyrazem błogiego szczęścia. W rękach miała drożdżówkę dużą, rumianą, błyszczącą od masła. Zuzia jadła ją łapczywie, miała szczęśliwe, rozświetlone oczy, jakich nie widziałem od dawna.

Przez kilka sekund tylko patrzyłem, potem coś gorącego i gniewnego wezbrało we mnie.

Podszedłem, w kilku krokach byłem przy nich, wyrwałem drożdżówkę z ręki teściowej.

Co to ma być?!

Pani Teresa aż zadrżała cała, odsunęła się, twarz jej pokryła się rumieńcem.

Zaczęła bawić się rękami, próbując odpędzić mój gniew:

To tylko kawałeczek! Nic się nie stanie, drożdżówka…

Nie słuchałem. Wziąłem Zuzię na ręce córka przestraszona zamilkła, kurczowo złapała się mojej kurtki. Posadziłem ją w foteliku, zapiąłem pasy. Palce mi drżały ze złości. Zuzia patrzyła wielkimi oczami, usta jej się trzęsły zaraz zacznie płakać.

Wszystko dobrze, kotku pogłaskałem ją po głowie, starając się mówić spokojnie. Poczekaj chwilkę. Zaraz wrócę.

Zatrzasnąłem drzwi i wróciłem do domu. Pani Teresa stała na ganku, nerwowo skubała szlafrok, twarz w plamach.

Bartek, nie rozumiesz…
Nie rozumiem?! Zatrzymałem się dwa kroki od niej, puściły mi nerwy. Pół roku! Pół roku nie mogliśmy zrozumieć, co dzieje się z Zuzią! Badania, testy na alergeny wiesz, ile to kosztowało? Ile nerwów i nieprzespanych nocy?!

Teściowa cofnęła się do drzwi.

Ja przecież chciałam dobrze…
Dobrze?! Zbliżyłem się. Trzymaliśmy ją tylko na wodzie i gotowanym kurczaku! Wykluczyliśmy wszystko, co możliwe! A ty ją potajemnie karmisz smażonymi drożdżówkami?!
Ja jej odporność buduję! Nagle się ośmieliła, uniosła głowę. Dawałam po trochu, żeby się przyzwyczaiła. Jeszcze trochę i wszystko by przeszło, dzięki mnie! Wiem, co robię, troje dzieci wychowałam!

Patrzyłem na nią i nie mogłem uwierzyć. Ta kobieta, którą znosiłem dla żony i spokoju w domu zatruwała moje dziecko. Świadomie. Uważała się za mądrzejszą od lekarzy.

Troje dzieci… powtórzyłem cicho, a teściowa zbladła. I co z tego? Każde jest inne. Zuza nie jest pani córką, tylko moją. I więcej jej pani nie zobaczy.
Co?! złapała się za poręcz. Nie masz prawa!
Mam.

Odwróciłem się i ruszyłem do samochodu. Za plecami rozległy się krzyki, ale nie oglądałem się. Wsiadłem, odpaliłem silnik. W lusterku teściowa biegła za furtką, krzyczała. Wcisnąłem gaz.

W domu Maria czekała w przedpokoju. Zobaczyła moją minę i zapłakaną córkę wszystko zrozumiała bez słów.

Co się stało?

Opowiedziałem krótko, rzeczowo, bez emocji wszelkie już wtedy wypaliłem. Maria słuchała, jej twarz robiła się twarda. Potem sięgnęła po telefon.

Mamo. Tak, Bartek mi powiedział. Jak mogłaś?!

Odprowadziłem Zuzię do łazienki zmyć z twarzy resztki drożdżówki i łez. Za drzwiami brzmiał głos Marii ostry, nieznany. W końcu wyraźnie: Póki nie rozwiążemy problemu, Zuzi nie zobaczysz.

Minęły dwa miesiące…

Niedzielne obiady u Olgi stały się tradycją. Dziś na stole był tort: biszkoptowy, z kremem i truskawkami. Zuza jadła go łapczywie, sama, dużą łyżką, cała upaćkana. Na policzkach żadnej plamki.

Kto by pomyślał Olga pokręciła głową. Olej słonecznikowy. Taka rzadka alergia.
Lekarz mówił, iż tylko jeden na tysiąc Maria smarowała kromkę masłem. Jak tylko całkiem wykluczyliśmy i przeszliśmy na oliwę po dwóch tygodniach plamy zniknęły.

Patrzyłem na Zuzię, nie mogłem się napatrzeć. Różowe policzki, świecące oczy, krem na nosie. Wreszcie szczęśliwe dziecko, które może normalnie jeść ciasta, ciasteczka, wszystko, co bez oleju słonecznikowego. Okazało się, iż to całkiem sporo.

Z teściową relacja pozostała chłodna. Pani Teresa dzwoniła, przepraszała, płakała do słuchawki. Maria rozmawiała krótko i z dystansem, ja nie rozmawiałem wcale.

Zuza sięgnęła znów po tort, a Olga przesunęła jej talerzyk.

Jedz, kochanie, jedz na zdrowie.

Oparłem się wygodnie. Za oknem padał deszcz, a w domu było ciepło, pachniało pieczywem. Mojej córce już nic nie było. Reszta już się nie liczyła.