Razem z moim mężem zdecydowaliśmy się oddać nasze mieszkanie synowi i przeprowadzić się na wieś. On z kolei zamieszkał z teściową, a nasze mieszkanie wynajął innym osobom.
Poznaliśmy się z mężem na studiach pedagogicznych i pobraliśmy, mając po 23 lata. W czasie ślubu już byłam w ciąży. Ani nasze rodziny, ani my nie należeliśmy do zamożnych. Nie mieliśmy żadnych bogatych wujków czy ojców, więc wszystko zdobyliśmy własną ciężką pracą.
Szybko po studiach poszliśmy do pracy. Zaraz po urodzeniu syna musiałam przestać karmić piersią, brakowało mi mleka, może przez stres albo monotonny tryb życia. Nasz syn jeszcze przed rokiem poszedł do żłobka. Tam nauczył się samodzielnie jeść łyżką, korzystać z nocnika i zasypiać bez kołysania. My z mężem byliśmy w ciągłej pracy.
Na początku mieszkaliśmy w wynajmowanej kawalerce, potem udało nam się kupić małe jednopokojowe mieszkanie. Odkładaliśmy każdy grosz, aż w końcu kupiliśmy dwupokojowe. Jako ludzie ze wsi bardzo pragnęliśmy mieć własny kawałek ziemi i parę lat temu udało nam się kupić działkę poza miastem. Mąż własnoręcznie postawił tam mały, murowany dom z dwoma pokojami. Zainstalowaliśmy kuchenkę, wyrównaliśmy teren, kupiliśmy nowe meble.
Było dobrze. Wreszcie mogliśmy trochę pożyć dla siebie. Mamy 46 lat, dopiero zaczynamy oddychać pełną piersią. Genów jednak nie oszukasz. Syn, w wieku 23 lat, również postanowił się ożenić. Jego żona, Zuzanna, pochodzi z zamożnej rodziny. Oboje skończyli prawo. Zdecydowali się na ślub.
I wtedy się zaczęło Restauracja z wyższej półki, limuzyna, podróż poślubna, samodzielne mieszkanie.
Od narodzin syna miałam poczucie, iż nie daję mu wystarczająco miłości. gwałtownie do żłobka, jeszcze szybciej do szkoły. My wiecznie zajęci. Taka już dola nauczycieli zawsze zajmować się cudzymi dziećmi. Syn miał dla siebie sporo swobody, a dziadkowie mieszkali daleko. Próbowałam to rekompensować rzeczami: drogie zabawki, porządne ubrania, płatna edukacja, samochód na 18 urodziny.
Teraz postanowiliśmy go wesprzeć także finansowo. Wszystkie oszczędności oddaliśmy na jego wesele. Po długiej rozmowie z mężem podarowaliśmy mu mieszkanie. Pomyśleliśmy sobie: niech mają lżej niż my. Rodzice Zuzanny również dali im pieniądze, ale wydali więcej na nią futra, biżuterię. My z kolei wymieniliśmy meble w mieszkaniu na nowe. Teściowie mają ogromny, trzykondygnacyjny dom poza Warszawą, luksusowe wyposażenie i samochody.
Pomału syn się od nas oddalił. Najpierw odwiedzał raz w miesiącu, potem przestał dzwonić. Brat żony znalazł synowi pracę w korporacji.
Pewnego dnia, przypadkiem na bazarze, spotkaliśmy sąsiadkę. Powiedziała nam, iż nasz syn już od dawna nie mieszka w naszym mieszkaniu, tylko razem z żoną u teściowej. Nasze mieszkanie wynajął innym ludziom. Mężowi zasłabło, musiałam go uspokajać. Natychmiast zadzwoniłam do syna. Odebrał i od razu zaczął zachowywać się opryskliwie. Powiedział: sami oddaliście mi mieszkanie, zawsze brakuje wam pieniędzy, a ja muszę się wstydzić, iż mieszkam u teściowej jak jakiś darmozjad, podczas gdy wy moi rodzice jesteście zwykłymi nauczycielami.
Razem z mężem postanowiliśmy walczyć z tą niesprawiedliwością. Udało nam się dostać do prawnika. Ten wyjaśnił, iż dopóki nie sformalizowaliśmy darowizny, syn nie miał prawa wynajmować naszego mieszkania, bo prawo własności ciągle należało do nas.
Nie zdecydowaliśmy się jednak pozwać syna. Pozwoliliśmy lokatorom zostać jeszcze miesiąc, wszystko im wyjaśniliśmy. Okazali się bardzo wyrozumiali i wyprowadzili się bez problemu. Wróciliśmy z mężem do naszego mieszkania. Jednak z synem nie mamy żadnego kontaktu. W sercu mój mąż ma ogromny żal, ja też. Może kiedyś się pogodzimy.
