Irena patrzyła nie na nakryty stół, nie na miski z sałatką, nie na drewnianą deskę z resztkami chleba ani na wielki garnek, z którego synowa nakładała sobie już drugą porcję. Patrzyła tylko na swojego męża. Sergiusz siedział na skraju stołu, lekko zgarbiony, z łokciami obok cukiernicy. Gdy zobaczył żonę, nie wstał, nie zmieszał się i choćby nie próbował udawać, iż wszystko stało się przypadkiem. Powoli przesunął dłonią po brodzie i odwrócił wzrok w bok, jakby liczył, iż Irena najpierw sama rozprawi się z jego rodziną, a z nim porozmawia kiedy indziej. Właśnie ta obojętna pewność siebie irytowała ją najbardziej. Irena wróciła do domu znacznie później niż zwykle – tego wieczoru musiała wstąpić do serwisu, żeby odebrać telefon po wymianie ekranu, potem wpadła do sklepu z artykułami gospodarstwa domowego po nowe filtry do wody, a przy klatce schodowej czekała jeszcze dziesięć minut, aż sąsiadka opróżni windę.