— Idź do domu! Tam z tobą porozmawiam! — niezadowolony rzucił Maksym. — Jeszcze mi tylko brakuje widowiska na oczach sąsiadów! — Ależ proszę bardzo! — prychnęła Waria. — Też mi coś! — Waria, nie prowokuj, bo źle się to skończy! — pogroził Maksym. — W domu pogadamy! — Ojej, jaki straszny! — rzuciła, zarzucając warkocz na plecy i ruszyła w stronę domu. Maksym poczekał, aż Waria odejdzie dalej, po czym wyjął telefon i powiedział do mikrofonu: — Tak, poszła już do domu! Przygotujcie się, wiecie o co chodzi! A potem do piwnicy ją, żeby jej się nabrało pokory! Zaraz będę! Maksym schował telefon do kieszeni i już miał wchodzić do sklepu, żeby uczcić „wychowanie żony”, gdy ktoś nieznajomy złapał go za rękę. — Przepraszam, iż tak z zaskoczenia! — uśmiechnął się nieśmiało mężczyzna. — Była tu pani z panem… — Moja żona, a co? — zmarszczył brwi Maksym. — Nic takiego! — uśmiech zsunął się na fałszywie przepraszający. — Czy pana żona to przypadkiem nie Barbara Milewska? – Barbara, – przytaknął Maksym. – Przed ślubem była Milewska. A o co chodzi? – A po ojcu jej imię to Sergiuszówna? – Tak! – odpowiedział rozdrażniony Maksym. – Skąd pan zna moją żonę? – Przepraszam, czy ona się urodziła w dziewięćdziesiątym trzecim? Maksym policzył w myślach i przytaknął: — Tak. Skąd te wszystkie pytania i skąd pan zna Warię? — napiął się Maksym. Waria przyjechała do ich miasteczka trzy lata temu. Do tego czasu nikt o niej nie słyszał. Sama mówiła, iż uciekła od rodziców, bo chcieli ją wydać za mąż na siłę. Dlatego obcy facet w niezbyt dużym miasteczku, nagle wyjeżdża z takimi szczegółami… — Proszę się nie martwić, ja jej osobiście nie znam! — zarumienił się mężczyzna. — Jestem, można powiedzieć, fanem! — Słuchaj, „fanie”, za chwilę połamię ci żebra a na dokładkę jeszcze ze dwa wyjmę, żeby sylwetkę poprawić! — zagroził Maksym z powagą. — O jakiego fana chodzi? Chcesz mi żonę odbić? – O nie! Zupełnie mnie pan źle zrozumiał! – zaczął machać rękami mężczyzna. – Nie o taki „fanklub” chodzi! Jestem fanem jej talentu! – U Warii chyba nie ma szczególnych talentów, – zgubił się nieco Maksym. – O, wie pan, dostać dożywotni zakaz startów w Muay Thai w wieku osiemnastu lat za nadmierną brutalność – to też trzeba mieć talent! – wykrzyknął mężczyzna. – Szkoda, iż po kilku wygranych turniejach przestała walczyć! Oglądać ją na ringu to była przyjemność! Drżącymi rękami Maksym próbował wyciągnąć telefon z kieszeni. Wypadł mu na chodnik i się rozleciał. Gdy Maksym w pośpiechu go zebrał, nie chciał się już włączyć. Maksym pobiegł do domu i szeptał pod nosem: — Boże, żebym tylko zdążył! *** Gdy w miasteczku pojawiła się nowa mieszkanka, Maksym od razu zwrócił na nią uwagę. A kto by nie zwrócił? Młoda, wysportowana, ciekawa, pogodna. I jeszcze dostała pracę nauczycielki WF-u w podstawówce. Wszyscy sądzili, iż to jakaś studentka przysłana z przydziału, która zaraz odpracuje i pojedzie dalej. Okazało się jednak, iż dziewczyna ma 25 lat i przyjechała na stałe. Potem czekano, aż sprowadzi rodzinę, ale mieszkała sama. — Coś tu śmierdzi!— plotkowały baby. — Młoda, atrakcyjna, a sama do naszego miasteczka? Przysięgam, iż skrywa jakąś straszną tajemnicę! — Jakie tajemnice w dzisiejszych czasach? Pewnie po prostu miała pechowego narzeczonego i przyjechała leczyć złamane serce! — machała ręką inna. *** Maksym miał na oku Warię, ale nie śpieszył się z oświadczynami. – Kto wie, co jej w duszy siedzi? Później będzie jasne, to się zobaczy. Praca w szkole to nie tylko ciężka harówka, ale i plotki w pokoju nauczycielskim. W ciągu pół roku z Warii wydobyto całą jej historię. — Moi rodzice mieli własną firmę, – opowiadała Waria. – Ale firma zbankrutowała. Ojciec stwierdził, iż muszę wyjść za mąż „z rozsądku”, żeby rozwiązać problemy firmy. A ja wybrałam ucieczkę, zamiast sprzedawać siebie za pieniądze! — I jesteś tu całkiem sama? — dziwiła się starsza koleżanka. — Sama sobie w życiu poradzę – mówiła Waria. – Wolę sama się z tym zmierzyć, niż wyjść za kogoś bez miłości! — Spokojnie, jeszcze znajdziesz tu swoje szczęście! Gdy przez miasteczko rozniosła się historia Warii, Maksym podjął decyzję. — Wezmę ją na żonę! Tutejsze dziewczyny są zbyt wygórowane, a ta – choć obca – jest miła i rodziny nie musi tu ciągać! Tak tłumaczył swojej rodzinie: matce, ojcu i starszemu bratu. — Jest młoda, zdrowa, sportowa! Nie bez powodu uczy WF-u! I dzieci nam ładne urodzi, i w domu poradzi! — stwierdziła rodzina. — A jak się zbiesi, nauczymy po naszemu! Ustalili, iż ślub będzie i basta, bo Maksym był niezły przystojniak, a dodatkowo zastępca kierownika hurtowni warzyw. Gdy przyjeżdżała kontrola, Maksym był zwykłym magazynierem, ale potem – dzięki inicjatywie – został zastępcą szefa. Cała baza funkcjonowała dzięki niemu. Choć pracownicy plotkowali, iż Maksym to twardziel, a brat Mikołaj jako szef ochrony – prawdziwy brutal! Ale – choćby na to oko przymykali, bo kradzieże się skończyły. Jak Waria mogła odmówić takiemu porządnemu człowiekowi? Najpierw zgodziła się pospacerować, potem przyjmowała adoracje, w końcu została żoną Maksyma. Maksym zabrał ją z akademika do rodzinnego domu. — Synowa, musisz się nauczyć, iż tu żyjemy wszyscy razem – ględziła teściowa. — Ja uciekłam od takich porządków, wiecie przecież! Ale teraz, jako żona Maksyma, będę się uczyć nowych zasad! — odpowiedziała Waria. — Tylko wybaczcie, ale ja kilka umiem w kuchni czy domu — przyznała szczerze. — U nas w domu wszystko robiła obsługa. — To się nauczysz! — pocieszył teść. Ale już po miesiącu zminimalizowano jej wolność do wyjść do pracy i sklepu. Na wszelkie inne pomysły — „Gdzie idziesz? W domu jest co robić! A ogród, kury, kaczki!” Maksym z bratem niemal zawsze byli zajęci bazą warzywną, a teść dawał porady — cała reszta spoczywała na teściowej i Warii. A teściowa już nie młoda, zdrowie siadało, bolączek nie brakowało — a robota, wiadomo, nie poczeka. — A prywatne życie? — pytała Waria. — Chciałabym czasem do kina, do kawiarni, mieć koleżankę… — W małżeństwie przyjaciółki niepotrzebne! Zresztą, w miasteczku wszystko widać, zaraz etykietę przypną! Ale Waria nie miała zamiaru oddać całego siebie gospodarstwu. Robiła swoje, ale szanowała siebie i wymagała szacunku. Kiedy była nierówno traktowana – protestowała. Dwa i pół roku po ślubie, Waria dalej walczyła o sprawiedliwość w domu. — Ale charakter! — wzdychała teściowa. — Słowo jej powiesz, pięć usłyszysz w odpowiedzi! — Mnie nie szanuje! — narzekał teść. — Maksymie, to nieporządek — mówił brat Mikołaj. — Ona rodziców obraża! Trzeba ją okiełznać! Uzgodnili, iż kiedy Waria wyjdzie na spacer, bracia powiadomią rodzinę – w domu ją „przygotują”, a jak nie zrozumie słów – siłą ją „uspokoją”. jeżeli się zbuntuje – zamkną w piwnicy i wytłumaczą wszystkim, iż wyjechała na urlop! Tak zrobili. Familia czekała już na sygnał Maksyma… Maksym nie zdążył. Płot był na miejscu, ale drzwi do domu jakby nigdy nie było. W sieni, na podłodze siedział Mikołaj, wyjąc z bólu i trzymając złamaną rękę. Maksym zabrał mu telefon i zadzwonił po pogotowie, podając adres. W przedpokoju wśród szczątków mebli leżał ojciec, nieprzytomny, ale żywy. To już coś… A w kuchni, przy samych drzwiach, siedziała mama z pięknym sińcem i trzymała w rękach złamaną na pół wielką wałek do ciasta. Przy stole zaś siedziała Waria i spokojnie piła herbatę. — Kochany? — podniosła wzrok. — Przyszedłeś po swoją porcję? — N-nie, — wyjąkał Maksym. — No to nie wiem, co ci zaproponować — zamyśliła się. — Może odrobinę sprawiedliwości w rodzinnych relacjach? — Mogłaś o tym uprzedzić! — wykrzyknął. — Prawie ich… — Znam miarę! Każdy dostał to, z czym przyszedł! A wałek złamałam o kolano! Twojej mamie nic nie zrobiłam, sama poleciała, uciekając! — Jak my będziemy żyć po tym wszystkim? — spytał Maksym. — Myślę, iż zgodnie! — uśmiechnęła się Waria. — A przede wszystkim — sprawiedliwie! I choćby nie myśl o rozwodzie, jestem w ciąży! Moje dziecko zasługuje na ojca! Maksym przełknął ślinę: — Dobrze, kochanie… Kiedy wszyscy się podleczyli, rodzinne zasady nieco zrewidowano. Od tej pory w rodzinie panował spokój i nikt już nikogo nie próbował krzywdzić! Kiedy żona „z innego świata” zamieszkała z polską rodziną w małym miasteczku — i rodzinną przemocą zakończyła domowy domostroj. Jak Barbara „Muay Thai” Milewska ustanowiła zupełnie nowe zasady!