Do dzisiaj, choćby po tylu latach, zdarza się, iż budzę się w środku nocy i rozmyślam, kiedy mój ojciec tak naprawdę odebrał nam wszystko.
Miałam wtedy piętnaście lat. Mieszkaliśmy w niewielkim, ale zadbanym domu na obrzeżach Łodzi w salonie stała stara kanapa, w kuchni był zawsze pełny lodówka tuż po zakupach, a rachunki na ogół płacone były na czas. Chodziłam wtedy do drugiej klasy liceum, a moje największe zmartwienie to była matematyka i uzbieranie wystarczającej sumy, żeby kupić sobie upragnione sportowe buty.
Zmiany zaczęły się niepostrzeżenie, gdy tata zaczął coraz później wracać do domu. Przestawał się odzywać rzucał klucze na stół, chował się od razu do swojego pokoju z telefonem w ręku. Mama pytała go:
Znowu się spóźniłeś? Myślisz, iż ten dom sam się utrzyma?
On odpowiadał od niechcenia:
Daj mi spokój, jestem zmęczony.
Siedziałam wtedy w swoim pokoju, zagłuszając rozmowy muzyką i udając, iż niczego nie słyszę.
Pewnego wieczoru zobaczyłam go przez okno, jak rozmawiał przez telefon w ogrodzie. Śmiał się cicho, mówił coś w rodzaju prawie skończone i spokojnie, wszystko ogarnę. Gdy mnie zauważył, gwałtownie zakończył rozmowę. Ścisnęło mnie w żołądku, ale nic nie powiedziałam.
Dzień jego odejścia był piątkiem. Wróciłam ze szkoły i zobaczyłam walizkę otwartą na łóżku. Mama stała w drzwiach sypialni, ze spuchniętymi od płaczu oczami. Zapytałam:
Dokąd idzie?
On nie spojrzał na mnie, tylko rzucił:
Nie będzie mnie przez jakiś czas.
Mama krzyknęła:
Przez jakiś czas z kim? Powiedz prawdę!
Wtedy wybuchł:
Odchodzę do innej kobiety. Mam już dosyć tego życia!
Rozpłakałam się:
A ja? A moje szkoła? A nasz dom?
Usłyszałam tylko:
Poradzicie sobie.
Zamknął walizkę, zgarnął dokumenty z szuflady, portfel i wyszedł, nie żegnając się.
Już tej nocy mama próbowała wypłacić pieniądze z bankomatu karta została zablokowana. Następnego dnia w banku powiedzieli jej, iż konto jest puste. Tata wypłacił wszystkie oszczędności, które razem odkładali. Okazało się też, iż zostawił dwa miesiące nieopłaconych rachunków i wziął pożyczkę na mamę, wpisując ją jako poręczyciela, o czym zupełnie nie wiedziała.
Widziałam, jak siedziała przy kuchennym stole, liczyła kwoty na starym kalkulatorze, płakała i szeptała w kółko:
Na nic nie wystarcza nie wystarcza
Pomagałam jej z rachunkami, choć tak naprawdę rozumiałam tylko połowę z tego, co się działo.
Po tygodniu odcięli nam internet, a lada moment mieli nam wyłączyć prąd. Mama szukała pracy zaczęła sprzątać w domach innych rodzin. Ja w szkole zaczęłam sprzedawać cukierki na przerwach. Wstydziłam się z reklamówką pełną słodyczy, ale robiłam to, bo w domu nie starczało na podstawowe rzeczy.
Był jeden dzień, gdy otworzyłam lodówkę była w niej tylko dzbanek z wodą i pół pomidora. Usiadłam wtedy przy kuchennym stole i rozpłakałam się sama. Tego wieczoru zjadłyśmy razem biały ryż, bez żadnych dodatków. Mama przepraszała, iż już nie może dać mi tego, co kiedyś.
Dużo później, przypadkiem zobaczyłam na Facebooku zdjęcie taty z tamtą kobietą. Siedzieli w jakiejś restauracji, wznosząc toast kieliszkiem wina. Ręce zaczęły mi się trząść. Napisałam do niego:
Tato, potrzebuję na materiały szkolne.
Odpisał tylko:
Nie stać mnie na dwa domy.
To była nasza ostatnia rozmowa.
Nigdy więcej się nie odezwał. Nie zapytał, czy skończyłam szkołę, czy jestem zdrowa, czy czegoś mi trzeba. Zniknął.
Dzisiaj pracuję, utrzymuję się sama i wspieram mamę, gdy tylko mogę. Rana jednak wciąż boli. To nie o same pieniądze chodzi o to, iż zostawił nas wtedy samych, o chłód i obojętność, z jaką odszedł i zaczął życie na nowo, jakby nic nigdy się nie wydarzyło.
I tak, mimo upływu czasu, w niejedną bezsenną noc to jedno pytanie wraca jak głaz w gardle: Jak przejść przez życie, gdy twój własny ojciec zabiera wszystko i zmusza cię, byś uczyła się przetrwać, kiedy jeszcze jesteś dzieckiem?
