I do dziś czasem budzę się w środku nocy i pytam siebie, kiedy mój tata zdążył nam odebrać wszystko.
Miałam piętnaście lat, kiedy to się wydarzyło. Mieszkaliśmy wtedy w niewielkim, ale zadbanym domu były meble, lodówka miała pełne półki w dni zakupów, a rachunki prawie zawsze były opłacone na czas. Chodziłam do pierwszej klasy liceum, a moim jedynym zmartwieniem była niezdana matematyka i zbieranie pieniędzy na wymarzone adidasy.
Wszystko zaczęło się psuć, kiedy tata coraz później wracał do domu. Wchodził, nie mówił cześć, rzucał klucze na stół i od razu znikał w pokoju z telefonem w ręce. Mama mówiła:
Znowu się spóźniłeś? Myślisz, iż ten dom sam się utrzyma?
On odpowiadał obojętnie:
Daj mi spokój, jestem zmęczony.
Słuchałam rozmów przez drzwi, udając z słuchawkami na uszach, iż nic się nie dzieje.
Pewnego wieczoru zobaczyłam go na podwórku, jak rozmawiał przez telefon. Śmiał się cicho i mówił coś w stylu: prawie gotowe, spokojnie, dam sobie radę. Gdy mnie zauważył, od razu się rozłączył. Poczułam dziwny ucisk w żołądku, ale nic nie powiedziałam.
To był piątek, kiedy odszedł. Wróciłam ze szkoły i zobaczyłam otwartą walizkę na łóżku. Mama stała w drzwiach sypialni z czerwonymi oczami. Zapytałam:
Gdzie idzie?
Nie spojrzał choćby w moją stronę, tylko rzucił:
Na jakiś czas mnie nie będzie.
Mama krzyknęła:
Na jaki czas i z kim? Powiedz prawdę!
Tego już nie wytrzymał:
Odchodzę do innej kobiety. Mam dość tego życia!
Zaczęłam płakać i spytałam:
A ja? A moja szkoła? A dom?
Odpowiedział tylko:
Poradzicie sobie.
Zamknął walizkę, zabrał dokumenty z szuflady, portfel i wyszedł, nie żegnając się.
Wieczorem mama próbowała wypłacić pieniądze z bankomatu, ale karta była zablokowana. Następnego dnia poszła do banku konto puste. Wycofał wszystkie oszczędności, które razem zbierali. W dodatku okazało się, iż zostawił niezapłacone dwa miesiące rachunków i wziął kredyt na jej nazwisko, czyniąc ją poręczycielką.
Mam w pamięci, jak mama siedziała przy stole, przeglądała rachunki z wyślizganym kalkulatorem, płakała i powtarzała:
Na nic nie wystarczy na nic nie wystarczy
Starałam się jej pomagać liczyć rachunki, ale połowy nie rozumiałam.
Po tygodniu odcięli nam internet, potem prawie zabrali prąd. Mama zaczęła szukać byle jakiej pracy sprzątała mieszkania. Ja zaczęłam sprzedawać cukierki w szkole. Wstydziłam się stać na przerwach z reklamówką pełną czekoladek, ale robiłam to, bo w domu brakowało choćby na najpotrzebniejsze rzeczy.
Był dzień, kiedy otworzyłam lodówkę, a w środku była tylko dzbanek z wodą i pół pomidora. Usiadłam w kuchni i popłakałam się sama. Wieczorem na obiad był tylko sam ryż. Mama przepraszała, iż nie może mi już dawać tego, co wcześniej.
Dużo później zobaczyłam na Facebooku zdjęcie taty z tamtą kobietą w restauracji wznosili toast winem. Ręce mi się trzęsły. Napisałam do niego:
Tato, potrzebuję na materiały szkolne.
Odpisał:
Nie mogę utrzymywać dwóch rodzin.
To była nasza ostatnia rozmowa.
Nigdy więcej się nie odezwał. Nie zapytał, czy skończyłam szkołę, czy jestem zdrowa, czy czegoś mi potrzeba. Po prostu zniknął.
Dzisiaj pracuję, utrzymuję się sama i wspieram mamę, ile mogę. Ale ta rana przez cały czas jest otwarta. Nie tylko przez pieniądze, ale przez opuszczenie, przez chłód, przez sposób, w jaki nas zostawił na dnie i poszedł dalej, jakby nic się nie wydarzyło.
A jednak wciąż budzę się w nocy z tym samym pytaniem, które dusi mnie od środka:
Jak przeżyć, gdy własny ojciec zabierze wszystko i zostawia cię, byś uczyła się przetrwania, jeszcze zanim dorośniesz.
